Gjatë gjithë asaj dite u sollën nëpër oborr si hije të humbura. Arlind Marku madje bëri përpjekje të shkonte deri te dyqani i fshatit, por u kthye me duar bosh: dyqani ishte mbyllur për inventar.
Nga mbrëmja, pikërisht kur unë nisa të gërryeja me zhurmë kungullin e fortë në rende të trashë, Hyrie Kola hyri vrullshëm në kuzhinë. Kishte veshur tashmë kostumin e qytetit dhe shtrëngonte me nervozizëm çantën bosh në duar.
— Anxhela Rexha, thuaji Eduartit… ne po ikim, — tha ajo, duke shmangur vështrimin dhe duke rregulluar jakën pa nevojë. — Na doli krejt nga mendja që nesër teze Bardha Frashëri ka festë. Duhet patjetër të gjejmë një dhuratë.
— Si po ikni? — e ula renden mbi tavolinë dhe mora pamjen më të pikëlluar që munda. — Hyrie Kola, po detoksi ynë s’ka mbaruar ende! Nesër në mëngjes kemi në program sallatë me luleradhiqe të freskëta. I kam zgjedhur vetë në livadh gjethet më të njoma.
Sapo u përmend fjala “luleradhiqe”, nga korridori u dëgjua një përplasje e fortë: Arlind Marku, me nxitimin për të dalë jashtë, ishte penguar te këpucët e veta.
— Herë tjetër, Anxhela! Patjetër herë tjetër! — thirri ai nga pragu, ndërsa çelësat e makinës i tringëllinin në dorë.
Unë dhe Eduart Frashëri dolëm te porta dhe pamë si makina ngjyrë vishnje u hodh me rrotat që rrëshqisnin mbi rrugën me dhe, duke lënë pas një re të dendur pluhuri.
Sapo u zhduk pas kthesës, im shoq më tërhoqi pranë vetes dhe shpërtheu në një të qeshur të madhe, ngjitëse.
— Ia pe fytyrën? — mezi foli Eduarti mes të qeshurash. — Luleradhiqet e rrëzuan përfundimisht!
Unë buzëqesha e kënaqur, zgjidha lidhëset e përparëses dhe u ktheva në kuzhinë. Nga vendi i fshehtë, pas kavanozëve me turshi në qilarin e pasmë, nxora një shkop sallami të tymosur aromatik, një copë djathë të mirë dhe një bagetë të freskët.
Kaluan afro tre muaj. Shtëpia jonë e fshatit u bë përsëri ai vendi i qetësisë, ku ndihej aroma e luleve dhe e darkës së gatuar në shtëpi. Hyrie Kola tani i telefonon Eduartit një herë në javë, por gjithmonë gjen ndonjë arsye për të mos ardhur. Ndërsa unë, sa herë flasim, i tregoj me zë plot entuziazëm se kemi kaluar te ushqyerja me ujë të shkrirë dhe fara lini të mbira.
Thonë se pas asaj fundjave Arlind Marku mësoi vetë të ziejë tortelini. Kurse unë nxora një mësim të vyer: ndonjëherë, për të ruajtur paqen tënde, mjafton të nxjerrësh në kohën e duhur një rrënjë rrodheje.