— Ti je hajdute. Treqind mijë Lekë. Ku i ke paratë, Drita Basha? Pranoje këtu, përpara nënës sime, përndryshe dasmë nuk ka.
Marsel Pano rrinte në mes të kuzhinës, vetëm me mbathje dhe çorape. Fytyrën e kishte të ndezur flakë, damarët në qafë i ishin fryrë, ndërsa në dorë shtrëngonte një ekstrakt bankar të zhubrosur, sikur ta kishte mbytur me gishta për dhjetë minuta para se të hynte. Pas tij qëndronte e ëma, Flutura Pano, me një bluzë rozë, buzët të mbledhura dhe një pamje të tillë sikur ishte anëtare jurie në ndonjë gjyq publik.
Unë, ndërkohë, isha ulur në tavolinë. Po qëroja mandarina. Dhjetor, fundja. Viti i Ri po afrohej. Pas dy muajsh duhej të bëhej dasma jonë.
“Duhej” — më vonë kuptova se pikërisht kjo fjalë kishte rëndësi.
— Marsel, — i thashë me një qetësi të pazakontë, pasi mbarova së qëruari mandarinën. — Ulu. Dhe ma thuaj edhe një herë. Ngadalë. Që ta kuptoj edhe unë.
— Të ulem?! Ti më ke vjedhur treqind mijë Lekë! Do të ulesh ti tani, por në burg! Për vjedhje!
Flutura Pano tundi kokën me solemnitet. Me sa duket, skenarin e kishin provuar më parë.
E vendosa mandarinën në pjatëz. Mora telefonin, hapa aplikacionin dhe ia ktheva ekranin nga Marseli.
— Marsel. Të kujtohet kamera në korridor? Ajo që vendosëm në shtator, kur vodhën komshien? Të kujtohet kush e instaloi? Kush e paguante ruajtjen në cloud? Kujt i përkasin përdoruesi dhe fjalëkalimi? Po ta kujtoj unë. Të miat. Të gjitha janë të miat.
Marseli u zbeh menjëherë. Aq shpejt, sa dukej sikur dikush ia kishte zbrazur ngjyrën nga trupi me një rubinet të fshehur diku poshtë.
— Të thashë ulu, — përsërita. — Tani do të shohim film.
Në fakt, gjithçka kishte nisur një vit e gjysmë para asaj mbrëmjeje.
Për mua, shkurt: jam Drita Basha, njëzet e tetë vjeç, punoj si specialiste marketingu në një agjenci të vogël. Paga nuk ishte keq: njëqind e njëzet mijë Lekë neto, plus shpërblime. Kisha një garsoniere timen me kredi hipotekare; kësti mujor ishte tridhjetë e dy mijë Lekë dhe më mbeteshin edhe tetë vite për ta shlyer. Makinë kisha një “Polo” të vjetër, edhe ajo me kredi, por afër fundit.
Marsel Panon e njoha në shkurt të vitit njëzet e tre, në një aplikacion takimesh. Tridhjetë e dy vjeç, “menaxher projektesh në IT” — më pas doli se punonte në mbështetje teknike, por kush nuk e zbukuron pak profilin e vet? Ishte i gjatë, kishte një gropëz në faqe, bënte humor që të bënte vërtet për të qeshur dhe nuk pinte birrë direkt nga shishja. Me standardet e sotme, princ i vërtetë.
Pas katër muajsh u shpërngul tek unë. Erdhi me fjalët:
— Drita, unë jap pesëdhjetë mijë Lekë qira kot më kot. Është absurditet. Më mirë vij te ti, dhe ato para që kursehen i fusim në buxhetin tonë të përbashkët. Për pushime, për dasmën.
“Buxheti ynë i përbashkët.” Atëherë u preka. M’u duk burrë i pjekur. Mendonte për të ardhmen.
U fut në shtëpinë time me një laptop të vjetër, tri bluza dhe një konsolë lojërash. As mobilie, as pajisje, asgjë tjetër. Vetëm bindjen e palëkundur se apartamenti im, që nga ai çast, ishte bërë “i yni”.
Që në muajin e parë të bashkëjetesës u sqaruan disa gjëra.
“Buxhet i përbashkët” do të thoshte që unë paguaja gjithçka, kurse Marseli “do t’i kthente më vonë”.
Gatuaja unë. Pastroja unë. Laja rrobat unë. “Drita, po ti je grua, i ke duart më të buta.”
Faturat i paguaja unë. “Kam këstin e konsolës këtë muaj, duro pak.”
E ëma vinte çdo të diel për supë e gjellë shtëpie. Kuzhinën, sigurisht, e mbaja unë.
Pas gjashtë muajsh, Marseli më kërkoi të martoheshim. Në shëtitore, me unazë të blerë në argjendari. Njëzet mijë Lekë. Më vonë, krejt rastësisht, pashë çmimin në mesazhet e tij: “Mam, e gjeta për njëzet mijë, mirë është?” Ia kishte shkruar së ëmës. Para propozimit. Romancë, si mos më keq.
Unë pranova. Sepse e doja. Sepse besoja tek ai. Sepse tridhjeta po më afrohej dhe shoqet e mia ishin martuar të gjitha; e unë çfarë kisha më pak?
Përgatitjet për dasmën i nisëm në gusht. Vendosëm ta bënim në prill. Në listë hynin restoranti, gjashtëdhjetë të ftuar, ceremonia jashtë sallës, fotografi, videografi dhe prezantuesi.