U shtuan edhe lulet, dekorimet, gjithë ajo punë me ngjyrat e tavolinave e buqetat. Shifra doli pa mëshirë: një milion lekë. Të paktën.
Marsel Pano e shpalli planin me një seriozitet sikur po firmosnim kontratë shtetërore:
— Drita, bëjmë kështu. Unë hedh pjesën time, pesëqind mijë lekë, në një llogari më vete. Ti hedh tënden. Prej andej paguajmë çdo gjë, që të jetë gjithçka e qartë.
Mua më pëlqeu. Hapa menjëherë një llogari të veçantë dhe transferova aty treqind mijë lekë nga kursimet e mia. Ishin të gjitha paratë që kisha mbledhur për tre vjet, i kisha ruajtur për udhëtimin e dasmës. Pastaj prindërit më dhanë edhe dyqind mijë: babai nxori paratë që i kishte mbajtur mënjanë, ndërsa mamaja shiti vathët e artë të gjyshes. “Për dasmën tënde, bijë, nuk na dhimbset.”
Marseli hodhi… asgjë.
— Drita, më ka dalë një projekt urgjent, shpërblimin po ma vonojnë. Deri në nëntor i kaloj të gjitha, ta premtoj.
Unë tunda kokën. Dhe, si budallaqe e dashuruar, e besova.
Në shtator ndodhi edhe një histori tjetër: për pak na vodhi një fqinje e droguar. Kishte hyrë te Vesa Nushi, në katin e tretë, dhe i kishte marrë një pallto gëzofi e laptopin. U tremba keq. Në fund të fundit, në llogarinë tonë kishim tashmë pesëqind mijë lekë, në shtëpi ndonjëherë mbanim para cash, paga ime hynte në kartë. Prandaj bleva një kamerë të vogël për korridorin, me mikrofon dhe regjistrim në cloud. E lidha me telefonin tim. Marselit ia thashë, po vetëm kalimthi. Ai pohoi me kokë dhe e harroi.
Edhe unë pothuajse e harrova. Kamera rrinte aty, bënte punën e vet, drita e vogël pulsonte, kaq.
Në nëntor mora shpërblimin vjetor: njëqind e njëzet mijë lekë. Ishte shumë e mirë për mua. Edhe ato i kalova në llogarinë e dasmës.
Në dhjetor shkova te prindërit për tri ditë. Babai kishte një ndërhyrje të planifikuar në gju. Nuk ishte ndonjë gjë e frikshme, por doja të isha pranë tij.
Marseli mbeti vetëm në apartament.
Kur u ktheva, pashë se në llogarinë e dasmës mungonin treqind mijë lekë.
Në fillim mendova se ishte ndonjë gabim teknik i bankës. Hapa pasqyrën e llogarisë. Jo. Nuk kishte gabim. Ishte transfertë. Treqind mijë lekë. Marrëse: Flutura Pano.
Nëna e Marselit. Në kartën e saj. Nga llogaria jonë e përbashkët.
U ula te tavolina e kuzhinës dhe nuk po merrja dot frymë. Domethënë, merrja, por çuditshëm: thithja ajër, ndërsa kur nxirrja frymën më dukej sikur dikush më ishte ulur mbi gjoks.
Shkova te Marseli. Me qetësi. Pa bërtitur.
— Marsel. Treqind mijë lekë nga llogaria jonë. Te mamaja jote. Çfarë është kjo?
Ai ngriti sytë nga telefoni.
— Ah, ajo. Mami kishte nevojë për trajtim. I dhemb shpina. I mora hua, pas një muaji i kthej.
— Marsel. Ti more nga llogaria JONË, ajo që është për dasmën, dhe i kalove treqind mijë lekë mamasë sate. Pa më pyetur. Për “trajtim”. E kuptova drejt?
— Drita, ajo është nëna ime. Çfarë doje të bëja, të mos kisha të drejtë ta ndihmoja?
— Jo, nuk kishe të drejtë. Ato janë para të përbashkëta për dasmën. Të përbashkëta do të thotë edhe vendime të përbashkëta. Kjo është e para. E dyta: aty, në fakt, nuk ka asnjë qindarkë nga paratë e tua. Janë treqind mijë të miat dhe dyqind mijë të prindërve të mi. Ti ende nuk ke hedhur asgjë.
Marseli shtrembëroi fytyrën.
— Drita, mos ia nis tani. Do t’i hedh. Ta thashë. Shpërblimin e marr në dhjetor. Para Vitit të Ri gjithçka do jetë në vend.
Para Vitit të Ri nuk u kthye asgjë. As deri më pesë dhjetor.
Dhe më tetë dhjetor, kur u ktheva nga puna në shtëpi, më priste shfaqja.
E njëjta skenë. Kuzhina. Marseli me mbathje. E ëma me një bluzë rozë.
— Ti je hajdute! Treqind mijë lekë! Ku janë paratë, Drita?!
I mbylla sytë një herë. Pastaj edhe një herë tjetër.
— Marsel. Shpjegohu. Cilat treqind mijë lekë po kërkon nga unë?
— Mos bëj sikur s’di gjë! Hyra në bankë, nga llogaria janë zhdukur treqind mijë lekë! TRE-QIND! Edhe mamaja ime e konfirmon!
Flutura Pano pohoi me madhështi.
— Drita e dashur, — tha me një zë të ëmbël sa të ngjitej në dhëmbë, — unë dhe Marseli vendosëm se është herët për dasmë. Në fillim le t’i kthesh Marselit paratë e tij, ato që ti… si ta themi butë… i ke marrë hua. Pastaj shohim.
Ndal.
Ndal, ndal, ndal.
E ula ngadalë thikën me të cilën po qëroja mandarina.