Mandarinat i qërova deri në fund. Ngadalë, me një kujdes gati të tepruar, vetëm që të mos më këputej fija e durimit dhe të mos bëja ndonjë gjë për të cilën më vonë do të pendohesha.
— Flutura Pano. Marsel. Prisni pak, ju lutem. Dua ta kuptoj mirë. Marseli paska kaluar nga llogaria treqind mijë lekë te ju, Flutura Pano. Në kartën tuaj. Para tri javësh. Unë e kam parë në ekstraktin bankar. Dhe tani ju të dy po më thoni se i paskam vjedhur unë?
— Çfarë transferte?! — u hodh përpjetë Flutura Pano. — Nuk ka pasur asnjë transfertë! Marsel, fol!
— Nuk ka pasur, — tha Marseli menjëherë. — Mam, mos ia vër veshin. Po i ngatërron gjërat.
I pashë të dy me radhë. Djalin. Nënën. Bluzën rozë. Të brendshmet e Marselit, të varura keq, me mbishkrimin “I love beer”.
Dhe atë çast më ra si çekan në kokë një e vërtetë shumë e thjeshtë: po përpiqeshin të më fusnin në kurth. Jo thjesht të më merrnin paratë, por edhe të më vishnin fajin e vjedhjes, që në fund të nxirrja edhe më shumë nga xhepi.
Me sa dukej, skema e tyre kishte qenë diçka e tillë: “Drita është vajzë e edukuar, s’i duron skandalet, do trembet nga akuza dhe do japë edhe dyqind mijë lekët që i kanë mbetur, vetëm të mbyllet muhabeti. Treqind mijë i kemi tashmë te karta e mamit. Pra, pesëqind mijë për familjen Pano. Dasma anulohet. Drita le të shkojë ku të dojë.”
Sa plan i pastër. Sa elegant. Të vinte ta admiroje.
Pikërisht atëherë mora telefonin.
— Marsel. Të kujtohet kamera në korridor? Ajo që vendosa në shtator?
Ai ngriu në vend.
— Çfarë kamere?
— Ajo e vogla, e zezë. Që ruan regjistrimet në cloud. Mbi raftin e çelësave, mes dorezave dhe kapelave. Ta kam treguar vetë. Madje të thashë: “Marsel, po hyri ndonjë i panjohur, do ta shohim.”
Fytyra iu zbardh.
— Ja pra. Të panjohur nuk ka hyrë njeri. Por ke hyrë ti. Bashkë me mamanë tënde. Më njëzet nëntor, rreth drekës. Unë atëherë isha në punë. Dhe e di çfarë bëtë?
Shtypa “play”.
Në ekran u shfaq korridori ynë. Marseli dhe Flutura Pano. Hiqnin palltot. Pastaj kalonin drejt kuzhinës.
Dhe u dëgjua zëri. Mikrofoni kishte kapur gjithçka.
Marseli: “Mam, treqind mijëshen ta hodha te karta jote. Vetëm mos e prek tani, mirë? Pas një muaji e kthej mbrapsht, gjoja Drita s’e ka vënë re, ose i them se ishte gabim.”
Flutura Pano: “Po sikur ta kuptojë?”
Marseli: “Po e kuptoi, do t’i them që i ka shpenzuar vetë dhe ka harruar. Ose do ta akuzoj fare se i ka vjedhur. Drita është si leckë, mam, trembet shpejt. Do më japë edhe më tepër, vetëm që të mos e lë. Ajo më adhuron.”
Flutura Pano qeshi: “Marsel, ti qenke aktor i madh. Po lekët, për atë apartamentin në periferi të Tiranës, siç ramë dakord?”
Marseli: “Po, mam. Për këstin e parë. Do ta regjistrojmë në emrin tënd. Drita s’ka për ta marrë vesh kurrë.”
Regjistrimi mbaroi.
Në kuzhinë ra një heshtje aq e trashë, sa m’u duk sikur dëgjohej edhe llamba e frigoriferit kur pulsonte.
Flutura Pano mori ngjyrën e bluzës së vet. Marseli u bë i bardhë si mur i sapolyer.
— Kjo… kjo është montazh! — nxori me zor.
— Marsel, — buzëqesha unë. — Ç’montazh, të keqen. Është regjistrim kamere. Me të dhëna, me datë, me orë, me adresë IP të serverit. Çdo ekspertizë e vërteton pa problem. Dhe, siç e di, unë punoj në marketing; kam edhe një avokate të njohur, që raste të tilla i ha për mëngjes.
— Drita, hajde të flasim! — Marseli u ngrit me vrull drejt meje.
Unë nuk lëviza as një centimetër.
— Ndal. Ulu në karrige. Të dy uleni. Tani do të flasë vetëm një person. Unë.
U ulën. Çuditërisht të bindur, madje.
— Marsel. Flutura Pano. Keni dy rrugë. E para: treqind mijë lekët kthehen sot në llogarinë e dasmës. Sot, para mesnatës. Marseli mbledh plaçkat dhe largohet nga banesa ime deri në fund të javës. Dasma anulohet me pëlqim të dyanshëm; restoranti dhe njerëzit e tjerë njoftohen, ndërsa parapagesën e ndajmë përgjysmë sipas faturës. Unë nuk i tregoj askujt asgjë.