Bëra një heshtje të shkurtër. Mora një thelë mandarine dhe e kafshova ngadalë.
— Rruga e dytë është kjo: shkoj te avokati. Pastaj bëj kallëzim në polici për mashtrim me vlerë të konsiderueshme. Regjistrimin ua dorëzoj. Lëvizjet bankare, po ashtu. Dëshmitarë që dasmën po e organizonim bashkë ka sa të duash: prindërit e mi, prindërit tuaj, restoranti, prezantuesi, floristët. Të gjithë do ta konfirmojnë. Veç kësaj, hap edhe padi civile për kthimin e shumës së plotë dhe dëm moral. Marsel, ty ndoshta nuk të ndodh ndonjë gjë e madhe, mbase e kalon me kusht. Por zonjës Flutura Pano, si bashkëpjesëmarrëse dhe si personi që ka marrë paratë, mund t’i dalë punë shumë serioze. Nuk jeni ende në moshë pensioni që të fshiheni pas mëshirës.
Flutura Pano shpërtheu në lot. Jo teatër. Lot të vërtetë.
— Drita, moj bijë… ne nuk e bëmë me të keq… Marseli thjesht…
— Nuk jam bija juaj, zonja Flutura. Dhe nuk kam për të qenë më kurrë. Vendosni. Keni dy orë kohë.
Zgjodhën rrugën e parë. Sigurisht.
Pas dyzet minutash, në llogarinë e dasmës u shfaqën po ata treqind mijë lekë. Transferta kishte ardhur nga karta e Flutura Panos. Me sa dukej, ende nuk kishte arritur t’i lëvizte diku tjetër. Për fatin tim.
Deri në mëngjes, Marseli i kishte mbledhur plaçkat: tri bluzat e tij, laptopin dhe konsolën e lojërave. Me aq kishte ardhur, me aq iku. Vetëm se tani po kthehej te mamaja.
Te dera u ndal dhe u kthye nga unë.
— Drita… mendoje edhe një herë, mirë? Ndoshta pajtohemi. Unë të dua.
E pashë dhe në kokë më kaloi vetëm një mendim: o Zot, me këtë njeri paskam dashur të ndaj gjithë jetën.
— Marsel, ik tani. Dhe e di çfarë? Faleminderit.
Ai u hutua.
— Për çfarë?
— Që u zbulove tani. Jo pas dy vitesh, kur mund të kishim një fëmijë, një kredi shtëpie të përbashkët dhe të njëjtin mbiemër.
E mbylla derën. Me të dyja bravat. Pastaj u mbështeta pas saj me shpinë.
Dhe për herë të parë pas një viti e gjysmë, mora frymë lirshëm.
Epilog.
Dasma u anulua. Restoranti na ktheu gjysmën e parapagesës; gjysmën tjetër e mbajtën si penalitet, sipas kontratës. Floristët dhe prezantuesi i kthyen të gjitha paratë. Njerëz të mirë, e kuptuan situatën. Fustanin nuk e kisha blerë ende. Falë Zotit që po zvarritesha me zgjedhjen; ndoshta diçka brenda meje e ndiente.
Treqind mijë lekët e ardhura nga Flutura Pano i mbajta unë, si dëmshpërblim moral. I depozitova në bankë, me interes. Udhëtimi i dasmës, për të cilin kisha kursyer, prapë u bë. Një vit më vonë. Shkova dy javë në Gjeorgji. Vetëm. Dhe kalova mrekullisht.
Me Marselin nuk u ndesha më. Pas rreth gjashtë muajsh, më shkroi në mesazh: “Drita, mamasë i kanë gjetur kancer, nuk gënjente për shpinën. Ndoshta më fal?” Nuk iu përgjigja. Jo sepse jam njeri i keq. Por sepse ishte prapë manipulim. Edhe në fund, po e njëjta mënyrë.
Para pak kohësh, një shoqe më pyeti:
— Drita, po sikur të mos e kishe pasur kamerën? Sikur atëherë të mos e kishe blerë fare?
U mendova gjatë.
— E di, Sara… po të mos ishte kamera, unë do t’i kisha dhënë edhe dyqind mijë lekët që kishin mbetur. Pastaj do të kaloja jetën me një burrë që më kishte vjedhur, më kishte fajësuar dhe më kishte poshtëruar para nënës së vet. Dhe do ta quaja “bashkëshort”. Do t’i gatuaja, do t’i laja, do t’i besoja.
— Tmerr.
— Jo tmerr. Jetë e zakonshme për miliona gra që nuk kanë një kamerë në korridor.
Kamera, meqë ra fjala, është ende aty. Nuk e kam hequr.
Jo se jam paranojake. Thjesht, nuk i dihet kurrë. Jeta është e gjatë. Ndërsa regjistrimi ruhet në cloud. Dhe është gjithmonë në dorë.
Këshilla ime për të gjitha vajzat: vendosni kamera. Ruani nxjerrjet bankare. Dhe kurrë — më dëgjoni mirë, kurrë — mos i hidhni të gjitha kursimet në një “llogari të përbashkët” me një burrë që vetë ende nuk ka futur aty asnjë qindarkë.
Dashuria është e bukur. Por një nxjerrje bankare është shumë më e besueshme.