— Arjana, firmose tani. Kanë mbetur vetëm njëzet minuta deri te kurorëzimi.
Unë qëndroja përpara pasqyrës në dhomëzën e ngushtë të nuseve, ku ajri ishte përzier me aromën e llakut të flokëve, parfumeve të huaja dhe trëndafilave të sapokëputur. Jashtë dritares binte një shi korriku; pikat rrëshqisnin në xham si fije të holla, ndërsa mbi parvaz kishin mbetur dy gjilpëra kapëse që ende nuk po arrija t’i vendosja në vello.
Melihate Bushati më zgjati një fletë. Letër e bardhë, e trashë, me një cep të palosur me kujdes. Në dorën tjetër mbante një stilolaps me kapak të artë.
— Çfarë është kjo? — pyeta.
Ajo buzëqeshi me atë buzëqeshjen që kanë shitësit kur e dinë se malli ka defekt, por blerësi tashmë është pothuajse i bindur.
— Një marrëveshje e zakonshme familjare. Iliri ta ka shpjeguar.
Ilir Elezi rrinte pranë derës, me kostum blu të errët. I pashëm, i rruar pastër, me një lule të vogël në jakën e xhaketës. Atë mëngjes ia kisha vendosur vetë, duke qeshur se kishte më shumë frikë mos shpohej nga gjilpëra sesa nga martesa.
Tani nuk qeshte më.
— Arjana, të lutem, mos e nis prapë, — tha ai. — Ne e kemi folur këtë punë.
— Ne folëm që pas dasmës ti do të vije të jetoje tek unë, — ia ktheva. — Dhe që askush nuk do ta fyente nënën tënde. Gjithçka tjetër e paskeni diskutuar pa mua.
Melihate Bushati ngriti pak vetullat.
— Sa e ashpër. Ilir, të thashë unë: duhej ta kishe vënë çështjen prerë që më herët.
Ajo e vendosi fletën mbi tavolinë, pranë kutisë së unazave. Nuk ishte as dokument i mirëfilltë ligjor. Më shumë dukej si një litar i hollë që po përpiqeshin të ma hidhnin në qafë pikërisht para ceremonisë. Thelbi përmblidhej në pak rreshta: pas martesës, unë shisja apartamentin tim dhe paratë përdoreshin për të blerë një banesë më të madhe për “familjen tonë të re”. Prona do të regjistrohej në emër të Ilirit. Arsyeja nuk jepej askund. Me sa dukej, mendohej se mua duhej të më mjaftonte vetë ideja.
Vështrova veten në pasqyrë. Fustani i bardhë më rrinte përsosur. Sigurisht që po. E kisha qepur vetë, natë pas nate, kur në atelie heshtnin makinat qepëse dhe më në fund mund të merresha me veten. Dantellën e mëngëve e kisha zgjedhur për tri javë. Vijën e belit e kisha prishur e rregulluar dy herë. Në atë fustan nuk kishte asgjë të rastësishme.
Përveç dhëndrit, siç po dilte tani.
— Apartamentin e kam blerë përpara se të njihja Ilirin, — thashë. — Dhe nuk kam ndërmend ta shes.
Iliri u shkëput nga dera dhe bëri disa hapa drejt meje.
— Arjana, boll u kape pas atyre mureve. Është një garsoniere. Do të ngjeshemi aty gjithë jetën?
— Nuk jam kundër një shtëpie më të madhe. Jam kundër që prona ime të shitet, të kthehet në emrin tënd dhe e gjithë kjo të bëhet sipas urdhrave të nënës sate.
— Mami do vetëm të mirën.
— Për kë?
Melihate Bushati psherëtiu rëndë.
— Për të gjithë. Mua më dhembin këmbët, e kam të vështirë të jetoj vetëm. Iliri është djali im i vetëm. Ti je gruaja e tij, pra duhet të mendosh më gjerë, jo vetëm për fijet e tua, copat e stofit dhe atë stol të vogël pranë dritares.
Me “stolin pranë dritares” ajo nënkuptonte këndin tim të punës. Aty ndodhej makina ime e vjetër e qepjes, e rëndë, prej gize, që më kishte mbetur bashkë me porosinë time të parë serioze nga pronarja e një atelieje që po mbyllej. Me atë makinë kisha shkurtuar pallto të huaja, kisha qepur uniforma shkollore, kisha përshtatur fustane të blera gabim. Më pas, lek pas leku, kisha mbledhur paradhënien dhe kisha marrë pikërisht atë apartament.
Të vogël. Kokëfortë. Timen.
Iliri i dinte të gjitha këto. Madje dikur më kishte thënë:
— Më pëlqen që ia del vetë çdo gjëje. Me ty njeriu nuk ka frikë.
Doli se ai nuk ndihej i sigurt me mua. Ndihej i sigurt në kurrizin tim.
— Unë nuk do të firmos asgjë, — thashë.
Buzëqeshja iu shua menjëherë Melihate Bushatit.
— Atëherë për çfarë ishte gjithë kjo shfaqje?
— Çfarë shfaqjeje?
— Fustani i bardhë, të ftuarit, restoranti. Ti do të hysh në familje, por nuk dashke t’i japësh asgjë familjes?
Sytë i çova nga Iliri. Prisja të thoshte të paktën: “Mami, mjaft.” Ose thjesht t’ia merrte fletën nga dora.
Ai heshti.
Pas derës kaloi dikush; u dëgjua e qeshur, pastaj tingëllimë gotash. Me siguri të ftuarve tashmë po u hidhej shampanjë. Shoqja ime, Majlinda Curri, më kishte shkruar: “Ku je? Oficerja e gjendjes civile po bëhet nervoze.” Nuk iu përgjigja. Telefoni ishte pranë buqetës me bozhurë të bardhë, që papritur m’u dukën si lakra të rrumbullakëta.
— Ilir, — thashë me zë të ulët. — Ti e dije për këtë letër?
Ai rregulloi manshetën.
— Pse kapesh pas fjalëve? Letra është thjesht që të gjithë të jenë të qetë. Më vonë ti mund të ndërrosh mendje, të zvarritësh punët. Ndërsa ne tashmë kemi një marrëveshje me njerëz.
— Me cilët njerëz?
Melihate Bushati ia hodhi menjëherë sytë të birit. Pikërisht në atë çast u tremba vërtet. Jo nga letra. Jo nga biseda. Por nga fakti se përgjigjja ekzistonte tashmë dhe do të ishte më e keqe nga sa e mendoja.