Iliri bëri një grimasë, sikur pyetja ime ta bezdiste më shumë se sa e vinte në pozitë.
— Ia tregova banesën një të njohuri, — tha. — Ai është gati të presë. Çmimi është i mirë. Mos u sill sikur paskam bërë ndonjë krim.
— Ti ia tregove apartamentin tim një blerësi?
— Mos e kthe në tragjedi. Unë kam hyrë aty edhe më parë. Çelësat i kam.
Në gjoks më hyri një boshllëk i ftohtë. Çelësat. Pikërisht ata çelësa që ia kisha dhënë në pranverë, kur u sëmura dhe i kërkova të më sillte ilaçe. Pastaj ai e kishte mbajtur tufën te vetja, pa e kthyer kurrë.
— Ke futur një të huaj në shtëpinë time?
— Në shtëpinë tonë të ardhshme, — ma preu shkurt. — Dhe boll fole me atë ton.
Melihate Bushati e shtyu stilolapsin drejt meje.
— Arjana, një grua me mend nuk kapet pas një kutie me ballkon, kur i ofrohet një jetë si duhet.
Në atë çast m’u kujtua Lindita Curri, mjeshtrja ime e parë në atelie. Ajo më kishte mësuar si të shqepja një qepje të gabuar.
“Mos të të vijë keq për fillin, Arjana. Po nisi shtrembër që në tegelin e parë, pastaj tërhiqet e gjithë copa. Më mirë ta shqepësh menjëherë, sesa të qash më vonë mbi pëlhurën e prishur.”
Atëherë më dukej se fliste vetëm për funde e fustane.
Iliri mori kutinë e unazave, e hapi, nxori unazën time dhe e rrotulloi mes gishtave.
— Ta mbyllim këtë bisedë. Tani do të dalësh, do të buzëqeshësh, do të firmosim dhe në shtëpi do t’i flasim të gjitha me qetësi.
— Në shtëpi? — përsërita. — Në cilën shtëpi?
— Në tënden. Për momentin.
Ai “për momentin” ishte fija e fundit që u këput.
Ia mora unazën nga dora. E vogël, e lëmuar, prej ari. E kishim zgjedhur bashkë. Më saktë, e kishte zgjedhur Iliri, ndërsa unë kisha pranuar, sepse isha lodhur duke kundërshtuar. Atë ditë më kishte thënë:
— Thjeshtësia të shkon.
Kurse unë doja vetëm që, të paktën një herë, të më pyeste çfarë më pëlqente mua.
U afrova te dritarja. Ishte pak e hapur, se dhoma ishte bërë mbytëse. Poshtë, nën strehë, dukeshin makinat e të ftuarve, të lagura nga shiu. Mbi parvaz dridhej një pikë uji.
Melihate Bushati bëri një hap drejt meje.
— Çfarë po bën?
U ktheva nga të dy. Nga gruaja që, në mendjen e saj, i kishte vendosur tashmë mobiliet e veta në apartamentin tim. Nga burri që kishte vendosur se pas kurorëzimit unë do të bëhesha më e bindur, më e butë, më e heshtur.
— Urime! Sapo humbët nusen, apartamentin dhe grimcën e fundit të respektit tim!
E hodha unazën e martesës nga dritarja.
Ajo u përplas në llamarinën e jashtme me një tingull të mprehtë dhe u zhduk diku në gjelbërimin e lagur poshtë dritareve.
Melihate Bushati lëshoi një klithmë, sikur nuk kisha flakur një unazë, por gjithë planet e saj për një pleqëri të rehatshme.
Iliri u zbeh.
— Ti qenke çmendur?
— Jo. Për herë të parë jam kthjelluar.
Ngrita fundin e fustanit, që të mos shkelja mbi dantellë, dhe u nisa drejt derës.
— Arjana! — Iliri më kapi për krahu. — Jashtë janë të ftuarit. Kolegët e mi. Ka ardhur edhe nëna jote. Do t’i turpërosh të gjithë.
I hodha sytë te gishtat e tij mbi kyçin tim.
— Lëshomë.
— Do të flasim.
— Ti i the të gjitha.
Nuk më lëshoi menjëherë. Në fillim shtrëngoi më fort, sikur po provonte sa kishte mbetur brenda meje nga Arjana e dikurshme, e urtë dhe e bindur. Pastaj i hapi gishtat. Në lëkurë më mbetën shenja të kuqe.
Në korridor më doli përpara Majlinda Curri. Kishte veshur një fustan lejla dhe rimeli i ishte përhapur pak nga lagështia.
— Ku u zhduke? Të gjithë po presin. O Zot… Çfarë ndodhi?
— Dasmë nuk do të ketë.
Ajo pa përtej shpatullës sime, dalloi Ilirin, Melihate Bushatin me letrën në dorë dhe e kuptoi gjithçka pa pasur nevojë për shpjegime.
— Eja, — tha shkurt.
— Prit. Thuaji mamit të mos shqetësohet.
— Do t’ia thuash vetë. Është te garderoba. E ndien që diçka nuk shkon.
Nëna ime vërtet qëndronte pranë garderobës. E vogël, me një kostum blu të errët dhe me çantën që e mbante me të dyja duart përpara trupit. Kur më pa, nuk më pyeti: “Si munde?” Nuk tha: “Çfarë do të thonë njerëzit?” Vetëm u afrua dhe më rregulloi një tufë flokësh që më kishte dalë nga vendi.
— Të lëndoi?
Unë pohova me kokë.
— Shko ndërrohu. Me të ftuarit merrem unë.
— Mami, është e ndërlikuar.
— E ndërlikuar është kur kallëpi nuk përputhet dhe porosia duhet dorëzuar nesër. Kjo është më e thjeshtë: ai nuk është njeriu yt.
Fustanin e hoqa në dhomëzën ndihmëse të restorantit, ku Majlinda më solli sarafanin tim të zakonshëm prej lini dhe sandalet. Zinxhiri u bllokua, dantella më kapej në flokë. U tërhoqa me nerva dhe një fije e hollë në mëngë u këput.
— Kujdes, — tha Majlinda.
— Le të çahet.
— Gjynah. Ke punuar kaq shumë për të.
E vështrova pëlhurën e bardhë, tegelat e rregullt, vargun e kopsave të imëta të qepura me dorë.
— Nuk më vjen keq. Fustani nuk ka faj për asgjë.
Majlinda e vari me kujdes në varëse.