Në varëse, fustani u përkund lehtë, sikur të kishte nxjerrë një psherëtimë.
Te hyrja e restorantit dëgjoheshin zërat e të ftuarve. Dikush ankohej me zë të lartë, dikush pëshpëriste nëpër dhëmbë, dikush tjetër mundohej të ndalte një taksi. Melihate Bushati fliste fort, që ta dëgjonin të gjithë:
— Vajza është e tronditur. Do ta rregullojmë ne këtë punë.
Nëna ime iu përgjigj aq qetë, sa fjalët e saj më arritën edhe përmes derës:
— Vajza ka një shtëpi të vetën. Dhe mend në kokë. Ndërsa djali juaj, mesa duket, ka problem me respektin.
Dola nga hyrja e shërbimit. Shiu pothuajse kishte pushuar. Ajri mbante erë asfalti të lagur dhe bliri. Majlinda nguli këmbë të vinte me mua, por unë e ndala.
— Jo. Dua të jem vetëm.
— Je e sigurt që do t’ia dalësh?
— Tashmë ia dola.
Taksinë e gjeta te oborri ngjitur. Shoferi më pa nga pasqyra: sarafan lini, flokë të rregulluar si për nuse, një buqetë me bozhure të bardha mbi prehër.
— Festa nuk shkoi mirë? — pyeti me kujdes.
— Përkundrazi. Përfundoi në kohën e duhur.
Pas kësaj nuk bëri më asnjë pyetje.
Sapo mbërrita në pallat, mora te portierja çelësin rezervë që e lija aty për raste urgjence dhe u ngjita në apartamentin tim. Dera u hap pa zhurmë. Brenda gjithçka ishte siç e doja: pranë dritares, mbi tavolinë, rrinte metri i rrobaqepësisë; në shpinën e karriges varej një xhaketë e papërfunduar; në parvaz qëndronte vazoja me borzilok. Jeta ime. E vogël, ndonjëherë e ngushtë, por e imja, jo e huaj.
Nxora nga dera cilindrin e vjetër të bravës dhe e mbajta në pëllëmbë. Një fqinj nga kati i tretë më kishte treguar dikur si ndërrohej, kur çelësi më bllokohej vazhdimisht. Atëherë kisha qeshur:
— Unë di të qep fustane, jo të merrem me brava.
Ai më ishte përgjigjur:
— Një gruaje që jeton në shtëpinë e vet i hyn në punë t’i dijë të dyja.
Brava e re ishte në sirtarin e komodinës. E kisha blerë pasi Ilir Elezi, një mëngjes, kishte ardhur pa paralajmërim, kishte hapur derën me çelësat e tij dhe kishte thënë:
— Surprizë.
Atë ditë nuk i kisha kthyer përgjigje. Vetëm e kisha fshehur kutinë poshtë rrobave. Me sa duket, mendja ime e kishte kuptuar gjithçka shumë më herët; vetëm zemra kishte mbetur prapa.
Me bravën u mora gjatë. Për aq kohë do ta kisha përshtatur një fustan pas trupit, ndërsa me hekurin u përpoqa si nxënëse. Kaçavida më rrëshqiste, vida binte në dysheme, gishtat më dhembnin. Por kur çelësi i ri u rrotullua më në fund në cilindrin e ri, për herë të parë atë ditë buzëqesha.
Telefoni nuk pushonte. Iliri. Melihate Bushati. Numra të panjohur. Pastaj nisën mesazhet.
“Mos e turpëro veten, kthehu.”
“Të ftuarit po pyesin çfarë t’u themi.”
“Do vij, hape derën.”
“Je e detyruar të japësh shpjegim.”
Ia hoqa zilen.
Nuk kisha më kujt t’i shpjegohesha.
Iliri erdhi kur oborri i lagur jashtë dritares kishte nisur të errësohej. Në fillim i ra citofonit. Pastaj trokiti. Më pas foli përmes derës.
— Arjana, hape. Jemi njerëz të rritur. Duhet ta zgjidhim.
Unë rrija ulur në dysheme, pranë makinës qepëse, dhe po çqepja cepin e fustanit të nusërisë. Jo se nuk e dëgjoja. Por sepse, për herë të parë gjatë gjithë ditës, duart e mia po bënin diçka që e kuptonin.
— E di që je brenda, — tha ai. — Mos bëj teatër.
Vazhdova të hapja tegelin me gërshërët e vogla, ngadalë, që të mos dëmtoja pëlhurën.
— Çelësat nuk më bëjnë, — zëri i tij ndryshoi. — E ndërrove bravën?
Nuk fola.
— Arjana, kjo nuk është më për të qeshur.
Gërshërët kërcitën lehtë. Filli u lirua.
— Hape të paktën të flasim!
U afrova te dera, por zinxhirin nuk e hoqa.
— Fol.
— A e kupton çfarë bëre? Njerëzit kishin ardhur, mamaja për pak u rrëzua. Më nxore për faqe të zezë.
— Ia dole vetë.
— Për një copë letër? Për një apartament?
— Jo për apartamentin, Ilir. Për faktin që ti e kishe vendosur tashmë sa vlen jeta ime.
Ai mori frymë me zhurmë nga ana tjetër.
— Unë doja familje.
— Jo. Ti doje një këmbim të leverdishëm: shtëpinë time për qetësinë tënde.
— Po i shtrembëron të gjitha.
— Ik.
— Nuk largohem pa u marrë vesh.
— Atëherë do të thërras policinë.
Heshti. Pastaj goditi derën me pëllëmbë. Jo fort, por mjaftueshëm që pasqyra në korridor të dridhej.
— Do të pendohesh.
— Jo më.
Hapat nuk u larguan menjëherë. Qëndroi edhe pak aty, ndoshta duke pritur që unë të frikësohesha nga vendimi im. Pastaj ashensori u mbyll me një përplasje të thatë dhe në apartament ra qetësia.
U ktheva te fustani. Ia preva bishtin e gjatë. Pastaj hoqa dantellën nga mëngët dhe e palosa veçmas. Pëlhura e bardhë u shtri mbi tavolinë, e pastër dhe e bindur. Prej saj mund të bëhej çfarëdo: një fustan i bukur për një vajzë të vogël, astar për xhaketë, mbulesë për manekin. Jo çdo material ka faj pse dikush dëshiron ta përdorë për diçka që nuk i shkon.
Kur në atelie u ndezën dritat e para, unë tashmë qëndroja pranë tavolinës së prerjes, me qesen në duar. Lindita Curri rrinte ulur pranë dritares.