Ajo po pinte çaj nga një gotë e futur në mbajtësen metalike.
— Hë? — pyeti, pa i ngritur fare sytë.
— Dasma nuk u bë.
— E kuptova. Nuset që e kanë bërë dasmën ecin ndryshe. Ti ecën si njeri që ka nxjerrë makinën qepëse nga një kasolle në flakë.
E vendosa qesen mbi tavolinë.
— A mund ta hap këtu dhe ta ndaj?
— Duhet.
Ajo u afrua, e preku pëlhurën me gishta.
— Punë e mirë.
— Ishte.
— Puna e mirë mbetet e mirë. Nuk gaboi qepja, Arjana. Gaboi njeriu që mendoi se një fustan të bënte ty pronën e tij.
U ulëm krah për krah. Ajo nisi të shpërthente tegelin anësor, ndërsa unë hiqja kopsat një nga një. Nuk pati fjalë të mëdha, as shpjegime të gjata. Vetëm kërcitja e butë e penjve që këputeshin dhe rrahja e shiut mbi strehën prej llamarine.
Nëna më mori në telefon pikërisht kur po e mbështillja dantellën në një rrotull të rregullt.
— Si je?
— Gjallë. E inatosur. Por mirë.
— Erdhi ai?
— Erdhi. Nuk hyri brenda.
— Mirë.
— Mam, të vjen turp për mua?
Ajo u nxeh menjëherë, sikur ta kisha fyer.
— Më vjen turp që nuk të pyeta më herët nëse ishe e lumtur. Për asgjë tjetër nuk kam turp.
Në shtëpi u ktheva kur shiu ishte bërë i imët, pothuajse pluhur uji. Te hyrja e pallatit qëndronte Melihate Bushati. Pa çadër. Flokët i kishin dalë nga modeli, ndërsa fytyra i dukej e zbehtë, gri.
— Arjana, — tha ajo. — Duhet të flasim.
— Jo, nuk duhet.
— Je e re, je e nxehtë. Nuk e kupton çfarë po bën. Iliri po vuan.
— Le të mësohet.
Ajo mblodhi buzët.
— Apartamenti nuk do të të bëjë të lumtur.
— Ndoshta. Por të paktën nuk do të më kërkojë ta shes veten për rehatinë e dikujt tjetër.
— Je e pamëshirshme.
— Jo. Thjesht ju dëgjuat për herë të parë një “jo” dhe e quajtët mizori.
Ajo bëri një hap drejt meje.
— Iliri është djalë i mirë.
— Atëherë le të bëhet i mirë pa apartamentin tim.
Melihate Bushati ktheu kokën mënjanë. Dukej sikur po kërkonte një fjalë të ashpër, të mprehtë, nga ato që i dilnin zakonisht pa u menduar. Por oborri ishte bosh, nuk kishte kush ta dëgjonte, dhe pa dëshmitarë fjalët e saj humbën gjysmën e peshës.
— Ai të donte, — tha më në fund.
— Dashuria nuk vjen me një letër për firmë para regjistrimit.
E kalova anash dhe hyra në shkallë.
Pas asaj dite nuk erdhën më. Telefonuan edhe disa herë, pastaj edhe thirrjet u shuan. Punët me restorantin dhe me të ftuarit i zgjidhën pa mua. Ilir Elezi i mori kutitë e veta nga ballkoni përmes një fqinji, pa u ngjitur fare te dera ime. Dorëzoi edhe çelësat, të cilët, sidoqoftë, nuk hapnin më asgjë.
Kisha menduar se do të dhembte më shumë. Por dhimbja doli si shpim gjilpëre: e beftë, fyese, por menjëherë e kupton nga duhet ta nxjerrësh.
Pak nga pak, apartamenti pushoi së mbajturi mend Ilirin. U zhduk filxhani i tij me mbishkrimin “i pari i shtëpisë”. Hodha pantoflat që i kishte blerë vetë dhe i kishte lënë pranë derës si shenjë të një shpërnguljeje të ardhshme. Nga muri hoqa kalendarin ku ai kishte rrethuar me marker të kuq datën e dasmës. Në vend të tij vara një bobinë druri me pe të vjetër, që e gjeta në atelie. Ishte e madhe, e errësuar nga koha, me një ciflosje në njërin krah. Për çudi, i shkonte murit tim shumë më tepër se çdo kalendar.
Fustanin nuk e hodha. Nga sateni i trashë qepa një mbulesë për makinën qepëse. Dantellën e ktheva në perde për dritaren e vogël të këndit ku punoja. Kopsat i futa në një kavanoz qelqi. Bishti i gjatë mbeti për shumë kohë veçmas, derisa më erdhi ndër mend çfarë mund të bëja me të.
Një ditë kur nuk kisha porosi për të dorëzuar, nxora pranë dritares një karrige të ngushtë druri. Pikërisht atë ku Iliri dikur ulej, shfletonte telefonin dhe më thoshte:
— Arjana, kujt i duhen këto rregullime? Më mirë të gjeje një punë normale.
Karrigia ishte e fortë; vetëm ndenjësja i ishte konsumuar. E vesha me copën e bishtit të fustanit të nusërisë. Sateni i bardhë u shtri drejt, pa rrudha. Përgjatë skajit i kalova një tegel të hollë. Pa trëndafila, pa dantella, pa fjongo. Vetëm një sipërfaqe e pastër, e çelët.
Kur karrigia mbaroi, e vendosa pranë makinës qepëse. U ula, shtypa pedalin dhe dëgjova lëvizjen e njëtrajtshme të mekanizmit. Makina nisi të qepte e sigurt, sikur edhe ajo të kishte pritur të dilte nga shtëpia zhurma e tepërt.
Mbi tavolinë më priste porosia e re: një fustan i thjeshtë blu për një grua që, gjatë provës, kishte thënë:
— Dua diçka ku të jem vetvetja.
Buzëqesha. Kjo ishte një detyrë që kuptohej.
Pas shiut, çatitë jashtë dritares po zbardheshin nga drita. Diku në barin pranë restorantit, ndoshta, unaza ime vazhdonte të rrinte aty. Mbase e kishte gjetur pastruesi. Mbase ishte rrokullisur nën ndonjë shkurre. Nuk më interesonte më. Ajo unazë fliste për një premtim që në të vërtetë nuk kishte ekzistuar kurrë. Ndërsa karrigia pranë dritares fliste për vendin që kisha ruajtur për veten.
Ula këmbëzën mbi pëlhurë dhe nisa tegelin e parë.
Që prej asaj dite, nuk e përshtata më veten me kallëpin e askujt tjetër.