— Ç’po bën kështu, ke hyrë në grevë?! — ia këputi i shoqi me zë të ashpër. — Nëna nuk ia del dot vetëm, kurse ti rri e merresh me telefonin!
Arjana ishte ulur në dhomën e saj, pranë tavolinës së punës, dhe po kontrollonte projektin grafik të faqes së internetit për një klient të ri. Në ekranin e laptopit ndërroheshin blloqe me ngjyra, fonte të ndryshme dhe ikona. Prej katër vitesh punonte nga shtëpia si dizajnere webi dhe kjo i sillte të ardhura mjaft të mira. Porositë nuk i mungonin, orarin e vendoste vetë dhe ky lloj pune i përshtatej plotësisht.
Dera e sallonit u hap dhe Ledioni hyri në apartament. Hoqi xhaketën, e vari në dollap dhe pastaj shkoi drejt kuzhinës.
— Arjana, je në shtëpi? — thirri ai.
— Po, jam duke punuar! — iu përgjigj ajo pa i hequr sytë nga monitori.
Pas pak, Ledioni u shfaq te pragu i dhomës së saj dhe u mbështet te korniza e derës.
— Dëgjo, duhet të flasim. Dhe seriozisht.
Arjana më në fund e shkëputi vështrimin nga ekrani dhe e pa të shoqin drejt në fytyrë. Nga shprehja e tij kuptohej se biseda nuk do të ishte aspak e lehtë.
— Çfarë ka ndodhur?
— Bëhet fjalë për nënën — Ledioni fërkoi rrënjën e hundës, sikur po kërkonte fjalët e duhura. — Shtëpia e saj në fshat është katandisur keq. Çatia pikon, soba nxjerr tym, muret janë lagur. Ajo nuk e kalon dot dimrin atje.
Arjana u ngurtësua. E ndjeu menjëherë se ku donte të dilte ai.
— Dhe çfarë mendon të bëjmë?
— Epo… duhet ta marrim te ne. Të paktën për dimër — Ledioni shmangu vështrimin. — Apartamenti ka tri dhoma, do të bëjmë vend.
Arjana u mbështet pas karriges dhe kryqëzoi krahët mbi kraharor. Gjatë tre viteve martesë, Mimoza Hysën e kishte takuar vetëm disa herë, por pas çdo takimi i kishte mbetur një shije e hidhur. Vjehrra ishte grua e prerë, sunduese, nga ato që besojnë se dinë gjithçka më mirë se të tjerët.
— Ledion, a e kupton sa shumë do të na e vështirësojë jetën kjo?
— Ajo është nëna ime, Arjana. Nuk mund ta lë në atë shtëpi që po shembet — këtë herë ai e pa drejt në sy. — Të lutem.
Arjana nxori një psherëtimë të gjatë. Nuk kishte zemër t’i thoshte jo; Ledioni do ta merrte si tradhti. Për më tepër, edhe ajo e kuptonte se një njeri i moshuar nuk mund të lihej vetëm në kushte të tilla.
— Mirë — pranoi më në fund. — Por vetëm për dimër. Dhe nuk dua të përzihet në punët tona.
— Patjetër, patjetër! Faleminderit, e dashur! — Ledioni mori frymë i lehtësuar dhe e puthi në majë të kokës.
Apartamenti, në të vërtetë, kishte tri dhoma dhe ishte pronë e Arjanës. Ajo e kishte trashëguar pesë vjet më parë nga gjyshja, ende pa e njohur Ledionin. Pas martesës, thjesht kishin nisur të jetonin të dy aty. Ledioni punonte menaxher në një firmë ndërtimi dhe fitonte mesatarisht; nuk do të kishin mundësi as për kredi banese, as për të marrë me qira një apartament të madh.
Mimoza Hysa mbërriti pas një jave. Ledioni shkoi ta merrte me makinë në fshat dhe e solli bashkë me tri valixhe të mëdha e dy çanta.
— Mirëdita, zonja Mimoza — e priti Arjana te hyrja dhe u përpoq t’i merrte njërën valixhe.
— Mirëdita — ia ktheu ajo thatë, duke e matur apartamentin me një vështrim gjykues. — Pra, këtu do të më duhet të jetoj?
— Po, kjo do të jetë dhoma juaj — Arjana tregoi nga dhoma e gjumit më në fund të korridorit. — Kemi vendosur krevat, dollap dhe gjithçka që ju nevojitet.
Mimoza Hysa hyri brenda, hodhi sytë përreth dhe, me një shprehje paksa të pakënaqur, tha:
— Pak e ngushtë. Nejse, do ta shtyj dimrin disi.
Ajo nisi të hapte valixhet, ndërsa Arjana doli në kuzhinë me një therje të lehtë bezdie në stomak. “E ngushtë”, mendoi. Dhoma ishte pesëmbëdhjetë metra katrorë, më se e mjaftueshme për një person.
Ditët e para kaluan relativisht qetë. Mimoza Hysa u sistemua, nxori rrobat nga valixhet dhe u njoh me apartamentin. Arjana vazhdonte punën në dhomën e saj, Ledioni shkonte çdo ditë në zyrë, ndërsa vjehrra merrej me punët e veta.