Por kjo qetësi nuk zgjati shumë. Rreth një javë më vonë, atmosfera në apartament nisi të ndryshonte. Mimoza Hysa u ndie tashmë si në shtëpinë e vet dhe, me sa dukej, vendosi se kishte ardhur koha të vinte “rregull”. Një ditë, Arjana u kthye nga kuzhina me filxhanin e kafesë në dorë dhe vuri re menjëherë se librat në raftet e sallonit nuk ishin më aty ku i kishte lënë. Dikush i kishte lëvizur të gjithë.
— Mimoza Hysa, pse i keni prekur librat? — pyeti ajo, duke mbetur në mes të dhomës me filxhanin pezull.
— Pse, pse? Po rregulloj, moj bijë, — ia ktheu vjehrra, ndërsa fshinte pluhurin mbi raft. — Këtu ishte rrëmujë e gjallë. Librat ishin vendosur kuturu. I radhita sipas madhësisë, tani duken siç duhet.
— Po mua më përshtateshin ashtu siç ishin…
— Të përshtateshin! — Mimoza Hysa nxori një të qeshur të shkurtër, përçmuese. — Ju të rinjtë e sotëm as nuk e dini ç’do të thotë rregull. Edhe në kuzhinë hodha një sy: tenxheret nga njëra anë në tjetrën, drithërat në kavanoza pa lidhje… Aty duhet bërë gjithçka nga e para.
Arjana shtrëngoi buzët dhe nuk iu përgjigj. Nuk donte të hynte në grindje për disa libra, edhe pse brenda saj diçka u tendos. U kthye në dhomën e saj dhe e mbylli derën pas vetes.
Me kalimin e ditëve, ndërhyrjet e Mimozës u bënë gjithnjë e më të shpeshta. Ajo komentonte mënyrën si Arjana gatuante supën, ankohej se shtëpia nuk pastrohej sa duhej, thoshte se rrobat duheshin larë më shpesh dhe se enët nuk laheshin “siç i ka hije një shtëpie”. Kur Arjana ia përmendte këtë Ledionit, ai vetëm ngrinte dorën me shpërfillje dhe përsëriste të njëjtën gjë: nëna e tij donte thjesht të ndihmonte, prandaj ajo nuk duhej ta merrte kaq seriozisht.
Një të mërkurë në mëngjes, Arjana ishte ulur para kompjuterit dhe po punonte mbi dizajnin e një faqeje prezantuese për një klient të rëndësishëm. Afati për dorëzimin ishte pas dy ditësh dhe kishte ende shumë për të bërë. Po rregullonte me përqendrim elementet në ekran, kur dera u hap me vrull dhe Mimoza Hysa hyri brenda pa trokitur.
— Arjana, s’ke ndonjë punë më të hajrit për të bërë?! — tha ajo nga pragu, me duart në mes. — Shko pak në dyqan. Duhet të marrim disa gjëra për drekë. Kanë mbaruar patatet, duhen qepë dhe karota.
Arjana u kthye nga ajo.
— Mimoza Hysa, jam duke punuar. Pas gjysmë ore kam një telefonatë me porositësin.
— Duke punuar! — vjehrra tundi dorën me përbuzje. — Rri në internet dhe lëviz ca figura andej-këtej. Kjo nuk quhet punë. Kur isha unë e re, lodhesha në punë të vërtetë, jo kështu!
— Ky është profesioni im dhe prej tij fitoj para. Tani nuk mund të dal në dyqan.
— Nuk mundesh?! Po kush do të shkojë, atëherë? Unë të ngjitem e të zbres shkallët në këtë moshë? Më dhemb shpina!
Arjana mori frymë thellë dhe e përtypi përgjigjen e ashpër që i erdhi në majë të gjuhës.
— Mimoza Hysa, flasim pak më vonë. Në orën dy lirohem dhe shkoj unë.
Vjehrra mërmëriti diçka e pakënaqur, pastaj doli me nxitim dhe e përplasi derën aq fort, sa gota mbi tavolinë u drodh.
Të nesërmen ndodhi pothuajse e njëjta gjë. Arjana po lexonte kërkesat teknike të një klienti të ri, kur Mimoza Hysa u fut sërish në dhomë pa paralajmërim.
— Arjana, eja menjëherë të më ndihmosh me pastrimin! Vetëm nuk ia dal dot. Ky apartament është shumë i madh!
— Jam në mes të orarit të punës, — tha Arjana, pa u kthyer fare nga karrigia. Sytë i mbetën te ekrani.
— Ja, pikërisht për këtë po flas! — ia ktheu vjehrra. — Rri kot gjithë ditën në shtëpi dhe asnjë dobi. Çohu dhe ndihmo!
— Unë po punoj, — shqiptoi Arjana ngadalë, me dhëmbët shtrënguar.
— Punë, thua! Gratë e vërteta mbajnë shtëpinë, nuk ngulin sytë gjithë ditën te kompjuteri!
Këtë herë Arjana nuk e mbajti dot më veten.
— Mimoza Hysa, mjaft më me hyrje të tilla pa trokitur! Kjo është dhoma ime dhe vendi im i punës. Unë fitoj para këtu, para që, ndër të tjera, bëjnë të mundur edhe që ju të jetoni në këtë shtëpi.
Mimoza u fye menjëherë. U kthye dhe doli duke përplasur këmbët në dysheme, si për ta dëgjuar e gjithë shtëpia. Në mbrëmje, sapo Ledioni u kthye nga puna, ajo iu ankua të birit se nusja e kishte ofenduar. Ledioni shkoi të fliste me Arjanën, por biseda nuk solli asgjë të mirë.
— Arjana, pse u solle kaq ashpër me mamin? — e pyeti ai. — Ajo është grua e moshuar.
— Ledion, ajo më nxjerr vazhdimisht nga puna! Kam afate, kam porosi, kam përgjegjësi!
— Po mirë, çfarë ka këtu? Nuk mund ta ndihmosh pesë minuta?
— Pesë minuta? Ajo më ndërpret dhjetë herë në ditë dhe më shkëput me forcë nga puna!