Hyrje
— Ku është karta ime, Arben?
Elira hyri në kuzhinë me aq vrull, sa dera u përplas fort pas murit. Prej gati dhjetë minutash kishte kthyer përmbys çantën, kishte kontrolluar xhepat e palltos, madje ishte përkulur edhe poshtë divanit, ndonëse e dinte shumë mirë se karta bankare nuk mund të ishte zhdukur vetvetiu.
Arbeni rrinte ulur në tavolinë, duke kaluar pa interes lajmet në telefon. Përpara kishte një filxhan kafeje të ftohur prej kohësh. Zëri i saj nuk e bëri as të lëvizte.
Ai ngriti sytë ngadalë dhe e pa gruan sikur të kishte përballë një të panjohur.
Në cep të buzëve iu shfaq një buzëqeshje e hollë, gati tallëse.
— Për cilën kartë e ke fjalën? — pyeti me qetësi. — Për atë me të cilën blen gjëra krejt të panevojshme për vete?
Elira ndjeu sikur diçka iu mblodh fort në kraharor.
Në tetë vite martesë ishte mësuar me shumëçka: me qortimet e tij, me acarimin e përhershëm, me pakënaqësinë që nuk i shuhej kurrë, me përpjekjet për t’i kontrolluar çdo hap. Por atë çast, në zërin e tij kishte diçka tjetër.
Përbuzje.
Të ftohtë, të hapur, pa asnjë përpjekje për ta fshehur.
— Mos u tall me mua, — tha ajo me zë të ulët. — Karta ishte në portofol. Tani nuk është më. Ku e ke çuar?
Arbeni e la telefonin mënjanë.
U ngrit ngadalë nga karrigia.
Ai kishte qenë gjithmonë pothuajse një kokë më i gjatë se ajo dhe, sa herë grindeshin, afrohej qëllimisht më pranë, vetëm që ajo ta ndiente epërsinë e tij.
— E kam unë, — tha ai.
Elira puliti sytë.
Për një çast iu duk sikur nuk kishte dëgjuar mirë.
— Çfarë?
— Karta është tek unë. Dhe nuk kam ndërmend ta kthej.
Për disa sekonda, banesa u mbulua nga një heshtje e plotë.
Jashtë kaloi një makinë.
Diku te fqinjët qau një fëmijë.
Bota vazhdonte ritmin e saj të zakonshëm.
Vetëm Elirës iu duk sikur toka iu hoq papritur nën këmbë.
— Ti… ma more kartën time?
Ai pohoi me kokë.
Sikur të bëhej fjalë për diçka fare të parëndësishme.
Sikur të kishte marrë nga tavolina një lugë ose telekomandën e televizorit.
— Derisa të mësosh të sillesh si një grua normale, paratë do të jenë nën kontrollin tim.
Ajo e vështroi dhe nuk po arrinte ta njihte më.
Ku kishte shkuar burri me të cilin ishte martuar dikur?
Ku ishte ai njeri që i sillte margarita pas pune dhe i thoshte se e respektonte pavarësinë e saj?
Në cilin moment dashuria ishte kthyer në një luftë për pushtet?
Zhvillimi
Elira punonte si analiste financiare në një kompani të madhe të teknologjisë së informacionit.
Ajo i donte shifrat.
E donte rregullin.
E donte ndjesinë e sigurisë që i jepte puna.
Dita e saj e punës rrallë përfundonte para orës nëntë të mbrëmjes. Ajo përfshihej në detyra të rëndësishme, merrte përgjegjësi të reja dhe nuk ishte mësuar të tërhiqej përpara vështirësive.