Merrte pjesë në projekte ndërkombëtare, ndiqte trajnime shtesë dhe mësonte programe të reja që i hapnin horizonte të tjera në punë.
Paga e saj ishte dukshëm më e lartë se ajo e të shoqit.
Megjithatë, Elira nuk e kishte përdorur kurrë këtë si armë.
Nuk e kishte vënë kurrë në siklet.
Nuk ia kishte përplasur kurrë në fytyrë:
“Unë fitoj më shumë se ti.”
Përkundrazi.
Ajo përpiqej ta mbështeste.
Kur Arbeni vendosi të blinte një motor, ishte pikërisht ajo që e ndihmoi të paguante një pjesë të shumës.
Kur atij iu deshën para për riparimin e makinës, Elira tërhoqi pa hezitim nga kursimet e veta.
Kur ai mbeti pa punë për gati gjashtë muaj, familja u mbajt me rrogën e saj.
Ajo nuk e shihte këtë si sakrificë të jashtëzakonshme.
Për të, kjo quhej dashuri.
Por Arbeni, gjithnjë e më shpesh, filloi ta përjetonte suksesin e saj si një humbje personale.
Në fillim ishin vetëm batuta, në dukje të pafajshme.
— Po, sigurisht, zonja drejtoreshë i di të gjitha më mirë.
Më pas erdhën qortimet.
— Ti kalon shumë kohë në punë.
Pastaj nisën kërkesat.
— Një grua normale kthehet në shtëpi para burrit.
Më vonë, kërkesat u kthyen në ndalime.
— Mos dil në takime me shoqet.
— Mos u regjistro në joga.
— Mos rri deri vonë jashtë.
Dhe çdo herë, Elira tërhiqej.
Pak nga pak.
Vetëm për të shmangur grindjen.
Vetëm që në shtëpi të mos plaste zëri.
Vetëm që të mos dëgjonte më akuza.
Ajo as nuk e kuptoi se si, hap pas hapi, po hiqte dorë nga vetja.
Ndaloi së takuari miqtë.
Hoqi dorë nga udhëtimet.
Fustanet që dikur i donte i zëvendësoi me rroba më të thjeshta, më të përmbajtura.
Filloi të jepte shpjegime për çdo gjë.
Përpara burrit të saj.
Përpara njeriut që dikur i kishte thënë:
— Më pëlqen që je e fortë.
Por gratë e forta shpesh dashurohen vetëm për aq kohë sa nuk bëhen të parehatshme.
Sapo ato fillojnë të jetojnë sipas rregullave të veta, pavarësia e tyre nis të bezdisë.
— Si duhet të sillet, sipas teje, një grua normale? — pyeti Elira.
Zëri i saj u drodh.
Jo nga frika.
Nga dhembja.
Arbeni nënqeshi me përçmim.
— Darka duhet të jetë gati. Shtëpia duhet të jetë në rregull. Gruaja duhet të rrijë pranë burrit të saj, jo të vrapojë pas shoqeve.
Elira e vështroi në heshtje.
Çdo fjalë i binte në shpirt si një gur i rëndë.
A kishte qenë e mundur që gjithë këto vite ai të kishte parë tek ajo vetëm një shërbyese?
Një njeri të detyruar t’i plotësonte nevojat?
Jo një partnere.
Jo gruan që donte.
Jo shoqen e jetës.
Thjesht një funksion.
— Janë paratë e mia, — tha ajo me zë të ulët.
— Jo, — ia ktheu ai prerë. — Janë paratë e familjes.
— Atëherë pse nuk më pyete mua?