Ai buzëqeshi.
Dhe ajo buzëqeshje e trembi më shumë se çdo britmë.
— Sepse unë jam burri, — tha ai, me një qetësi të ftohtë. — Unë vendos këtu. Unë jam kryetari i kësaj familjeje.
Ka çaste kur disa fjalë, të thëna pa u menduar gjatë, mjaftojnë për të shembur një jetë të tërë.
Në atë moment, Elira kuptoi diçka të frikshme.
Ajo kishte jetuar përkrah një njeriu që, në të vërtetë, nuk e kishte parë kurrë si të barabartë.
Gjatë gjithë atyre viteve, ai e kishte duruar pavarësinë e saj.
Por nuk e kishte pranuar kurrë.
Një lodhje e thellë i rëndoi mbi shpatulla.
Jo thjesht lodhje e asaj dite.
As e atij debati.
Ishte lodhje e grumbulluar me vite.
Lodhje nga përpjekja për të provuar se kishte të drejtë të punonte.
Të pushonte.
Të takonte miqtë.
Të vendoste vetë për paratë që fitonte.
Të ishte vetvetja pa kërkuar falje për këtë.
Ishte tridhjetë e pesë vjeçe.
Dhe për herë të parë pas shumë kohësh, u ndie krejtësisht vetëm.
Arbeni nxori telefonin e saj nga xhepi.
— Dhe mos të të shkojë mendja të telefonosh bankën.
Elira ngriti kokën ngadalë.
— Çfarë the?
Buzëqeshja e tij u zgjerua, edhe më e pështirë se më parë.
— Kartën e përdora tashmë. Bleva një helmetë të re dhe mbusha motorin me karburant.
Diçka brenda saj u këput.
Ajo e vështroi, pa qenë në gjendje ta besonte.
Ai nuk i kishte marrë vetëm kartën.
Nuk kishte shkelur thjesht kufijtë e saj personalë.
Ai kishte prekur paratë e saj.
I kishte shpenzuar.
Dhe, më e keqja, ishte plotësisht i bindur se kishte të drejtë ta bënte.
— Kjo është vjedhje… — i doli nga goja me zë të shuar.
Arbeni u afrua menjëherë, me fytyrë të ngrysur.
— Mos guxo të përdorësh fjalë të tilla me mua.
Por zëri i tij tashmë i vinte nga larg.
Elira pothuajse nuk po e dëgjonte më.
Para syve i kaluan, njëra pas tjetrës, pamje nga vitet e fundit.
Ajo paguante ushqimet.
Ajo paguante pushimet.
Ajo mbulonte shpenzimet e riparimeve në shtëpi.
Ajo blinte ilaçet për nënën e tij.
Ajo paguante siguracionin.
Në fund, pothuajse gjithçka binte mbi të.
Dhe prapë, pavarësisht nga të gjitha këto, dilte ajo gruaja e keqe.
Jo mjaftueshëm e përkushtuar.
Jo mjaftueshëm shtëpiake.
Jo mjaftueshëm e bindur.
Jo aq e rehatshme sa ai do të donte.
Ndonjëherë njeriu jeton me tradhtinë për vite të tëra dhe nuk e dallon.
Sepse tradhtia nuk nis gjithmonë me një lidhje tjetër.
Shpesh fillon me mungesën e respektit.
Me dëshirën për ta nënshtruar tjetrin.
Me bindjen se njeriu pranë teje të përket.
— Ma jep telefonin, — tha ajo qetë.
— Jo.
Elira e pa drejt e në sy.
Dhe, krejt papritur, frika u zhduk.
Brenda saj u bë bosh.
Një boshllëk i çuditshëm, i ftohtë, pothuajse i qetë.
Sikur dashuria që ishte munduar ta shpëtonte për kaq shumë kohë, më në fund të kishte vdekur.
Pa ulërima.
Pa skena.
Pa lot.
Ajo hapi ngrirësin, nxori një pako me tortelini të ngrirë dhe vuri një tenxhere me ujë në zjarr.