Arbeni vazhdonte të mërmëriste pas shpine.
Kërkonte një darkë “siç duhej”.
Kërkonte respekt.
Kërkonte vëmendje.
Por Elira nuk po e dëgjonte më.
Në mendjen e saj, si një fjali e vetme dhe e kthjellët, u shfaq mendimi:
“Nuk dua të jetoj më kështu.”
Kur ai i zgjati ca para për ushqime dhe e urdhëroi të kthehej shpejt, ajo veshi pallton pa thënë asnjë fjalë.
Doli nga banesa.
Mbylli derën pas vetes.
Thirri ashensorin.
Vetëm kur kabina u mbyll dhe nisi të zbriste, ajo u mbështet pas murit të ftohtë.
Duart i dridheshin.
Sytë iu mbushën me lot.
Jo për kartën.
Jo për paratë.
Qante sepse më në fund e kuptoi:
martesa e saj kishte marrë fund shumë kohë përpara asaj mbrëmjeje.
Ajo thjesht kishte pasur frikë ta pranonte.
Jashtë bënte ftohtë.
Era frynte fort dhe i përplaste flokët në fytyrë.
Elira nxori telefonin dhe telefonoi bankën.
Bllokoi kartën.
Kërkoi një të re.
Pastaj i ra Borës.
Më pas qëndroi gjatë në trotuar, duke parë dritaret e apartamentit ku drita ende ishte ndezur.
Atje kishte mbetur burri që dikur e kishte dashur më shumë se çdo gjë.
Por ai burrë nuk ekzistonte më.
Ishte zhdukur.
Ishte tretur mes qortimeve, urdhrave dhe etjes për të komanduar.
Dhe bashkë me të ishte shuar edhe familja që ajo kishte menduar se po mbronte.
Përmbyllje
Shtëpia e Borës e priti me aromë çaji vaniljeje dhe ëmbëlsirash të pjekura në shtëpi.
Shoqja e përqafoi që në korridor, pa pyetur asgjë.
Dhe pikërisht atëherë Elira u thye.
Qau më në fund.
Në heshtje.
Pa zë.
Ashtu si qajnë njerëzit që kanë qenë të fortë për shumë gjatë.
Ajo nuk qante për një kartë të humbur.
As për paratë.
Po vajtonte tetë vitet e jetës së saj.
Ëndrrat.
Shpresat.
Dashurinë.
Gratë rrallë largohen papritur.
Ato ikin pak nga pak.
Në fillim pushojnë së debatuari.
Pastaj nuk përpiqen më të shpjegojnë.
Më vonë ndalojnë së prituri.
Dhe një ditë, thjesht largohen përgjithmonë.
Atë natë Elira e kuptoi qartë:
ndonjëherë, humbja e burrit nuk është gjëja më e tmerrshme.
Shumë më e frikshme është të humbasësh veten duke qëndruar pranë tij.
Ajo fshiu lotët, mori filxhanin me çaj të nxehtë dhe, për herë të parë pas shumë vitesh, ndjeu një lehtësim të çuditshëm.
I dhembte.
I dhembte jashtëzakonisht shumë.
Por diku thellë, nën atë dhimbje, po ndizet një shpresë e brishtë.
Shpresa për një jetë ku askush nuk do t’ia merrte kartën nga dora.
Askush nuk do t’i komandonte paratë.
Askush nuk do të vendoste se çfarë gruaje duhej të ishte.
Përpara e priste divorci.
Biseda të vështira.
Vetmia.
Frika.
Por përpara ishte edhe liria.
Dhe ndonjëherë, liria ia vlen edhe nëse për ta arritur duhet të kalosh natën më të rëndë të jetës.