— Pas një jave do të vijë motra ime me të shoqin, edhe nipërit me familjet e tyre. U thashë të gjithëve se shtëpia pranë detit tani është e familjes sonë, — njoftoi vjehrra, teksa vendoste rrobat në dollapin e dhomës kryesore.
Ina Cani mbeti e ngrirë me filxhanin në dorë. Kafja e mëngjesit, që pak çaste më parë i dukej e zakonshme, iu kthye papritur në shije të hidhur.
— Më falni… çfarë do të thotë “do të vijnë”?
— Janë tetë veta gjithsej. Mos u shqetëso, do të ngjeshemi disi. Fëmijëve u bën mirë ajri i detit.
Ina e vështroi gruan përballë saj. Vetëm një vit më parë, po kjo vjehërr e quante atë shtëpi një rrënojë dhe tallej me këmbënguljen e saj për ta mbajtur. Tani, me një siguri të habitshme, ajo po zhvendoste fustanet nga një vend në tjetrin, sikur po sistemohej në banesën e vet. Mbi krevat kishte hedhur çantat e kozmetikës, ndërsa mbi komodinë kishte vendosur tashmë një kornizë me fotografinë e nipërve. Drita e diellit hynte përmes dritareve të reja, për të cilat Ina kishte shpenzuar kursimet e fundit. Në ajër përzihej aroma e detit me aromën e trëndafilave që ajo vetë i kishte mbjellë në pranverë.
Shtëpiza e vjetër buzë detit kishte qenë e gjyshes së Inës. Pas vdekjes së saj, krejt papritur, për trashëgiminë nisën të ngriheshin pretendime nga disa të afërm të largët, të cilët familja nuk i kishte parë prej vitesh.
— Ata nuk erdhën as në varrim, — i thoshte Ina me zemërim të shoqit në atë kohë. — Kurse tani, befas, u kujtuan për lidhjet e gjakut!
— Po sikur ta lësh fare? — kishte sugjeruar me kujdes Arlind Qosja. — Do të të hajë shumë nerva kjo punë…
Çështja në gjykatë u zvarrit gati dy vjet. Ina mblodhi letra, shkoi nga një seancë në tjetrën, pagoi avokatë dhe, përveç lodhjes, duhej të duronte edhe thumbimet e të tjerëve.
Më e zellshmja në këtë drejtim ishte vjehrra.
— Lëre atë kasolle, se nuk ia vlen. Edhe pak dhe rrëzohet vetë, — i thoshte gjatë drekave të së dielës.
— Është kujtim nga gjyshja, — përpiqej t’i shpjegonte Ina.
— Kujtimet mbahen edhe në album fotografish. Më mirë të kishit blerë një apartament më të madh.
— Mami, ky është vendimi ynë, — ndërhynte Arlindi, por zëri i tij nuk tingëllonte fort bindës.
— Vetëm lekë po hedh për avokatë. Sa ke shpenzuar deri tani? Pesëdhjetë mijë? Njëqind mijë?
Madje edhe disa të afërm nga ana e burrit e quanin Inën kokëfortë dhe lakmitare. Në festa familjare nuk mungonin batutat therëse për “shtëpinë fantazmë” dhe për “kështjellat në ajër” që, sipas tyre, ajo po ndërtonte me mendje.
Por, pavarësisht gjithçkaje, Ina e fitoi gjyqin.
Kur dokumentet më në fund u rregulluan, ajo dhe Arlindi u nisën për të parë trashëgiminë. Shtëpia ishte e lënë pas dore, por themelet i kishte të forta. Nga dritaret hapej një pamje e qetë dhe premtuese.