Prej andej dukej deti, ndërsa në oborr ngriheshin pisha të vjetra, me degë të gjera që lëshonin hije të thellë.
— E di çfarë? Këtu qenka vërtet bukur, — pranoi Arlind Qosja, teksa shëtiste ngadalë rreth truallit.
Atë ditë morën vendimin: shtëpia nuk do të shitej. Do ta mbanin për vete.
Viti që pasoi kaloi mes pluhurit, bojës dhe lodhjes. Arlindi u mor me çatinë, ndërroi dritaret dhe rregulloi pjesët më të dëmtuara. Ina Cani, nga ana tjetër, iu përkushtua kopshtit, dhomave dhe çdo hollësie që mund ta kthente atë ndërtesë të harruar në një strehë të ngrohtë.
Pak nga pak, shtëpia e vjetër nisi të merrte frymë ndryshe. U bë një vend ku njeriu donte të kthehej, të pushonte, të pinte kafe në heshtje dhe të dëgjonte detin.
Për herë të parë pas shumë kohësh, Ina ndiente se ishte vërtet e lumtur.
Në verë, ajo publikoi disa fotografi në rrjetet sociale.
Veranda e bardhë, me kolltukë prej thupre.
Hamaku i lidhur mes dy pishave, ku mbrëmjeve lexohej aq këndshëm.
Trëndafilat pranë portës, të mbjellë në rreshta, si një shteg i vogël me ngjyra e aroma të ndryshme.
Dhe perëndimi mbi det, i fotografuar nga tarraca e tyre.
Nën fotografi filluan të vërshonin komentet. Shoqet e pyesnin se në cilin hotel po pushonte. Kolegët mezi e besonin se ai vend ishte shtëpia e saj.
Pas disa ditësh, krejt papritur, telefonoi vjehrra.
Zëri i saj këtë herë ishte i butë, i ëmbël, gati i panjohur.
— Ina, moj bijë, i pashë fotografitë e tua. Çfarë mrekullie e paskeni bërë atë shtëpi!
— Faleminderit, — u përgjigj Ina, por menjëherë u vu në gatishmëri.
— S’njihet fare! Si ato shtëpitë që dalin në revista arredimi. Duhet të vij ndonjë ditë ta shoh nga afër këtë çudinë tuaj.
— Po… sigurisht, ndonjëherë…
— Detin e keni afër?
— Pesë minuta në këmbë.
— Sa bukur! Mirë pra, të puth. Të fala Arlindit!
Sapo mbylli telefonin, Ina ndjeu një shqetësim të hollë t’i ngjitej në kraharor. Gjatë tre viteve martesë, ajo kishte mësuar t’i dallonte nuancat në zërin e vjehrrës. Ky ndryshim i beftë, nga përçmimi te admirimi, ishte tepër i dyshimtë për të qenë i pafajshëm.
Një javë më vonë, parandjenja doli e saktë.
Vjehrra u shfaq në prag me dy valixhe të mëdha. Taksi u largua menjëherë, pa pritur as që e zonja e shtëpisë të hapte derën. Ina kishte përparësen lidhur në mes dhe një rrahëse vezësh në dorë; po përgatiste beze.
— Mami? Po ju nuk na lajmëruat…
— Doja t’ju bëja surprizë! — tha vjehrra, e puthi shpejt në faqe dhe hyri brenda pa pritur ftesë.
Ajo hyri në shtëpi sikur të kishte banuar aty prej kohësh. I hoqi këpucët me ngadalë dhe çantën e vendosi mbi komodinën e hollit.
Pastaj nisi të këqyrte dhomat. Prekte perdet, ulej mbi divane për të provuar butësinë, hidhte sytë gjithandej me një qetësi pronareje.
Edhe riparimet i lavdëroi me ton prej njohëseje.
— Letër-muret i paskeni zgjedhur mirë. Edhe pllakat e banjës qenkan shumë të goditura.
Më pas, pa u turbulluar aspak, shpalli vendimin e saj:
— Kam vendosur ta kaloj këtu gjithë verën. Ajri i detit më bën shumë mirë në moshën time.