Ina Cani u përpoq ta kundërshtonte, edhe pse zëri iu drodh pak:
— Po ne nuk kemi folur për këtë… Kemi planet tona…
Vjehrra e ndërpreu me një lëvizje të dorës, sikur po largonte një mizë të bezdisshme.
— Mos u bëj kaq dorështrënguar. Shtëpia është e madhe, ka vend për të gjithë.
Ndërkohë, ajo kishte kapur valixhen dhe po e shtynte drejt dhomës së gjumit të çiftit, me sigurinë e dikujt që e kishte marrë tashmë vendimin. Ina Cani u nis pas saj me nxitim, e mpirë nga ajo paturpësi e qetë.
Pastaj erdhi edhe goditja tjetër.
— Meqë ra fjala, u kam treguar edhe të afërmve për shtëpinë tuaj. Janë mrekulluar të gjithë!
— Cilëve të afërm? — pyeti Ina Cani, ndërsa ndjeu sikur dyshemeja po i rrëshqiste nën këmbë.
— Tanëve, kujt tjetër? Motrës sime, nipërve… Kanë vite pa e parë detin.
Doli se vjehrra nuk ishte mjaftuar vetëm me ardhjen e saj. Ajo u kishte premtuar pushime falas disa familjeve njëherësh. Pas një jave pritej të mbërrinte motra e saj me të shoqin, dy fëmijët e rritur me bashkëshortët përkatës dhe dy nipër të vegjël.
Tetë veta gjithsej.
Dhe askush nuk kishte menduar as për një çast t’i kërkonte leje së zonjës së shtëpisë.
Për më tepër, vjehrra kishte bërë edhe ndarjen e dhomave. Dhomën kryesore e kishte caktuar për vete. Dhomën e fëmijëve ua kishte lënë atyre që vinin me të vegjlit. Dhomën e miqve ia kishte rezervuar çiftit tjetër.
— Po unë me Arlind Qosjën ku do të flemë? — arriti të pyeste Ina Cani me një zë të mekur.
— Në verandë mund të vendoset një krevat portativ. Ose në sallon, në divan. Mos u bëj nazemadhe, nuk është për gjithë jetën.
Në mbrëmje u kthye i shoqi. Ina Cani dëgjoi zhurmën e njohur të motorit dhe hodhi sytë nga dritarja. Arlind Qosja po parkonte makinën poshtë pishave, i lodhur pas një dite të gjatë pune.
Vjehrra vrapoi e para drejt derës, duke rregulluar palat e fustanit.
— Arlind, bir! — thirri ajo dhe iu hodh në qafë të birit. — Mendoje pak, unë desha vetëm ta mbledh familjen bashkë, kurse gruaja jote bëri sherr. Nuk i lë njerëzit tanë të vijnë!
Ina Cani nuk tha asnjë fjalë. Nxori telefonin dhe ia zgjati të shoqit. Në ekran dukej mesazhi i dërguar atë mëngjes në bisedën familjare:
“Ejani të gjithë. Shtëpia është shumë e madhe. Ka vend boll. Ina Cani gëzohet shumë për mysafirët.”
Arlind Qosja e lexoi të gjithë shkëmbimin e mesazheve. Fytyra iu errësua dalëngadalë. Pastaj ngriti sytë nga e ëma.
— Ti i ke ftuar njerëzit pa na pyetur?
— E ç’ka këtu për t’u habitur? — tha vjehrra, duke mbledhur supet.
— Ti ke ndarë edhe dhomat?
— Sigurisht. Dikush duhej ta organizonte këtë punë.
— Edhe dhomën tonë?
— Po çfarë ka? Mua më duhet një vend i rehatshëm. Më dhemb shpina.
Ajo nuk e kishte pritur që i biri të niste ta merrte në pyetje kështu. Ishte mësuar që Arlind Qosja, në fund, gjithmonë të pajtohej me të.