— Mam, kjo shtëpi nuk është e jotja.
— Po ne jemi familje!
— Pikërisht për këtë arsye duhej të na kishe pyetur më parë.
Të nesërmen, Arlind Qosja i telefonoi vetë të gjithë të afërmve. Nga kuzhina, Ina Cani dëgjonte zërin e tij të qetë, por të prerë, një ton që nuk linte vend për diskutime.
Secilit ia shpjegoi me durim se kishte ndodhur një keqkuptim. Se ftesa ishte bërë pa miratimin e të zotëve të shtëpisë. Se ajo shtëpi nuk ishte bujtinë falas për këdo që donte të pushonte, dhe se ai me Inën kishin të drejtë ta planifikonin vetë qetësinë e tyre.
Disa nga të afërmit u vunë në siklet dhe kërkuan ndjesë. Tezja Dafina Pano madje tha me habi:
— Ne s’e dinim fare që Majlinda Elezi i kishte vendosur të gjitha me kokën e saj.
Të tjerë u prekën. Më shumë u mërzit mbesa, sepse tashmë i kishte blerë biletat.
Ndërsa vjehrra shpërtheu në një skenë të madhe. Endej nëpër sallon, tundte duart në ajër dhe mezi mbante veten.
— Të gjitha këto janë prej teje! — bërtiste ajo, duke ia drejtuar gishtin Inës. — Koprrace! Mosmirënjohëse! Unë të pranova në familje, kurse ti po na përzë njerëzit!
Por kësaj here askush nuk doli në anën e saj. As Arlindi nuk u lëkund.
Në mëngjes, ai e çoi të ëmën në stacion. Ina doli ta përcillte te dera, me një termos kafeje në dorë për rrugën.
Para se të nisej, vjehrra bëri edhe përpjekjen e fundit për ta turpëruar nusen.
— Do të vijë dita që do të pendohesh. Do të mbetesh vetëm dhe s’do të kesh njeri që të të ndihmojë.
— Jo, — iu përgjigj Ina qetësisht, duke e parë drejt e në sy. — Për këtë shtëpi jam munduar shumë gjatë. Tani dua vetëm paqe dhe heshtje.
Pas disa javësh, jeta u kthye dalëngadalë në ritmin e saj të zakonshëm. Mëngjeset nuk prisheshin më nga zëra të lartë, ankesa dhe kërkesa të pafundme.
Ina pinte kafenë në verandë dhe shihte detin. Pulëbardhat rrotulloheshin mbi ujë, ndërsa era kalonte lehtë mes pishave.
Arlindi merrej me kopshtin. Mbillte trëndafila të rinj, ata që Ina i kishte porositur në fidanishten e qytetit.
— Do të dalin shumë të bukur, — i thoshte ai, duke i treguar fotografitë e varieteteve.
Në mbrëmje piqnin peshk në oborr dhe prisnin perëndimin e diellit. Ndonjëherë ftonin miqtë për fundjavë.
Të afërmit vazhduan të vinin herë pas here. Por tani vetëm me ftesë dhe vetëm për pak ditë. Edhe vjehrra erdhi në vjeshtë, për tri ditë, pasi i kishte lajmëruar një muaj më parë.
Ajo nuk e quante më shtëpinë gërmadhë. Por as nuk sillej sikur ishte zonja e saj.
— A mund të vij për festat e majit? — pyeti para se të largohej.
— Patjetër, mam. Vetëm na njofto më herët, të paktën tri ditë përpara, — iu përgjigj Arlindi.
Ina buzëqeshi, me sytë nga deti i saj.