“Vazhdo në të njëjtën mënyrë. Do t’i çojmë deri në fund.”
Atë mbrëmje qëndrova për shumë kohë në dhomën e gjumit, pa ndezur dritën, me sytë ngulur në tavan. Kujtesa, sikur të kishte vullnetin e vet, filloi të kthehej pas, te ato vite kur unë ende i besoja idesë se ne ishim një skuadër, se luftonim në të njëjtën anë.
Pesë vjet më parë, Gentian Sinani ishte larguar nga puna me zhurmë të madhe. Atëherë punonte si menaxher në një kompani që merrej me montimin e dritareve dhe ishte i bindur se talenti i tij “strategjik” po mbytej padrejtësisht. Sipas versionit të tij, drejtori ishte trembur nga konkurrenca dhe e kishte larguar me qëllim një punonjës kaq të aftë. Çfarë kishte ndodhur realisht, nuk do ta marr vesh kurrë. Por pikërisht prej asaj kohe nisi epoka e gjatë e “kërkimit të misionit të jetës”.
Unë, në atë periudhë, punoja në një agjenci reklame si menaxhere e re dhe, krahas punës kryesore, pranoja çdo porosi të mundshme si freelancer. Jetonim në një garsoniere me qira. Çdo mbrëmje kthehesha në shtëpi me laptopin në krah, e rraskapitur, por duhej të vazhdoja projektet deri vonë. Ndërkohë, im shoq më priste me fytyrë të fyer dhe me kërkesën e heshtur, por të qartë: darka duhej të ishte gati.
— Ti nuk kalon më kohë me mua, — më thoshte shpesh. — Për ty puna jote është më e rëndësishme se martesa jonë.
Përpiqesha t’i shpjegoja se, nëse unë nuk punoja, ne nuk do të mund të paguanim as qiranë. Por Gentiani vetëm tundte dorën, sikur të flisja për diçka të parëndësishme. Ai kishte gjithmonë një teori gati: bota ishte e padrejtë, njerëzit me talent nuk duhej të luftonin për mbijetesë, por duhej të mbështeteshin. Dhe unë, si bashkëshorte e dashur, sipas tij, duhej të isha pikërisht ajo mbështetje.
Tre vjet më parë hapa biznesin tim — një agjenci për promovimin e blogerëve dhe figurave në rrjetet sociale. Gjashtë muajt e parë punova thuajse tetëmbëdhjetë orë në ditë. Flija me ndërprerje, harroja të haja, mbaja shënime në telefon edhe në mes të natës. Gentiani, ndërkohë, mërzitej. Më thoshte se isha “fiksuar pas parave” dhe se dikur kisha qenë ndryshe: më e lehtë, më e qeshur, më e dashur. Ai nuk donte ta shihte se ajo Hana “e lehtë dhe e qeshur” kishte ekzistuar përpara se mbi shpatullat e saj të binin të gjitha faturat, kreditë dhe frika e përditshme se një ditë mund të mbeteshim në rrugë.
Por kujtimi më i hidhur ishte një ditë kur u ktheva në shtëpi më herët se zakonisht dhe dëgjova bisedën e tij telefonike me të ëmën.
— Mami, seriozisht, mos u shqetëso fare. Ajo punon si e çmendur. Unë s’kam pse lodhem, ajo i mban të gjitha vetë. Ta shihje fytyrën kur i them se kam një ide tjetër gjeniale. Më beson, e kupton? Budallaçkë.
Atë ditë bëra sikur nuk kisha dëgjuar asgjë. Mbylla derën me kujdes, dola te shkallët dhe qëndrova aty gati gjysmë ore, duke parë murin përballë pa e kuptuar as vetë çfarë po prisja. Pse nuk ika që atëherë? Ndoshta sepse deri në çastin e fundit doja të besoja se e kisha dëgjuar gabim. Ose sepse kisha tmerr ta pranoja se gjatë gjithë atyre viteve nuk kisha qenë grua, partnere, njeri i dashur, por thjesht një mjet që po shfrytëzohej.
Tani, ulur në errësirë, me regjistrimin e vjehrrës në telefon, për herë të parë ia lejova vetes t’i quaja gjërat me emrin e tyre. Burri im ishte një parazit që jetonte mbi kurrizin tim. Vjehrra ime ishte bashkëpunëtorja e tij. Ndërsa unë isha burimi që ata kishin vendosur ta shtrydhnin edhe pas divorcit.
Mirë pra. Çdo burim një ditë shteron. Ose shpërthen.
Dy javët që pasuan, e ndërtova me kujdes legjendën e rrënimit financiar. Në shtëpi filluan të shfaqeshin ushqime të lira, me ambalazhe të ndezura ekonomike; shishet e verës u zëvendësuan nga lëngje në kuti; ndërsa garderoba ime, me qëllim, u tkurr në dy palë xhinse dhe disa pulovra të vjetra që nuk i kisha veshur që nga koha e universitetit. Gentiani i vërente ndryshimet me një shqetësim që i rritej dita-ditës, por ende nuk fliste.
E para që nuk duroi më ishte vjehrra.
Erdhi të shtunën në mëngjes. Hyri pa hequr këpucët dhe kaloi drejt e në sallon, ku mbi tavolinën e vogël qëndronte vetëm një filxhan me kafe të tretshme. Sipas historisë sime të sajuar, nuk kisha më para për kafe të mirë.
— Hana, unë i kuptoj të gjitha, kohë të vështira, borxhe, stres, — nisi ajo që nga dera. — Por kjo nuk do të thotë të lësh veten pas dore. Shtëpia është rrëmujë, frigoriferi bosh, Gentiani është zbehur fare. Mos po e lë pa bukë djalin?
— Zonjë Pranvera, — iu përgjigja me një lodhje të shtirur, — kam vërtet probleme. Ju e dini.
— E di, prandaj po të ofroj ndihmë konkrete. Më mirë të marr përkohësisht disa nga gjërat që ju kemi dhuruar. Ti s’po i përdor siç duhet gjithsesi. Kur të rregullohet situata jote, t’i kthejmë.
Për një çast mendova se nuk e kisha dëgjuar mirë.
— Çfarë gjërash?
— Po si çfarë? Roboti i kuzhinës që ju dhamë për shtëpinë e re. Fshesa elektrike. Televizori i dhomës së gjumit. Ne jua sollëm me zemër të pastër, por tani që ti do të kursesh në çdo gjë, të paktën pajisjet të ruhen te ne.
Qëndrova e mbështetur te korniza e derës dhe e pashë teksa, me një qetësi të paturpshme, filloi të fuste në çantat që kishte sjellë robotin tim të kuzhinës. Atë pajisje, meqë ra fjala, e kisha blerë vetë; thjesht mbi kuti, dikur, kishin ngjitur një kartolinë nga “familja e Gentianit”. Pastaj hoqi televizorin nga muri i dhomës së gjumit, televizor që unë e kisha marrë me kredi, dhe nxori në korridor edhe fshesën elektrike.
Nuk e ndalova. Vetëm rregullova lehtë karficën në bluzë dhe u përpoqa të fiksoja çdo lëvizje të saj, çdo shprehje fytyre, çdo ton të zërit.
— E sheh? — tha ajo në fund, duke hedhur një vështrim mbi cepat tashmë të zbrazët të dhomës. — Ti kot shqetësoheshe. Kur të afërmit ndihmojnë njëri-tjetrin, gjithçka bëhet më e lehtë. Më telefono po pate nevojë.
Dhe iku, duke më lënë në mes të sallonit të zhveshur, sikur dikush t’i kishte nxjerrë organet shtëpisë.
Gentiani qëndroi vetëm tri ditë më shumë se e ëma. Hyri në kuzhinë pikërisht në momentin kur, sipas skenarit tim, po flisja në telefon me një “kreditor” imagjinar dhe i lutesha të më jepte edhe një javë afat.
— Hana, mjaft tani, — tha ashpër dhe hodhi mbi tavolinë një letër. — Ky është kontrata jote me bankën për kredinë e shtëpisë. Isha në degë dhe mora vesh se vonesa ka shkuar tre muaj. Tre muaj, Hana! E kupton që mund të na nxjerrin jashtë?
— Na? — e pyeta qetë.
— Po, na! Sepse jemi ende të martuar dhe borxhet e tua janë edhe borxhet e mia! Pse ma bëre këtë? Qëllimisht, apo jo? Meqë unë kërkova divorc, vendose të më tërheqësh edhe mua në gropën tënde?
— Gentian, qetësohu…
— Jo, qetësohu ti! — ulëriti ai dhe më kapi fort nga shpatulla. — Ti ma shkatërrove jetën, e kupton? Për shkakun tënd nuk arrita të realizohesha! Për shkakun tënd ndenja në shtëpi si shërbëtor, ndërsa ti vrapoje nga një prezantim te tjetri! Ti më detyrohesh mua! Më detyrohesh për çdo minutë poshtërimi, për çdo shikim shtrembër, për çdo pyetje idiote “po burri yt ku punon?”!
Gishtat iu shtrënguan edhe më tepër. Ndjeva dhimbje dhe u përpoqa të çlirohesha, por ai më tërhoqi drejt vetes.
— Nëse s’ke para, shko dhe fitoji. Shit diçka. Shit edhe veshkën po deshe. Nuk më intereson. Por mbylli borxhet. E kuptove?
— Po flet seriozisht? — pëshpërita.
— Më seriozisht s’ka ku shkon. Ti gjithmonë ke qenë burrë me fund, kështu që zgjidhi problemet si burrat. Unë timen e kam fituar. Dhjetë vjet e kam duruar këtë punë të rëndë.
Arrita të shkëputem dhe u tërhoqa pas, deri te muri. Ai merrte frymë rëndë, por nuk më ndoqi. Me sa duket, mendoi se më kishte trembur mjaftueshëm.
— Nesër po shkoj te mami. Do rri një javë atje. Deri sa të kthehem, gjej një zgjidhje. Përndryshe, do ta çoj vërtet çështjen në gjykatë për ndarjen e pasurisë, dhe atëherë do ta kuptosh çfarë janë problemet e vërteta.
Kur dera e hyrjes u përplas pas tij, rrëshqita ngadalë përgjatë murit dhe u ula në dysheme. Shpatulla më pulsonte nga dhimbja; në lëkurë kishin filluar të dilnin njolla të kuqe nga gishtat e tij. Por, çuditërisht, brenda vetes ndihesha pothuajse e qetë. Kamera e fshehur në karficë kishte regjistruar çdo fjalë, çdo kërcënim, çdo lëvizje. Edhe regjistruesi i vendosur në raftin e kuzhinës kishte bërë të njëjtën gjë.
Telefonova Klea Osmanin.
— Ai ra në kurth. Kërcënime, dhunë fizike, kërkesë që të shes organ. Edhe vjehrra me “marrjen” e pajisjeve është regjistruar.
— Shkëlqyeshëm, — nxori frymën Klea. — Përgatitu për gjyq. Kjo do të jetë e bukur.
Javët në vazhdim pothuajse nuk dola fare nga zyra. Agjencia funksiononte normalisht dhe vetëm një rreth shumë i ngushtë njerëzish e dinte se nuk kishte asnjë krizë reale. Për pjesën tjetër të stafit, unë isha thjesht drejtuesja e përqendruar, që merrej me punët e përditshme dhe kërkonte të mos e shqetësonin për gjëra pa rëndësi.
Një nga ato ditë, dikush trokiti në derën e kabinetit tim. Në prag u shfaq Alban Nushi, pronari i një start-up-i teknologjik me të cilin isha takuar nja dy herë në konferenca. I gjatë, me flokë gjithmonë pak të shpupuritur dhe me syze që i humbte vazhdimisht, pastaj i gjente në vendet më të çuditshme.
— Hana? Përshëndetje. Kam dëgjuar se po kalon një periudhë të vështirë, — tha pa hyrje të gjata.
— Thashethemet paskan këmbë të shpejta, — buzëqesha me ironi. — Por mos u shqetëso, puna ime nuk preket nga kjo.
— Nuk erdha për atë. Dua të të propozoj partneritet. Kemi një projekt të ri, një platformë për mikroinfluencues, dhe na duhet dikush që e njeh mirë promovimin. Ti je fiks njeriu i duhur.
E vështrova me mosbesim.
— Ti e di që jam në mes të një divorci dhe kam një mal me probleme mbi kokë?
— E di, — tha ai.