— Pastrueseve nuk u jepet drekë, — nxori me përbuzje administratorja, pa e pasur idenë se përpara saj qëndronte pronarja e gjithë këtij rrjeti restorantesh.
— Hiqeni atë filxhan. Nuk është për ju, — tha ajo dhe, me dy gishta, e shtyu gotën me çaj më larg meje.
Unë rrija pranë tavolinës së shërbimit, me një përparëse të zbehur nga larjet e shumta. Çanta ime ishte lënë anash, një tufë çelësash trokiti lehtë në cep të tavolinës, ndërsa dyshemeja e korridorit ende shkëlqente nga uji që sapo kisha kaluar.
— Kuzhinierja më tha se, pasi të mbaroja pastrimin, mund të haja bashkë me të tjerët, — iu përgjigja pa ngritur zërin. — Turni është i gjatë.
— Kuzhinierja këtu nuk vendos asgjë, — administratorja ngriti sytë nga telefoni. — Ushqimi është për stafin normal. Pastrueset e përkohshme vijnë, lajnë dhe ikin.
— Kam qenë në punë që në mëngjes.
— Edhe? — ajo buzëqeshi shtrembër. — Për punën do merrni pagesën. Dreka nuk vjen bashkë me leckën tuaj.
Vështrova filxhanin që ajo e kishte larguar, sikur edhe çaji mund të ndotej nga prania ime. U përmbajta që të mos ia ktheja menjëherë. Nuk kisha ardhur aty për një pjatë supë. Kisha ardhur për të parë të vërtetën me sytë e mi.
— Si quheni? — e pyeta.
— Vesa Gjini, — u përgjigj ajo me theks të rëndë në çdo fjalë. — Po ju pse ju duhet?
— Që ta mbaj mend.
— Më mirë mbani mend diçka tjetër, — u afrua ajo mbi tavolinë. — Në sallën time nuk bëhen pyetje të tepërta.
Ajo nuk e dinte se ajo sallë, ajo tavolinë shërbimi, kuzhina pas murit dhe i gjithë zinxhiri i restoranteve ishin të miat. Dhe nuk duhej ta merrte vesh ende.
Unë quhem Teuta Nikolla. Jam pesëdhjetë e tetë vjeçe dhe, gjatë gjithë viteve të punës, kam mësuar ta dalloj njeriun e lodhur nga njeriu arrogant. Vesa Gjini nuk dukej e rraskapitur. Ajo dukej e sigurt se askush nuk do t’i kërkonte llogari.
Rrjeti im përbëhej nga katër restorante. Dikur e kisha nisur me një lokal të vogël, ku vetë pranoja furnizimet, laja perimet dhe numëroja xhiron deri te kartëmonedha e fundit. Me kohë, biznesi u rrit dhe unë u tërhoqa pak nga administrimi i përditshëm.
Prej tre vitesh këtë punë e mbante mbi supe nipi im, Gentian Frashëri. Ai ishte tridhjetë e gjashtë vjeç, fliste shpejt, mbante ora të shtrenjta, dinte t’i bindte njerëzit dhe gjithmonë më sillte raporte të rregullta, të pastra, pa asnjë njollë.
Sipas tij, punonjësit ishin të kënaqur, klientët ktheheshin sërish, shpenzimet mbaheshin nën kontroll dhe ankesat e rralla vinin vetëm nga ata që nuk kishin dëshirë të punonin. Por kohët e fundit, raportet ishin bërë tepër të drejta, tepër të lëmuara, sikur nuk i kishte shkruar jeta, por një vizore.
Pastaj më ra në dorë një zarf pa emër dërguesi. Brenda gjeta kopjen e listës së ushqimit për personelin dhe një shënim të shkurtër: “Shkoni te restoranti në Rrugën e Kavajës si pastruese e thjeshtë.”
Dhe unë shkova.
Përdora mbiemrin tim të vajzërisë, u regjistrova përmes një kompanie nënkontraktore për një turn të përkohshëm, vesha një pallto të vjetër dhe lidha një shami në kokë. Flokët i mblodha, syzet i hoqa. Me atë pamje, nuk do të më njihte as dikush që më kishte parë në mbledhjet e drejtuesve.
Orët e para i kalova në heshtje: lava sallën, fshiva parvazet e dritareve, nxora qeset e plehrave. Njerëzit më shihnin vjedhurazi, me atë kujdesin që tregohet ndaj çdo të reje, së cilës ende nuk i është shpjeguar se për çfarë nuk duhet të pyesë.
Kuzhinierja Elsa Elezi, një grua e shkurtër me fytyrë të lodhur, më vuri përpara një gotë çaji.