— Pijeni sa pa ju vënë re Vesa, — më tha Elsa me zë të ulët, pothuajse pa lëvizur buzët. — Këtu nuk është zakon të merakosesh për ata që janë poshtë.
E ngrita pak kokën.
— Poshtë?
— Po… ata që nuk rrinë as te banaku, as në zyrë.
— Dhe kush e përcakton se ku është “lart” dhe ku është “poshtë” për një njeri?
Elsa u zbeh, sikur të kisha shqiptuar diçka që nuk duhej dëgjuar nga muret.
— Flisni më ngadalë, ju lutem. Këtu, për një fjalë më tepër, ta presin turnin.
— Kujt ia kanë prerë?
Ajo hodhi sytë nga dera, pastaj uli zërin edhe më shumë.
— Norës. Punon kamariere këtu. Një ditë pyeti pse në letra shkruhej një gjë, ndërsa në kuzhinë bëhej tjetër. Që atëherë nisën t’i jepnin më pak ditë pune.
— Çfarë letrash?
Elsa shtrëngoi buzët, si të pendohej që kishte folur.
— Drekët. Në listë kalojnë njëzet e shtatë racione. Ne zakonisht gatuajmë vetëm nëntë. Të tjerëve u thonë se nuk u takon.
Nuk u ktheva menjëherë nga ajo. Llogaria ishte tepër e thjeshtë për të kaluar pa u vënë re. Pra, dikush e kishte parë. Më saktë, të gjithë e kishin parë. Heshtja nuk vinte nga verbëria, por nga frika.
— Kush e firmos atë listë? — pyeta.
— Vesa. Ndonjëherë vjen edhe Gentian Frashëri.
— Ai është në dijeni?
Elsa gëlltiti fjalën para se ta nxirrte.
— Ai di gjithçka.
Pikërisht atë çast dera e dhomës ndihmëse u hap dhe brenda hyri Vesa Gjini.
— Elsa, me gjithë këtë mirësi, do ta lësh supën të derdhet, — tha ajo ëmbëlsisht, me një buzëqeshje që nuk kishte asgjë të ngrohtë. Pastaj m’u drejtua mua: — Ndërsa ju, Teuta Nikolla, mos rrini kot. Korridori nuk lahet vetë.
— Patjetër, — u përgjigja qetë.
— Dhe kthejeni filxhanin. Ua kam thënë: për të përkohshmit nuk parashikohet drekë.
Elsa uli sytë. Unë mora leckën dhe dola në korridor.
Rreth mesditës, në restorant hyri Gentian Frashëri. Zërin ia dëgjova që nga salla: i sigurt, i lartë, me atë tingullin e njeriut që ndihet pronar i çdo këndi ku shkel. Qeshi me banakierin, përshëndeti kuzhinierët me një tundje koke, pa vënë re — ose duke bërë sikur nuk vinte re — se si të gjithë u bënë menjëherë më të heshtur.
Vesa Gjini drejtoi shpatullat, rregulloi fytyrën dhe shkoi ta priste.
— Gentian Frashëri, gjithçka është nën kontroll, — i tha ajo. — Vetëm pastruesja e re po tregohet pak si tepër kureshtare.
— Cila pastruese?
Ai hodhi sytë nga unë. Vështrimi i rrëshqiti mbi shaminë, përparësen, kovën me ujë dhe kaloi më tej. Nuk më njohu.
— Kjo këtu, — Vesa bëri shenjë me mjekër. — Pyeste për drekën.
— Teuta Nikolla, apo jo? — më pyeti Gentiani.
— Po.
— Ju janë sqaruar kushtet?
— Më thanë se ushqimi nuk është për mua.
Ai qeshi shkurt, me përbuzje të lehtë.
— Atëherë qenkan sqaruar. Te ne secili merret me punën e vet.
— Edhe kur njeriu punon gjithë ditën?
— Në atë rast njeriu merr pagën. Nuk duhet ngatërruar puna me vizitat te të afërmit.
Vesa buzëqeshi sikur sapo i kishin dhënë një shpërblim.
— Pikërisht këtë i thashë edhe unë.
— Shumë mirë, — Gentiani u kthye nga ajo. — Dosjen e ushqimit ma sillni më vonë.
Unë ngrita sytë.
— Dosjen e ushqimit?
Ai e mbajti vështrimin mbi mua një sekondë më gjatë se më parë.
— Kjo nuk ju hyn në punë.
— Thjesht më tingëlloi fjalë e njohur.
— Pastrueses i qenka e njohur fjala “ushqim”? — Vesa nxori një të qeshur të thatë. — Sa pastruese e lexuar na paska dalë.
— Vesa Gjini, — ndërhyri Gentiani butë, por prerë. — Mos humbni kohë.
Pastaj hyri në zyrë. Vesa e ndoqi me sy gati me adhurim dhe, vetëm pasi dera u mbyll pas tij, u kthye përsëri nga unë.
— E patë? Këtu gjithçka vendoset atje lart.