— E pashë.
— Atëherë mos e ngrini kokën më lart se sa duhet.
Bëra një shenjë miratimi dhe iu ktheva kovës.
Pas drekës, pranë meje u afrua Nora Gjoni. Në sytë e saj kishte ende një lloj drejtpërdrejtësie të gjallë, diçka që këtu, me sa dukej, përpiqeshin ta shuanin me çdo kusht. Mbante në duar një pirg pjatash dhe u ndal afër meje sikur rastësisht, pa dashur të binte në sy.
— Mos hyni në debat me ta, — tha me zë të ulët. — Do ta humbni turnin.
— Po ju çfarë humbët?
Ajo buzëqeshi shtrembër, pa asnjë gëzim.
— Orarin. Paratë. Qetësinë.
— Për çfarë arsye?
— Për listëpagesat. Një herë nuk pranova të firmosja për një drekë që s’e kisha marrë fare. Vesa tha se po kërkoja të bëhesha e madhe. Pastaj Gentian Frashëri ma shpjegoi bukur: rrjeti është i madh, shpenzimet janë të ndërlikuara, kurse unë jam thjesht një njeri i vogël.
— Dhe ju e besuat?
— Jo. Por kam nevojë për punë.
Shtrydha leckën dhe e shtyva kovën më pranë murit.
— Përveç fjalëve, keni ndonjë gjë tjetër?
Nora u tendos menjëherë.
— Përse ju duhet?
— Që të kuptoj ku qëndron e vërteta.
Më vështroi gjatë, sikur po peshonte rrezikun. Pastaj futi dorën në xhep dhe nxori një fletë të palosur.
— Nuk e di pse e ruajta, — murmuriti. — Ndoshta që të mos mendoja se i kisha sajuar të gjitha me mendjen time.
Në fletë ishte kopja e një liste. Poshtë qëndronin firmat e punonjësve. Përkrah mbiemrit të Norës, firma nuk ishte e saj.
— Kjo nuk është firma juaj? — pyeta.
— Jo. Atë ditë refuzova.
— Kush firmosi në vendin tuaj?
— Nuk e di. Di vetëm që letra iu dorëzua Vesës.
— A mund ta mbaj këtë kopje?
— Vetëm nëse nuk tregoni se e keni marrë nga unë.
— Nuk do ta them.
Nora shtrëngoi buzët, sikur donte të shtonte diçka tjetër, por në atë çast në kujtesë më erdhi fillimi i gjithë kësaj historie.
— Hiqeni filxhanin. Nuk është për ju, — kishte thënë administratorja, duke e shtyrë gotën e çajit larg meje vetëm me dy gishta.
Unë qëndroja pranë tavolinës së shërbimit, me një përparëse të zbehur nga larjet e shumta. Çanta ime ishte lënë anash, një tufë çelësash trokëlliu lehtë në cep të tavolinës, ndërsa dyshemeja e korridorit ende shkëlqente nga uji. Nuk kisha ardhur aty për një çaj apo për një pjatë ushqim. Kisha ardhur të zbuloja pse në restorantet e mia njerëzit kishin nisur të jetonin sipas rregullave që askush nuk guxonte t’i përmendte me zë.
— Kuzhinierja më tha se pas pastrimit mund të ha bashkë me të tjerët, — iu përgjigja qetësisht. — Turni është i gjatë.
Administratorja as nuk e ngriti siç duhet shikimin nga telefoni.
— Kuzhinierja nuk vendos këtu. Ushqimi është për personelin e rregullt. Pastrueset e përkohshme vijnë, lajnë dhe ikin.
Në zërin e saj nuk ndihej as lodhje, as hezitim. Vetëm një zakon i rrënjosur për të urdhëruar mbi dinjitetin e tjetrit. Ajo nuk e dinte se salla ku ndodhej, kuzhina pas murit dhe i gjithë rrjeti i restoranteve ishin të mitë. Quhesha Teuta Nikolla dhe, në moshën pesëdhjetë e tetë vjeç, kisha mësuar shumë mirë ta dalloja ashpërsinë e thjeshtë nga arroganca e atij që ndihet i paprekshëm.
Pse vendosa të vija vetë
Rrjeti im kishte katër restorante. Dikur gjithçka kishte nisur nga një kafene e vogël: i prisja vetë furnizimet, laja perimet me duart e mia dhe në fund të ditës numëroja xhiron deri te kartëmonedha e fundit. Më pas puna u zgjerua dhe unë, hap pas hapi, u tërhoqa nga drejtimi i përditshëm. Tre vitet e fundit këtë detyrë e kishte marrë përsipër nipi im, Gentian Frashëri. Ai më dërgonte raporte të rregullta.