— Arlindi im i shtrenjtë, ti më premtove se do të më ndihmonit! Fol me gruan tënde, se ajo nuk do të më japë para! — vjehrra kishte vendosur ta turpëronte nusen përpara të gjithëve.
Elvana po sistemonte disa dosje mbi tavolinën e punës, kur sekretarja, Ina, hapi derën me kujdes dhe futi kokën brenda me një shprehje të shqetësuar.
— Zonja Elvana, jashtë ka ardhur një grua që kërkon juve. Thotë se është… — Ina u ndal për një çast — e afërmja juaj. Dhe këmbëngul shumë që të flasë patjetër me ju.
Elvana ngriti sytë nga dokumentet. Në hollin e agjencisë së tyre të reklamave zakonisht hynin e dilnin klientë, bashkëpunëtorë, partnerë biznesi. Por të afërm? Kjo nuk i pëlqeu aspak.
— Si duket? — pyeti ajo shkurt.
— Rreth të gjashtëdhjetave. Ka veshur një pardesy bezhë dhe mban një çantë të madhe. Tha se ka ardhur nga larg.
Vjehrra. Elvana shtrëngoi buzët. Donika Prifti nuk kishte shkelur kurrë më parë në vendin e saj të punës. Gjatë pesë viteve martesë, mes tyre ishte krijuar një paqe e brishtë: buzëqeshje të sjellshme në festa familjare, telefonata të detyruara të dielave dhe vizita të rralla. Mirëpo, gjashtë muajt e fundit, diçka kishte nisur të ndryshonte.
Qëkur Elvana ishte ngritur në detyrë si drejtuese artistike dhe paga e saj ishte bërë pothuajse trefish më e lartë, Arlind Cani kishte filluar të shkonte më shpesh te e ëma. Në fillim gjithçka dukej krejt e pafajshme: një herë për t’i rregulluar rubinetin që pikonte, një herë tjetër për t’i çuar ushqime. Pastaj nisën kërkesat për para. Fillimisht ishin shuma të vogla, për ilaçe ose për fatura. Elvana nuk kundërshtonte. E kuptonte që pensioni i Donika Priftit ishte i ulët.
Por kërkesat u shtuan dhe u bënë gjithnjë e më të mëdha. Dy javë më parë, Arlind Cani i kishte kërkuar tridhjetë mijë lekë, sepse, sipas tij, së ëmës i duhej të ndërronte frigoriferin. Elvana ia dha paratë, edhe pse dyshimi i kishte hyrë në mendje: frigoriferi i vjetër punonte pa problem, ajo vetë e kishte parë vetëm një muaj më parë. Më vonë doli se ato para ishin kthyer në një pallto të re luksoze për vjehrrën.
— Mami thjesht kishte turp të thoshte të vërtetën, — ishte përpjekur ta justifikonte Arlindi. — I vjen rëndë të kërkojë diçka për vete.
Javën e kaluar, Donika Priftit i duheshin edhe njëzet mijë lekë për “riparim urgjent të çatisë” në shtëpinë e saj të pushimit. Atëherë Elvana tha “jo” për herë të parë. Arlindi u prek rëndë dhe u grindën. Për tri ditë nuk i foli gruas, pastaj megjithatë i nxori paratë nga rroga e tij, ndonëse kishin rënë dakord t’i kursenin për pushimet.
Dhe tani vjehrra ndodhej aty. Në zyrën e saj. Mes kolegëve dhe klientëve.
— Shoqërojeni brenda, — tha Elvana me një lodhje që nuk arriti ta fshihte.
Donika Prifti hyri si një mbretëreshë që po i bënte nder një kasolleje të thjeshtë duke e vizituar. I hodhi një vështrim dhomës: mobilie moderne, dritare të mëdha panoramike, lule të freskëta mbi parvaz. Pastaj buzët iu mblodhën në një vijë të hollë.
— Epo, mirë qenke rehatuar këtu, — tha ajo, duke e zgjatur fjalën në vend të përshëndetjes. — Unë kujtova se punoje në ndonjë zyrë të zakonshme. Po ja ku qenke, me dhomë më vete. Edhe me sekretare.
— Mirëdita, zonja Donika, — Elvana u ngrit nga karrigia, por nuk doli ta priste te dera. — Ka ndodhur diçka? Arlind Cani është mirë?
— Pikërisht me Arlindin tim nuk është mirë puna, — u lëshua Donika në karrigen përballë, pa pritur as t’i ofrohej vend. — Dhe për këtë, po ta them hapur, fajin e ke ti.
Elvana ndjeu si i ngjitej brenda një valë bezdie, por fytyrën e mbajti të qetë.
— Çfarë doni të thoni?
— Ti e di shumë mirë që ai po vuan. Nëna i kërkon ndihmë, kurse gruaja nuk pranon t’i japë para. Djali im i gjorë ka mbetur mes dy zjarresh.
— Zonja Donika, këtë mund ta bisedojmë në shtëpi, me qetësi…
— Nuk dua ta bisedoj në shtëpi! — ia preu vjehrra, duke ngritur zërin. — Në shtëpi ti e manipulon, që të mos e ndihmojë të ëmën! Kurse këtu do ta shohim të gjithë se kush je në të vërtetë!
Nga ana tjetër e derës u dëgjuan zëra të mbytur. Dikush kishte ndalur, me siguri i tërhequr nga britmat. Përmes murit prej xhami, Elvana pa siluetat e kolegëve: ishin ngrirë në vend dhe bënin sikur po merreshin me punë.
— Ju lutem, flisni më ulët, — tha Elvana, duke dalë nga pas tavolinës dhe duke e tërhequr derën derisa mbeti paksa e hapur. — Këtu njerëzit janë duke punuar.
— Duke punuar! — Donika Prifti përqeshi me një gërhitje të thatë. — Po, duke fituar para! Po Arlindi im çfarë merr nga e gjithë kjo? Me siguri vetëm vrapon pas teje!
— Kjo është çështje private mes meje dhe Arlindit.
— Çfarë çështjeje private, kur djali im po heq keq! — Vjehrra futi dorën në çantë, nxori një shami të zhubrosur dhe e shtypi te sytë, ndonëse ata mbetën krejt të thatë. — Unë jam nënë, e ndiej kur fëmija im është në hall. Edhe dje erdhi tek unë, dhe fytyrën e kishte… të rraskapitur. Dhe e gjithë kjo prej teje!
Elvanës iu kujtua mbrëmja e kaluar. Arlindi kishte shkuar vërtet te e ëma, ishte kthyer vonë, i heshtur dhe i zymtë. Pyetjeve të saj u ishte përgjigjur me fjalë të prera dhe pastaj ishte futur shpejt në dhomën e gjumit. Në atë çast, Elvana kishte menduar se ai ende po mbante mëri për paratë që ajo kishte refuzuar t’i jepte.