Në atë kohë, Elvana ishte bindur se ai po rrinte i ngrysur ende ngaqë ajo nuk kishte pranuar t’i jepte para.
— Zonja Donika Prifti, nëse vërtet keni vështirësi financiare, mund të ulemi qetësisht dhe të gjejmë një zgjidhje, — tha ajo me përmbajtje. — Por jo këtu dhe jo në këtë moment.
— Po kur, atëherë? — shpërtheu vjehrra, duke e ngritur edhe më shumë zërin. — Ti je gjithmonë në punë! Ose diku tjetër! Pastaj, sapo kthehesh në shtëpi, nis menjëherë t’i mbushësh mendjen Arlindit tim kundër meje! Të kam dëgjuar kur i the se unë, gjoja, kërkoj tepër!
— Unë nuk kam thënë diçka të tillë.
— E ke thënë! Vetë Arlindi im ma tregoi! — Donika Prifti u ngrit vrik nga vendi. — Më tha se ti mendon sikur unë po e shfrytëzoj! Çfarë poshtërsie! Nëna e vet, dhe na qenka duke e shfrytëzuar!
Në atë çast dera u hap ngadalë. Ina futi kokën me kujdes brenda.
— Zonja Elvana, më falni, por pas dhjetë minutash keni takimin me klientët e “Aleancës së Veriut”. Ata janë tashmë në sallën e mbledhjeve.
— Faleminderit, Ina. Po vij menjëherë.
Donika Prifti e kapi vështrimin e sekretares dhe, si të kishte gjetur menjëherë një dëshmitare të re, iu kthye asaj:
— E shihni, zonjushë? E shihni si sillet me familjen? Për të puna është më e rëndësishme se çdo gjë! Kurse vjehrra e saj, një grua e moshuar dhe e sëmurë, le të presë!
Ina pa Elvanën me siklet, e pasigurt çfarë duhej të thoshte.
— Ina, është në rregull, faleminderit, — i bëri me kokë Elvana.
Vajza u tërhoq me nxitim, por Donika Prifti tashmë kishte marrë hov. Ajo e hapi derën kanat, doli në korridorin e madh ku punonjësit e agjencisë, menaxherë e dizajnerë, ishin ulur pranë tavolinave të tyre, dhe nisi të shtypte numrin e të birit në telefon. Ose të paktën bëri sikur po e telefononte.
— Arlind, biri im, ti më premtove se do të më ndihmonit! Fol me gruan tënde, se nuk do të më japë para! — bërtiti aq fort, sa dukej sikur po fliste me dikë në anën tjetër të vendit.
Në korridor ra një heshtje e rëndë. Të gjithë ngrinë në vend. Dikush u skuq nga sikleti, dikush uli sytë, një tjetër u kthye mënjanë, duke bërë sikur nuk dëgjonte asgjë. Donika Prifti i hodhi një vështrim fitimtar punonjësve të heshtur.
— Kështu sillet kjo me familjen! — vazhdoi ajo me ton të vajtueshëm. — Vetë jeton në luks, kurse plaka le të vdesë urie! Pensioni im është sa për sy e faqe! Dhe Arlindin tim e kam rritur e vetme, krejt e vetme! Kur i vdiq i ati, djali im ishte ende në shkollë! Unë u këputa në fabrikë! Hoqa nga vetja gjithçka për të!
Elvana doli ngadalë nga zyra. Brenda saj po përhapej një zemërim i ftohtë, i kthjellët. Jo sepse vjehrra kërkonte para; në fund të fundit, të ndihmosh prindërit është diçka normale. Ajo që e acaronte ishte kjo shfaqje e turpshme, ky teatër i llogaritur, kjo përpjekje për ta poshtëruar para të gjithëve.
Donika Prifti po luante pikërisht mbi këtë: që Elvana të turpërohej, të humbiste toruan dhe të pranonte gjithçka, vetëm që skena të mbaronte sa më shpejt. Ishte manipulim i pastër: ta vendosësh tjetrin në pozitë të vështirë përpara dëshmitarëve, në mënyrë që ai të mos kundërshtojë dot pa u dukur edhe më i keq.
Por Elvana nuk kishte punuar kot pesë vjet në fushën e reklamës. Ajo e dinte mirë si ndërtohej manipulimi. Dhe, mbi të gjitha, dinte si t’i përgjigjej.
— Zonja Donika Prifti, — tha ajo me një zë të qetë, por aq të qartë sa ta dëgjonin të gjithë. — Le t’i kthehemi fakteve. Gjatë tre muajve të fundit, unë dhe Arlindi ju kemi dhënë gjithsej njëqind e njëzet mijë Lekë. Kjo është përveç ushqimeve që Arlindi ju çon çdo javë. Ju thoni se pensioni juaj është i vogël, por pensioni juaj është njëzet e dy mijë Lekë; e kam parë vetë dokumentin kur ju ndihmuam të rregullonit përfitimet. Për faturat paguani tetë mijë Lekë. Nuk keni kredi, nuk keni borxhe. Pra, ju mbeten katërmbëdhjetë mijë Lekë neto, plus njëqind e njëzet mijë Lekët që ju kemi dhënë ne në tre muaj, domethënë edhe dyzet mijë Lekë në muaj. Në total, pesëdhjetë e katër mijë Lekë në muaj. Për qytetin tonë, kjo është thuajse sa një pagë mesatare.
Donika Prifti hapi gojën për të ndërhyrë, por Elvana nuk e la të fliste.
— Ku shkojnë këto para? Para dy javësh, Arlindi ju dha tridhjetë mijë Lekë, sipas jush për frigorifer. Nga ai “frigorifer” doli një pallto e re gëzofi. Javën e kaluar kërkuat njëzet mijë Lekë për riparimin e çatisë. Mirëpo, kur telefonova fqinjën tuaj, zonjën Drita Hoxha, ajo u habit: nuk ishte bërë asnjë riparim, çatia ishte në rregull. Ndërkohë, ju i ishit mburrur me një telefon të ri, tetëmbëdhjetë mijë Lekësh.
Fytyra e vjehrrës u bë flakë e kuqe.
— Ti… ti më spiunon?! Telefonon fqinjët e mi?!
— Unë thjesht verifikoj informacionin përpara se të jap para, — u përgjigj Elvana dhe bëri një hap përpara. — Zonja Donika Prifti, ju erdhët këtu për të më ulur para kolegëve të mi. Llogaritët që unë do të trembesha, do të dorëzohesha dhe do t’ju jepja para vetëm që të largoheshit. Kjo quhet manipulim dhe shantazh.
— Si guxon! Unë jam nëna e burrit tënd!…
— Pikërisht prandaj më dhemb ta them, — zëri i Elvanës u bë më i prerë.