— Ju nuk keni nevojë për para, — vazhdoi Elvana. — Jeni e shëndetshme; këtë e di, sepse Arlind Cani ju çoi për kontroll mjekësor muajin e kaluar dhe analizat dolën të gjitha në rregull. Keni shtëpinë tuaj, pensionin, lehtësirat që ju takojnë. Por për ju kjo nuk mjafton. Doni më shumë, sepse e dini që mund ta merrni. Sepse Arlindi nuk di t’i thotë “jo” nënës së vet. Dhe ju e shfrytëzoni këtë.
— Arlindi ma jep vetë! Vetë! — shpërtheu Donika Prifti.
— Ai ju jep, sepse për vite me radhë e keni rritur me ndjenjën e fajit, — Elvana nuk e ngriti zërin, por çdo fjalë i doli e qartë, e rëndë, si e prerë me thikë. — Ia kujtoni vazhdimisht se e keni rritur vetëm. Se keni hequr dorë nga gjithçka për të. Se djali juaj ju “ka borxh”. Dhe ai, në të vërtetë, e ndien sikur ju detyrohet. Por fëmija i detyrohet prindit me dashuri e kujdes, jo me para për të paguar tekat tuaja.
— Nuk të lejoj të më flasësh kështu! — klithi Donika. — Ma ke helmuar djalin! Ai nuk ka qenë kurrë kështu! Ka qenë i mirë, i dhembshur, i kujdesshëm! Tani, për fajin tënd, më kundërshton! I thotë “jo” nënës së vet!
— Donika Prifti, Arlindi nuk po ju kundërshton për t’ju lënduar. Ai thjesht, për herë të parë në jetën e tij, po përpiqet të vendosë kufij. Dhe unë do ta mbështes në këtë.
Elvana u kthye nga kolegët, të cilët kishin mbetur të ngrirë nga skena.
— Ju kërkoj ndjesë për këtë shfaqje. Do të mbarojë tani.
Pastaj ia nguli sërish sytë vjehrrës.
— Deshët një bisedë publike? Ja ku e keni. Këto janë kushtet e mia. Ne do t’ju ndihmojmë edhe më tej, por jo si më parë. Një herë në muaj, Arlindi do t’ju sjellë ushqime me vlerë dhjetë mijë Lekë. Nëse ndodh diçka e rëndë — sëmundje, një defekt i vërtetë, një nevojë urgjente reale — do t’ju ndihmojmë, por vetëm pasi ta kontrollojmë vetë situatën. Nuk do të ketë më kërkesa të befasishme “më duhen para menjëherë”. Nuk do të ketë më manipulime. Nuk do të ketë më fajësim.
— Ti nuk ke asnjë të drejtë të më japësh urdhra!
— Kam, — tha Elvana pa u lëkundur. — Sepse këto janë paratë e mia dhe të Arlindit, është familja jonë dhe janë rregullat tona. I pranoni këto kushte, dhe marrëdhënia jonë mund të mbetet normale. I refuzoni, atëherë nuk merrni asgjë, përveç ndihmës së domosdoshme në rast fatkeqësie të vërtetë.
Donika Prifti hodhi vështrimin sa majtas-djathtas, duke kërkuar mbështetje te njerëzit e huaj përreth. Por askush nuk e pa në sy. Të gjithë ulën kokën ose u kthyen mënjanë. Qartë, ajo nuk e kishte parashikuar kështu. Plani i saj ishte shembur. Në vend të nuses së trembur, gati të pranonte gjithçka vetëm për ta larguar, kishte përballë një grua të fortë, të ftohtë në arsyetim, që nuk kishte frikë ta thoshte të vërtetën në sy të të gjithëve.
— Unë… unë do t’i ankohem Arlindit! — tha vjehrra me ngashërim, dhe këtë herë lotët i ranë vërtet; lot zemërimi të pafuqishëm. — Do ta marrë vesh si më fole!
— Ankohuni, — pohoi Elvana qetësisht. — Sonte do t’ia tregoj edhe unë gjithçka. Do t’i tregoj edhe pamjet e kamerave të zyrës. Arlindi është njeri i mençur, do ta kuptojë.
— Ai do të zgjedhë nënën e vet! Gjithmonë ka zgjedhur nënën!
— Ndoshta, — Elvana ngriti lehtë supet. — Është e drejta e tij. Por nëse zgjedh një nënë që e manipulon dhe e gënjen, atëherë ndoshta unë do të zgjedh një jetë tjetër. Pa manipulime dhe pa gënjeshtra.
Këto fjalë ranë si ujë i akullt. Donika Prifti më në fund e kuptoi se kishte shkuar tepër larg. Kuptoi se nusja e saj nuk po bënte lojë. Se ajo ishte vërtet e aftë të largohej — dhe atëherë Arlindi do të mbetej vetëm, i shqyer mes fajit dhe plagosjes së vet.
— Ti… ti nuk e do atë, — fërshëlleu Donika. — Një grua që dashuron nuk vendos ultimatume të tilla.
— E dua. Pikërisht prandaj, — ia ktheu Elvana, — nuk dua që ai ta kalojë gjithë jetën peng i manipulimeve të të tjerëve. Edhe kur ato manipulime vijnë nga nëna e vet. Dua që ai të jetë i lumtur, jo të jetojë përherë me faj në kraharor. Dua t’i ndihmojë prindërit nga dashuria, jo nga frika.
Donika rrëmbeu çantën dhe u nis drejt derës me hapa të nxituar. Te pragu u kthye edhe një herë.
— Do të pendoheni! Të gjithë ju, këta të sotmit, do të pendoheni kur të plakeni dhe të kuptoni se fëmijët nuk ju kanë borxh asgjë!
— Donika Prifti, — e thirri Elvana pas shpine. — Fëmijët vërtet nuk u kanë borxh prindërve. Por ata duan dhe kujdesen, nëse janë mësuar të duan; nëse nuk janë thyer me ndjenjën e fajit. Mendoni për këtë.
Vjehrra përplasi derën. Holli i agjencisë u zhyt për disa sekonda në një heshtje varri.
Pastaj Ina foli me zë të ulët:
— Klientët e “Aleancës Veriore” janë ende duke pritur…
— Po, sigurisht, — Elvana rregulloi xhaketën, pastaj kaloi dorën mbi flokë për t’i vënë në vend. — Shkojmë.
Ajo kaloi nëpër recepsion, duke ndier mbi vete sytë e kolegëve.