Në ato shikime kishte habi, keqardhje, madje edhe respekt. Dikush nisi të duartrokiste me druajtje; pas pak, të tjerët iu bashkuan.
Elvana nuk u kthye pas. Ajo vazhdoi drejt sallës së mbledhjeve dhe, me çdo hap, ndjeu se nyja e tendosjes brenda saj po lirohej. Më në fund kishte bërë atë që duhej ta kishte bërë prej kohësh.
Atë mbrëmje u kthye vonë në shtëpi. Arlind Cani rrinte ulur në kuzhinë, me fytyrë të ngrysur. Para tij, mbi tryezë, çaji kishte mbetur i paprekur.
— Më mori mami në telefon, — tha ai pa ngritur sytë. — Qante. Tha se e poshtërove para të gjithëve. Se e quajte manipuluese.
Elvana hoqi pallton, hyri në kuzhinë dhe u ul përballë tij.
— Erdhi në vendin tim të punës. Bëri skenë përpara kolegëve. Donte të më detyronte t’i jepja para aty, në sy të të gjithëve, që të mos kisha mundësi të refuzoja.
Arlindi ngriti kokën. Në vështrimin e tij u shfaq hutim.
— Mami nuk do ta bënte këtë…
— Arlind, — Elvana ia mori dorën. — Nëse nuk më beson, mund të të tregoj regjistrimin e kamerave të zyrës.
— Ti e regjistrove nënën time?
— Jo. Kamerat kanë qenë aty shumë kohë përpara se ajo të vinte. Dua vetëm që të dëgjosh të vërtetën, jo vetëm versionin e saj.
Elvana mori laptopin dhe hapi skedarin. Nga altoparlanti u dëgjua zëri i Donika Priftit:
— “Arlindi im, ti më premtove se do të më ndihmonit! Fol me gruan tënde, ajo nuk pranon të më japë para!”
Arlindi dëgjonte pa folur. Me çdo fjali, fytyra i errësohej më shumë. Kur Elvana e ndali regjistrimin, ai u mbështet pas karriges.
— Nuk e dija, — pëshpëriti. — Mua më tha krejt tjetër gjë… Se kishit folur qetësisht dhe ti e kishe përzënë…
— Arlind, nëna jote të ka mbajtur nën presion që kur ishe fëmijë. Të ka mësuar të ndihesh fajtor pse ke jetën tënde. Pse je martuar. Pse nuk ia kushton asaj çdo minutë të lirë. Nuk po them se është njeri i keq. Ajo të do. Por ajo dashuri… është e helmët. Të zë frymën. Kërkon sakrifica pa fund.
— Po unë çfarë të bëj? — Arlindi kaloi dorën mbi fytyrë. — Është nëna ime. Nuk mundem thjesht…
— Nuk po të kërkoj ta mohosh, — Elvana ia shtrëngoi gishtat. — Po të kërkoj të vendosim kufij. Do ta ndihmojmë. Por jo sapo të kërkojë dhe jo me çdo shumë që i shkon ndër mend. Ka kushte, ia thashë sot. Një herë në muaj ushqime. Në rast urgjence, ndihmë vetëm pasi ta verifikojmë. Pa lojëra ndjenjash, pa gënjeshtra.
— Ajo nuk do të pranojë.
— Atëherë nuk do të marrë asgjë, — tha Elvana prerë. — Arlind, unë të dua. Por nuk mund të jetoj në një familje ku përpiqen të më ulin dhe të më shantazhojnë. Dua të jesh i lumtur. Dua të ndërtojmë jetën tonë, jo të jetojmë gjithmonë nën hijen e kërkesave dhe qortimeve.
Ai heshti gjatë. Pastaj tundi kokën ngadalë.
— Mirë. Nesër do ta telefonoj. Do t’i them se jam dakord me kushtet e tua.
— Jo të miat. Tona, — e korrigjoi Elvana. — Ne jemi familje. Vendimet i marrim bashkë.
Në buzët e Arlindit u duk një buzëqeshje e zbehtë.
— Me kushtet tona.
Donika Prifti nuk e mori në telefon për një javë të tërë. Më pas telefonoi Arlindin, me një zë të ftohtë e të lënduar. Kërkoi që Elvana t’i kërkonte falje. Arlindi refuzoi. Vjehrra ia mbylli telefonin në fytyrë.
Kaloi edhe një javë tjetër dhe, në fund, ajo i pranoi kushtet. Jo sepse ishte bindur vërtet, por sepse e kuptoi se kjo ishte e vetmja ndihmë që do të merrte. Alternativa tjetër ishte të mbetej pa asgjë.
Një herë në muaj, Arlindi i çonte ushqime. Herën e parë, Donika e priti me fytyrë prej guri, por me kalimin e kohës nisi të zbutej pak. Madje një ditë e pyeti se si po i shkonte puna Elvanës. Edhe kjo ishte një hap përpara.
Elvana nuk ushqente iluzione. Donika Prifti nuk do të ndryshonte. Jo në atë moshë, jo me atë karakter. Megjithatë, tani mes tyre kishte rregulla. Kishte edhe pak hapësirë për një marrëdhënie normale; të ftohtë, ndoshta, por të paktën njerëzore.
Një mbrëmje, teksa rrinin të dy në divan, Arlindi tha papritur:
— E di çfarë kuptova? Mami vërtet ka sakrifikuar shumë për mua. Kjo është e vërtetë. Por ajo kërkon që edhe unë të sakrifikoj njësoj për të. Gjithë jetën. Pa fund. Dhe kjo nuk është e drejtë.
— Prindërit japin që fëmijët e tyre të jenë të lumtur, — u përgjigj Elvana me zë të butë. — Jo që fëmijët t’ua kthejnë gjithë jetën si një borxh.
— Unë i jam mirënjohës. E dua. Por dua të jetoj jetën time. Me ty.
Elvana u mbështet pranë tij.
— Atëherë do t’ia dalim.
Donika Prifti mbeti po aq e pakënaqur sa më parë. Por të paktën hoqi dorë nga manipulimet. Sepse më në fund e kuptoi: ajo mënyrë nuk funksiononte më.