U ula përballë psikologut Mentor Elezi dhe fjalët më mbetën në fyt. Në duar më dridhej një fletë: përgjigjja e analizës së ADN-së. I ngulja sytë te shifrat, por mendja nuk pranonte t’i besonte.
Mundësia e atësisë: 0,00%.
Mentor Elezi nuk më nxitoi. Rrinte i heshtur. Ishte psikolog me përvojë, rreth të gjashtëdhjetave, njeri që kishte dëgjuar histori nga më të rëndat. Megjithatë edhe ai e kuptonte se para tij ndodhej dikush që po mbahej me zor në këmbë.
Më në fund arrita të nxirrja zërin:
— Ajo nuk është e imja.
— Kush? — pyeti ai me zë të ulët.
— Vajza ime. Klea Dervishi është tetë vjeçe. Tetë vjet e kam rritur si fëmijën tim. Dhe tani del që nuk është e imja.
E lashë fletën mbi tavolinë. Mentor Elezi e mori, e lexoi me kujdes, pastaj tundi kokën lehtë dhe ma ktheu.
— Niseni nga fillimi, — tha.
Dhe unë fillova të tregoj.
Gjithçka nisi me dyshime.
Unë jam dyzet e nëntë vjeç. Gruaja ime, Marsela Dervishi, është dyzet e shtatë. Kemi njëzet vjet bashkë. Klea Dervishi lindi kur unë isha dyzet e një.
Ajo ishte fëmija që e kishim pritur me vite. Për dhjetë vjet rresht kishim provuar të bëheshim prindër. Në një moment, madje, ishim pajtuar me mendimin se shtëpia jonë nuk do të dëgjonte kurrë zë fëmije. Pastaj, krejt papritur, Marsela mbeti shtatzënë.
Unë fluturoja nga gëzimi. Sillesha rrotull Marselës si i marrë, rregulloja dhomën e bebes, blija lodra e rroba të vogla. Kur lindi Klea Dervishi, qava pa turp nga lumturia.
Në vitet e para nuk vura re asgjë të çuditshme. Ishte një fëmijë si gjithë të tjerët. E çelët, me sy blu, madje më dukej sikur më ngjante mua.
Por kur mbushi rreth katër vjeç, fillova të kapja disa hollësi që më shqetësonin. Nuk kishte tiparet e mia. As mimika, as mënyra si lëvizte duart, as shprehjet e fytyrës. Gjithçka më dukej e huaj.
— Marsela, kujt i ngjan Klea Dervishi? — e pyeta një ditë.
— Gjyshes sime, — më përgjigjej ajo. — Prit sa të rritet, do ta shohësh vetë, do të jetë kopje e saj.
Unë zgjidhja ta besoja. I shtyja tutje mendimet e këqija.
Pastaj, kur Klea Dervishi ishte shtatë vjeçe, u sëmur dhe iu deshën analiza gjaku. Unë kam grupin e dytë pozitiv. Marsela Dervishi ka të tretin pozitiv.
Kurse Klea Dervishi doli me grupin e parë negativ.
E pyeta mjekun:
— Si ka mundësi kjo?
Ai ngriti supet.
— Gjenetika është punë e ndërlikuar. Ndodh.
Por sapo u ktheva në shtëpi, u ula para kompjuterit dhe kërkova përgjigje në internet.