Për grupet tona të gjakut, një fëmijë nuk mund të dilte me grupin e parë negativ. Thjesht nuk dilte llogaria.
Atë mbrëmje e pyeta Marsela Dervishin:
— Marsela, je krejt e sigurt për grupin tënd të gjakut?
Ajo më pa shkurt.
— Sigurisht. I treti pozitiv. E di që prej kohësh.
— Po sikur dikur të kenë gabuar?
— Nuk kanë gabuar.
Por ajo po gënjente. E dallova në sy, edhe pse u përpoq të dukej e qetë.
Megjithatë, heshta. Edhe gjashtë muaj të tjerë i mbajta brenda vetes dyshimet. Shihja Klea Dervishin dhe i thosha mendjes: ndoshta po çmendem kot, ndoshta vërtet gjenetika bën lojëra të tilla.
Por qetësi nuk gjeta. Sa herë më dilte para, një pyetje më shponte përbrenda: e kujt je ti?
Para tre muajsh vendosa ta bëja fshehurazi testin e ADN-së. Mora disa qime nga krehri i Kleas, mora edhe të miat, dhe i çova në laborator.
Përgjigjja erdhi pas dy javësh. E hapa zarfin me duar që më dridheshin dhe lexova vetëm një rresht:
Mundësia e atësisë: 0,00%.
U ula në kuzhinë dhe mbeta duke parë murin. Kaloi një orë. Pastaj edhe një tjetër. Nuk lëvizja dot, sikur trupi të mos më bindej më.
Më pas hyri Marsela.
— Çfarë ke kështu? — pyeti.
Pa thënë asnjë fjalë, ia zgjata letrën.
Ajo e lexoi. Fytyra iu zbardh menjëherë. U ul në karrige, si t’i ishin prerë gjunjët.
— Kjo… kjo duhet të jetë gabim, — mezi tha.
— Çfarë gabimi? Aty shkruhet zero për qind.
— Ndoshta kanë ngatërruar analizat!
— Marsela, e kujt është ky fëmijë?
Ajo shpërtheu në të qarë. Mbuli fytyrën me duar dhe tundte kokën, sikur donte ta fshinte të vërtetën.
Unë prisja. Nuk nxora zë.
Më në fund ngriti sytë.
— Ndodhi vetëm një herë. Rreth nëntë vjet më parë. Në një festë pune. As nuk e mbaj mend mirë kush ishte.
E dëgjoja dhe ndieja si më shembej gjithçka brenda.
— Pra mbete shtatzënë nga një i panjohur në një festë?
— Nuk e dija! Mendoja se ishte e jotja! Edhe ne po përpiqeshim atëherë!
— Tetë vjet e dije që nuk ishte vajza ime. Dhe heshtje.
Marsela më kapi dorën fort.
— Jo! Nuk e dija, të betohem! Besoja se ishte e jotja!
Por sytë e tradhtonin. Ajo e kishte ditur. Që në fillim.
Që nga ajo ditë nuk flija më. Nuk haja si duhet. Në punë shkoja si hije, pa mendje, pa shpirt. Shihja Klea Dervishin dhe nuk arrija të kuptoja më çfarë ndieja për të.