Ajo vinte me vrap drejt meje, më hidhej në qafë dhe më shtrëngonte fort.
— Babi, do luash pak me mua?
Unë ia përkëdhelja flokët, ndërsa brenda meje përsëritej vetëm një mendim: ti nuk je e imja. Je fëmija i një tjetri.
Para një jave shkova te një psikolog. Quhej Mentor Elezi. Ma kishte rekomanduar një mik, kur pa se nuk po mbaja më dot veten.
I tregova gjithçka nga fillimi në fund. I lashë mbi tavolinë edhe përgjigjet e testit.
Mentor Elezi më dëgjoi pa më ndërprerë. Vetëm kur mbarova, më pa drejt e në sy dhe më pyeti:
— Çfarë ndieni tani për vajzën?
U mendova gjatë.
— Nuk e di. Dikur e doja pa kushte. Tani… tani kur e shoh, nuk shoh më vetëm atë. Shoh gënjeshtrën e gruas sime.
— Mendoni se mund ta doni përsëri si më parë?
— Nuk jam i sigurt.
Ai u përkul pak përpara dhe foli me një qetësi që më preu frymën.
— Arben Tola, do t’jua them hapur. Ju nuk keni detyrim të rrisni fëmijën e një burri tjetër.
Mbeta i ngrirë.
Ai vazhdoi:
— Ju kanë mashtruar. Për tetë vite ju kanë përdorur si baba për një fëmijë që biologjikisht nuk është juaji. Keni të drejtë të largoheni.
— Po Klea Dervishi… ajo nuk ka faj për asgjë.
— Sigurisht që nuk ka faj. Por pafajësia e saj nuk e kthen automatikisht në përgjegjësinë tuaj. Ajo ka një baba biologjik. Le ta kërkojë gruaja juaj. Le të paguajë ai detyrimet dhe le të kujdeset për vajzën e vet.
— Po nëse nuk e gjen?
— Atëherë ky është problemi i saj. Jo i juaji.
Nuk fola. Po përpiqesha t’i përtypja ato fjalë, edhe pse më rëndonin si gurë.
Mentor Elezi nuk u ndal.
— Nëse qëndroni, çdo ditë do ta shihni vajzën dhe do t’ju kujtohet tradhtia. A do të jeni në gjendje ta doni plotësisht, duke e ditur se nuk është fëmija juaj?
— Ndoshta jo.
— Fëmijët e ndiejnë. Ata kapin gjithçka, edhe heshtjen, edhe ftohtësinë. Klea Dervishi do të rritet me ndjesinë se babai nuk e do. Dhe kjo lë plagë për gjithë jetën.
Ai bëri një pauzë të shkurtër.
— Ndonjëherë është më e ndershme të largohesh, sesa të rrish pranë dhe ta thyesh ngadalë shpirtin e një fëmije me akullsinë tënde.
Vendimi që mora
Dola nga zyra e psikologut me kokën bosh. Gjatë rrugës për në shtëpi, mendimet më vinin njëri pas tjetrit.
Për tetë vjet kisha qenë baba. E kisha çuar Klea Dervishin në kopsht, pastaj në shkollë, në kurse e aktivitete. I kisha lexuar përralla para gjumit, i kisha ndenjur te koka kur sëmurej, e kisha ngushëlluar sa herë qante.
Por ajo nuk ishte e imja. Unë kisha rritur fëmijën e një tjetri, ndërsa gruaja ime kishte heshtur.