Atë mbrëmje, sapo u ktheva në shtëpi, ia thashë Marsela Dervishit pa e zgjatur:
— Po largohem.
Ajo u zbeh dhe menjëherë shpërtheu në të qara.
— Ku do shkosh? Pse po e bën këtë?
— Sepse nuk mundem më. Nuk mund të vazhdoj të jetoj me një grua që më ka gënjyer për tetë vjet. Nuk mund të rris si timin një fëmijë që nuk është i imi.
— Por ti e ke dashur Klea Dervishin! — më tha ajo mes lotësh.
— E kam dashur, po. Sepse besoja se ishte vajza ime. Tani, sa herë e shoh, nuk shoh më vetëm atë. Shoh tradhtinë tënde.
Marsela ra në gjunjë para meje.
— Të lutem, mos ik! Të paktën për hir të Kleas! Ajo të quan baba!
E pashë gjatë, pa ditur nëse kisha më dhimbje apo lodhje brenda vetes.
— Ndoshta ka ardhur koha që edhe ajo të mësojë kush është babai i saj i vërtetë.
U largova atë natë. Mora me qira një apartament të vogël me një dhomë. Pastaj paraqita kërkesën për divorc dhe, përmes gjykatës, kontestova atësinë.
Gjykata më dha të drejtë. Atësia u shfuqizua.
Pse nuk jam penduar
Kanë kaluar gjashtë muaj. Marsela po përpiqet të gjejë babain biologjik të Kleas, por ende nuk ka arritur. Ai takim pune kishte ndodhur nëntë vjet më parë dhe ajo, siç thotë, nuk mban mend as kush ishte ai burrë.
Klea tashmë e di se unë nuk jam babai i saj. Marsela i ka treguar “të vërtetën” sipas mënyrës së vet: se babi iku, sepse nuk i donte më.
Më dhemb. Ndonjëherë Klea më telefonon duke qarë:
— Babi, pse na braktise?
Unë nuk di çfarë t’i them. T’i them se nuk është vajza ime? T’i them se nëna e saj më ka tradhtuar?
Hesht. Dhe e mbyll telefonin.
Shoqet e Marselës më dërgojnë mesazhe plot mllef: “Braktise një fëmijë! Çfarë burri je ti?”
Por unë e di të vërtetën time. Nuk e braktisa. Thjesht ndalova së rrituri një fëmijë të huaj, që ma kishin vendosur në krahë me gënjeshtër.
Mentor Elezi kishte pasur të drejtë. Është më e ndershme të largohesh, sesa të rrish dhe t’ia plagosësh shpirtin një fëmije me një dashuri të shtirur.
Burra, a do ta falnit dot gruan dhe të vazhdonit të rrisnit fëmijën e një tjetri? Apo kjo është një tradhti që nuk kapërdihet?
Gra, më shpjegoni: si mund të fshihet për tetë vjet fakti që fëmija nuk është i burrit? Vërtet mendoni se një e vërtetë e tillë nuk del kurrë?
Burra, nëse dikush prej jush do të qëndronte “për hir të fëmijës”, më thoni pse e quani këtë zgjedhje të drejtë.
Dhe ju, gra: po sikur burri t’ju sillte në shtëpi fëmijën e një gruaje tjetër dhe për tetë vjet t’jua paraqiste si tuajin, a do ta falnit? A do të vazhdonit ta rrisnit njësoj?