— Çfarë ke bërë kështu, Donika Osmani? — zëri i Flutura Begajt dridhej nga zemërimi.
Donika uli ngadalë në dyshemenë e korridorit qeset me ushqime. Vjehrra qëndronte në mes të hyrjes, me krahët kryqëzuar mbi gjoks dhe me atë pamje sikur po merrte në pyetje një të pandehur. Pranë saj sillej vërdallë i biri, Endrit Marku, burri i Donikës, me fytyrë të fajshme.
— Çfarë paskam bërë saktësisht? — pyeti Donika e lodhur, duke hequr xhaketën.
— Ke blerë apartament! Pa na thënë asnjë fjalë! — Flutura fliste sikur Donika të kishte kryer krimin më të madh të shekullit.
— Është apartamenti im. I blerë me paratë e mia.
— Ç’janë këto “paratë e mia”?! Ju jeni familje! Gjithçka duhet të jetë e përbashkët! Kurse ti paske kursyer fshehurazi dhe paske marrë një hyrje të vogël diku në periferi!
Donika mbylli sytë për një çast. Dhimbja e kokës po i afrohej sërish me forcë, si çdo herë pas vizitave të vjehrrës.
— Flutura Begaj, unë shita banesën që më kishte lënë gjyshja. Ato ishin para personale. Kisha të drejtë t’i përdorja si të doja.
— Po ne jemi familje! — nuk ndalej vjehrra. — Endriti kishte nevojë për makinë! Rinesa Shala duhej të rregullonte dhomën! Mua më duhej frigorifer i ri! Kurse ti i shpenzove të gjitha për vete!
— Bleva një shtëpi. Për mua dhe për vajzën time.
Flutura lëshoi një psherëtimë të thellë, sikur dikush ta kishte goditur:
— Për ty dhe për Diella Kolën? Po Endriti çfarë është atëherë, nuk është familje?
Donika ngriti sytë nga burri. Ai rrinte me shikimin ngulur në dysheme dhe nuk nxirrte zë, si gjithmonë.
— Le të përgjigjet vetë Endriti, — tha ajo me zë të ulët. — A më konsideron ai mua familje?
Tetë vjet më parë, Donika Osmani ishte martuar me Endrit Markun. Ajo ishte njëzet e gjashtë vjeçe, ai njëzet e tetë. Endriti punonte menaxher në një kompani tregtare, ndërsa Donika ishte kontabiliste në një firmë të vogël. Pas një viti lindi vajza e tyre, Diella Kola, një vogëlushe e zhurmshme, gjithmonë e qeshur, me sytë e të atit.
Tre vitet e para jetuan me qira. Nuk kishin shumë, por jeta ishte e tyre. Flutura Begaj vinte t’i shihte një herë në muaj: sillte byrekë, gjente diçka për të kritikuar në rregullin e shtëpisë dhe pastaj kthehej në apartamentin e saj me dy dhoma, në anën tjetër të qytetit.
Gjithçka u përmbys ditën kur Endriti mbeti pa punë.
E hoqën papritur: ristrukturim, krizë, shkurtime, “na vjen keq”. Për tre muaj kërkoi një vend tjetër, por ofertat ose kishin paga qesharake, ose dukeshin aspak të sigurta. Kursimet po shkrinin. Qiraja u hante gjysmën e buxhetit.
— Ejani të rrini tek unë, — propozoi Flutura Begaj. — Pse t’i hidhni paratë në shtëpi të huaj? Vend kam boll.
Donika kundërshtoi. Ajo e kuptonte mirë se zhvendosja te vjehrra do të thoshte fundi i hapësirës së tyre private. Por Endriti këmbënguli:
— Donikë, do të jetë përkohësisht. Tre a katër muaj, jo më shumë. Gjej punë, mbledhim pak para dhe largohemi.
Ajo pranoi. Vetëm për tre muaj.
Në shtëpinë e Flutura Begajt qëndruan pesë vjet.
Endriti gjeti punë të re pas gjashtë muajsh. Paga ishte më e ulët se më parë, por të paktën vinte rregullisht. Donika vazhdoi të punonte dhe i jepte vjehrrës pa vonesë para për ushqime e për shpenzime shtëpie. Pak nga pak kursente, sepse ëndrra e saj mbetej e njëjtë: një banesë e vetja.
Mirëpo Flutura Begaj nuk kishte ndër mend t’i linte të iknin.
— Për çfarë ju duhet të dilni më vete? — thoshte ajo. — Së bashku jemi mirë! Unë kujdesem për Diella Kolën sa kohë ju jeni në punë. Gatuaj, laj, sistemoj. Për ju është më rehat!
Në të vërtetë, ajo rehati kishte filluar t’i shërbente vetëm Flutura Begajt.