Në banesën e vet, Flutura Begaj sillej si zonjë e padiskutueshme, sikur gjithçka duhej të kalonte patjetër nga fjala e saj. Ajo vendoste çfarë do të gatuhej për darkë, kur do të hapej televizori, në ç’orë duhej të flinte Diella Kola, madje edhe cilat gjëra duheshin blerë e cilat jo.
Donika Osmani nuk kishte asnjë peshë në ato vendime. Ajo banonte në një shtëpi që nuk ishte e saj dhe duhej të përshtatej me rregulla që nuk i kishte vendosur vetë.
— Donika, moj bijë, po e vesh gabim Diella Kolën. Do të mërdhijë fëmija kështu!
— Donika, pse more këtë sallam? Të thashë qartë: bli atë që ishte me ulje!
— Donika, mos i lexo përralla para gjumit. Pastaj zgjohet, emocionohet dhe nuk fle!
Endrit Marku, si zakonisht, zgjidhte heshtjen. Sa herë Donika përpiqej të hapte bisedën për t’u larguar e për të jetuar më vete, ai shmangej me fjalë të përgjithshme.
— Të rrimë edhe pak, ç’na duhet nxitimi? Mami e ka të vështirë vetëm.
— Po mua më duket e lehtë? — e pyeste Donika.
— Duro edhe ca. Në fund të fundit, është nëna ime.
Dhe Donika duronte. Një vit, pastaj katër, pastaj pesë. Shkonte në punë, i jepte gjysmën e rrogës vjehrrës, kujdesej për vajzën dhe mbyllte gojën sa herë Flutura Begaj i gjente të meta: në gatim, në veshje, në mënyrën si po e rritte fëmijën.
Ajo priste që një ditë Endrit Marku të thoshte vetë: “Mjaft më, po largohemi.”
Por ai nuk e tha kurrë.
Pastaj ndërroi jetë gjyshja e Donikës, Bardha Tahiri.
Ishte një grua e moshuar, e butë dhe e mirë, që e kishte kaluar gjithë jetën në një qytezë të vogël, në një apartament me dy dhoma. Nuk kishte nipër e mbesa të tjerë. Vetëm Donikën. Prandaj gjithçka ia kishte lënë asaj me testament.
Banesa ishte e vjetër dhe kërkonte riparime, por ndodhej në qendër të qytezës. Donika shkoi për varrimin, rregulloi dokumentet, pastaj e nxori apartamentin në shitje.
U shit më shpejt nga sa e kishte menduar: dy milionë e pesëqind mijë Lekë. Paratë iu shfaqën në llogarinë bankare një ditë të zymtë tetori. Ajo ishte ulur në zyrë, shikonte shifrat në aplikacionin e bankës dhe, për herë të parë pas pesë vitesh, ndjeu se kishte një rrugëdalje.
Nuk i tha askujt. As Endrit Markut. Aq më pak Flutura Begajt.
Në heshtje nisi të kërkonte mundësi. Shfletonte njoftime, telefononte agjenci, shkonte të shihte apartamente. Donte diçka të vogël, të pastër, me dritë. Nuk kishte shumë rëndësi zona, as pamja. E rëndësishme ishte vetëm një gjë: të ishte e saj.
Pas një muaji e gjeti. Një garsoniere në një pallat të ri, në periferi. Tridhjetë e tetë metra katrorë, e përfunduar, me dritare të ndritshme dhe oborr të qetë. Çmimi: dy milionë Lekë.
Donika e bleu po atë ditë.
Dokumentet i bëri në emrin e saj, mori çelësat dhe shkoi ta shihte edhe një herë. Qëndroi në mes të dhomës bosh, dëgjoi qetësinë përreth dhe buzëqeshi. Pas kaq shumë vitesh, thjesht buzëqeshi, pa pasur nevojë për ndonjë arsye tjetër.
Ajo ishte shtëpia e saj. Vetëm e saj.
Kishte menduar t’ia tregonte Endrit Markut në mbrëmje, me qetësi, kur të ishin vetëm. T’i shpjegonte se apartamentin e kishte blerë me paratë e saj, se kishte ardhur koha të largoheshin nga nëna e tij dhe se Diella Kola ishte tashmë shtatë vjeçe e kishte nevojë për dhomën e vet.
Por Flutura Begaj e mori vesh më parë.
Si ndodhi, Donika nuk e kuptoi kurrë. Ndoshta kishte dëgjuar ndonjë bisedë telefonike. Ndoshta kishte futur duart në çantën e saj dhe kishte gjetur dokumentet. Në atë çast, mënyra nuk kishte më rëndësi.
Kur Donika u kthye nga puna, vjehrra e priste e ndezur, si për betejë.
— Ti qenke tradhtare! — shpërtheu Flutura Begaj. — Të hapa derën e shtëpisë, të ushqeva, u kujdesa për fëmijën tënd, dhe ti kështu ma shpërblen?! Ato para duhej të shkonin për familjen!
— Për cilën familje? — pyeti Donika e lodhur.
— Për tonën! T’i blihej makinë Endrit Markut! T’i liheshin mënjanë Rinesa Shalës për shkollim!