— Rinesa Shala është vajza juaj më e vogël, — tha Donika, duke e vështruar drejt. — Është tridhjetë e dy vjeçe. Për çfarë shkollimi bëhet fjalë?
— Do të regjistrohet në kurse! — ia ktheu Flutura Begaj, sikur kjo ta mbyllte çdo debat.
— Po Endrit Markut për çfarë i duhet makina? Ai nuk ka as patentë.
— Do ta marrë!
Donika mbylli sytë për një çast. E gjithë biseda po kthehej në një marrëzi që fryhej e fryhej, pa asnjë pikë logjike.
— Flutura Begaj, ato ishin paratë e mia. Trashëgimia nga gjyshja ime. Kisha çdo të drejtë të blija një shtëpi për veten time.
— Shtëpi ke! Këtu jeton!
— Kjo është banesa juaj. Jo e imja.
— Po ne jemi familje!
— Familje? — zëri i Donikës u bë i ftohtë. — Pesë vjet kam jetuar këtu si mysafire e padëshiruar. Në këtë shtëpi nuk mund të gatuaj as darkën pa marrë më parë lejen tuaj.
Flutura përplasi duart në ajër, e skuqur nga zemërimi.
— Endrit! A po e dëgjon si më flet kjo mua?!
Endrit Marku qëndronte pranë murit, me sytë ulur, dhe nuk nxirrte asnjë fjalë.
— Endrit, — e thirri Donika. — Thuaj diçka.
Ai ngriti kokën ngadalë. Hodhi një vështrim nga e ëma, pastaj nga gruaja.
— Epo… mami ka të drejtë, Donika. Duhej të na kishe pyetur. Janë para të mëdha.
— Para të mëdha, po. Por të miat.
— Megjithatë, jemi familje…
— Pra, sipas teje, nëna jote ka të drejtë? — Donika fliste qetë, por çdo fjalë i binte si gur. — Duhej t’jua jepja juve paratë, në vend që të blija një banesë për veten time?
Endriti u hutua.
— Jo t’i jepje tamam… por duhej ta diskutonim.
— Me kë ta diskutoja? Me ty? Me nënën tënde? Apo me motrën tënde, që vjen një herë në muaj vetëm për të marrë para?
— Donika, tani po flet pa mend! — ndërhyri Flutura, e indinjuar.
— Përkundrazi. Për herë të parë pas pesë vitesh po veproj siç dua unë. Jo siç doni ju.
Ajo u kthye, hyri në dhomën ku flinte Diella Kola dhe e zgjoi me kujdes.
— Zemra ime, mblidhi lodrat. Po shpërngulemi.
— Ku do shkojmë? — pyeti vajza përgjumshëm.
— Në shtëpinë tonë të re.
Donika i bëri gati plaçkat për njëzet minuta. Dy çanta: rroba, dokumente dhe lodrat më të dashura të Diellës. Asgjë tjetër nuk i duhej.
Endriti mbeti te dera.
— Vërtet do të ikësh?
— Po. Vërtet.
— Donika, kjo është marrëzi! Për çfarë po e bën gjithë këtë?
Ajo ndaloi dhe e pa drejt në sy.
— Sepse për pesë vjet ti nuk dole asnjëherë në anën time. As edhe një herë nuk i the nënës sate: “Mjaft.” Asnjëherë nuk më mbrojte.
— Unë thjesht nuk doja sherre…
— Kurse unë nuk dua më të jetoj në një shtëpi ku nuk më respektojnë.
Nga pas, Flutura bërtiste fjalë për mosmirënjohje, egoizëm dhe për rininë e prishur. Donika nuk u kthye asnjëherë.
E mori vajzën për dore, thirri një taksi dhe u largua.
Në banesën e re mbërritën vonë në mbrëmje. Diella vraponte me kureshtje nga një dhomë bosh në tjetrën; zëri i saj kumbonte nëpër mure. Donika shtroi një batanije mbi dysheme dhe nxori termosin me çaj.
— Mami, tani do të jetojmë këtu? — pyeti Diella.
— Po, shpirti im.
— Po babi?
— Babi… për momentin do të rrijë te gjyshja.
— Pse?
Donika e përqafoi fort.
— Sepse ndonjëherë të rriturit kanë nevojë të jetojnë pak veçmas. Të mendojnë.
Diella tundi kokën me atë urtësi fëmijërore që Donikën gjithmonë e çudiste.
U ulën mbi dysheme, pinë çaj nga e njëjta filxhan dhe panë qytetin e natës përtej dritares. Ishte qetësi. Një qetësi e thellë, e pastër.
Për herë të parë pas pesë vitesh, Donika ndjeu paqe të vërtetë.
Endriti e merrte në telefon çdo ditë. Në fillim ngrinte zërin, pastaj i kërkonte të kthehej, më pas nisi t’i lutej.
— Donika, mjaft tani me këto kokëfortësi. Kthehu.
— Jo.
— Mami është fyer shumë.
— Edhe unë jam fyer.
— Po pse sillesh si fëmijë?!