— Si një grua e rritur, që është lodhur duke marrë frymë sipas rregullave të të tjerëve.
Pas dy javësh, Endriti u shfaq te dera. Mbante një tufë lulesh në dorë, kërkonte falje, përsëriste se më në fund kishte kuptuar gjithçka.
— Ta nisim nga e para, Donika. Do të largohem nga shtëpia e mamit, do të marr një dhomë me qira. Do ta rregullojmë.
— Endrit, ti mund të vish këtu.
Ai hodhi sytë rreth e rrotull apartamentit të vogël e modest.
— Këtu?
— Po. Kjo është shtëpia jonë. Imja dhe e Diellës. Nëse do, mund të jetosh me ne.
— Por… është apartamenti yt.
— Pikërisht. I imi. Jo i nënës sate. I imi. Dhe nëse hyn këtu për të jetuar, këtu do të vlejnë rregullat e mia.
Fytyra iu mbyll.
— Çfarë rregullash?
— Nëna jote nuk vjen pa lajmëruar. Askush nuk më tregon çfarë të gatuaj apo si ta rris vajzën time. Nuk i jepen para motrës sate sa herë t’i teket, pa arsye. Ne jemi familje më vete.
Endriti qëndroi gjatë pa folur. Pastaj pyeti me zë të ulët:
— Po nëse mami mërzitet?
— Le të mërzitet.
— Donika…
— Endrit, pesë vjet kam jetuar në shtëpinë e saj dhe kam duruar gjithçka. Tani kjo është shtëpia ime. Rregullat janë të miat. Ose i pranon, ose jo. Rrugë të tretë nuk ka.
Ai iku pa dhënë asnjë përgjigje.
Kaloi një muaj. Donika e regjistroi Diellën në një shkollë të re, bleu mobiliet që i duheshin dhe pak nga pak e bëri apartamentin të banueshëm e të ngrohtë. Punonte, merrte vajzën pas mësimit, përgatiste darkën dhe para gjumit shikonin bashkë filma vizatimorë.
Një të shtunë në mëngjes, Endriti trokiti sërish. Këtë herë kishte dy valixhe me vete.
— A mund të hyj?
Donika e hapi derën më gjerë, pa thënë asgjë.
Ai futi valixhet brenda, i la pranë murit dhe vështroi dhomën.
— Kam menduar shumë. Ti kishe të drejtë. Duhej… duhej të të kisha mbrojtur më herët.
— Duhej.
— Më fal.
Donika pohoi lehtë me kokë.
— Mirë. Por mos harro: kjo është shtëpia ime. Këtu ka kufij. Nëse nëna jote fillon prapë të japë urdhra, unë nuk do të hesht. Dhe as ti nuk do të heshtësh.
— Nuk do të hesht, — i premtoi ai.
Flutura Begaj erdhi një javë më vonë. Sigurisht, pa telefonuar më parë. I ra ziles dhe hyri me atë fytyrën e pakënaqur që Donika ia njihte aq mirë.
— Po ç’vrimë keni gjetur për të jetuar!
— Mirëdita, zonja Flutura, — tha Donika me qetësi. — Ju lutem, hiqni këpucët.
— S’do të rri gjatë.
— Atëherë mund të qëndroni në korridor.
Vjehrra u hutua.
— Si the?
— Në apartamentin tonë, mysafirët i heqin këpucët. Përndryshe, nuk kalojnë më tej se korridori.
Flutura Begaj u skuq. Hodhi sytë nga i biri. Endriti qëndronte pranë Donikës. Nuk foli, por as nuk uli shikimin.
Pas pak, vjehrra i hoqi ngadalë këpucët.
Ishte fitore e vogël. Por për Donikën kishte peshë të madhe.
Kaluan gjashtë muaj. Flutura Begaj nuk u pajtua kurrë plotësisht me gjendjen e re. Ende jepte këshilla, ende kritikonte, ende përpiqej t’u mësonte si duhej jetuar. Por Donika nuk e gëlltiste më heshtjen. Pa bërtitur, pa u acaruar, por me vendosmëri, i vinte kufijtë aty ku duhej.
Edhe Endriti, ngadalë, mësoi të qëndronte në anën e saj.
Një mbrëmje, kur Diella kishte fjetur, Donika rrinte pranë dritares dhe shihte dritat e qytetit. Endriti iu afrua nga pas dhe e përqafoi.
— A je penduar ndonjëherë që e bleve këtë apartament?
Ajo tundi kokën.
— As për një sekondë. Është gjëja më e mirë që kam bërë këto vitet e fundit.
— Më e mirë edhe se martesa me mua? — u përpoq ai të bënte shaka.
Donika buzëqeshi.
— Ajo vjen e dyta.
Të dy qeshën. Jashtë binte borë dhe qyteti mbulohej dalëngadalë me një shtresë të bardhë.
Brenda apartamentit të vogël në periferi kishte ngrohtësi. Kishte heshtje. Kishte paqe.
Sepse më në fund ishte shtëpia e tyre. E vërtetë. Një vend ku rregullat nuk i vendoste vjehrra, por ata vetë.
Dhe kjo nuk kishte çmim.