— Dil që këtej! Më ke ardhur në majë të hundës — vjen vërdallë, vështron, nuhat sikur kërkon ndonjë gjë! — Nexhmije Sala nuk denjoi as ta kthente kokën kur i hodhi këto fjalë. Rrinte me shpinë nga ajo, me sytë nga dritarja, sikur nuk po i fliste nuses së djalit, por rrugës poshtë pallatit. — Kjo shtëpi është e djalit tim, ta dish mirë. Po deshëm, të nxjerrim jashtë pa u menduar fare!
Eriola Elezi mbeti në mes të korridorit. Në duar mbante qesen me ushqime; në fytyrë nuk iu lëviz asnjë damar. Kishte mësuar të mos reagonte. Dy vjet jetë e tillë i kishin mësuar shumë gjëra.
Vjehrra ishte futur në shtëpinë e tyre tetë muaj më parë. Në fillim kishte ardhur “për dy javë”, gjoja se po i rregullohej apartamenti i vjetër, në një pallat të lodhur parafabrikat. Pastaj punimet, sipas saj, mbaruan, por Nexhmije Sala nuk iku askund. Thjesht u ngul aty. Si një mobilie e rëndë që e sjellin brenda dhe më pas harrojnë ta nxjerrin.
Apartamenti ishte me dy dhoma, në një pallat të ri pranë Rrugës së Durrësit. Kredinë e paguante Eriola — muaj për muaj, pa asnjë vonesë, nga rroga e saj si menaxhere në një agjenci turistike. Burri, Ledion Imeri, punonte në një servis makinash, por paratë e tij, çuditërisht, zhdukeshin gjithmonë para se të vinte radha e këstit. “Doli një problem”, “na vonuan shpërblimin”, “lava një borxh” — çdo herë kishte një shpjegim të ri. Eriola prej kohësh nuk lodhej më t’i dëgjonte.
Të premten në mbrëmje, Nexhmije Sala solli mysafirë. Ishin tre veta: shoqja e saj Vjosa Deda me të shoqin dhe një burrë tjetër, Kastriot Dervishi, të cilin Eriola e kishte parë vetëm një herë më parë në jetë. Ata u shtrinë rehat në kuzhinë, nxorën shishet mbi tavolinë dhe e ndezën televizorin me zë deri në fund.
Eriola mbërriti në shtëpi rreth orës tetë e gjysmë. Mbi tavolinë kishte pirgje pjatash të palara nga një mbrëmje e ngjashme e mëparshme; tavlla ishte mbushur deri në buzë, ndërsa në dysheme kishte mbetur një njollë nga diçka e derdhur, tashmë e tharë.
— Ledion. — Ajo hodhi kokën nga dhoma. I shoqi ishte shtrirë në divan dhe rrëshqiste gishtin mbi ekranin e telefonit. — E pe çfarë bëhet në kuzhinë?
— Po ja, mami erdhi me ca njerëz, — ia ktheu ai duke ngritur supet. — Çfarë ka këtu?
— Çfarë ka këtu, — përsëriti Eriola me zë të ulët. — Asgjë.
U kthye pa thënë më tepër, hyri në banjë dhe e mbylli derën pas vetes. U pa në pasqyrë. Tridhjetë e një vjeçe, rrathë të errët poshtë syve, flokët të mbledhur shkel e shko. Në agjencinë turistike ishte sezoni më i ngarkuar: punonte nga nënta deri në shtatë, ndonjëherë edhe deri në tetë, dhe kthehej në shtëpi e shtrydhur si limon. Ndërsa aty e priste kjo pamje.
Nga kuzhina vinte e qeshura e Nexhmije Salës — e fortë, e thellë, shpërthyese, sikur gruaja po jepte shfaqje në skenë. “Po kjo qenka për të vdekur, Vjosë, ç’na the tani!” Eriola hapi rubinetin më fort, vetëm që të mos i dëgjonte.
Nexhmije Sala ishte nga ato gra që dinin mirë ku ta çonin ujin. Para të tjerëve bëhej zemra e muhabetit: qeshte, gostiste, përqafonte, tregonte barsoleta. Por kjo ishte vetëm për publikun. Brenda shtëpisë shndërrohej në njeri tjetër. Jep urdhra, ankohet, lëviz sendet sipas qejfit, hedh poshtë gjithçka që nuk i pëlqen. Një herë i kishte flakur në kosh atletet e reja të Eriolës, me arsyetimin se “zinin vend kot në raft”.
— I bleva gjashtë mijë Lekë ato atlete, — i kishte thënë atë ditë Eriola.
— Edhe? Ishin të shëmtuara, — ishte përgjigjur vjehrra dhe kishte shkuar të shihte serialin.
Ledioni kishte qenë aty gjatë gjithë bisedës. Nuk kishte nxjerrë asnjë fjalë.
Atëherë Eriola kishte ndenjur gjatë në makinë, poshtë pallatit. Thjesht rrinte ulur. Mendonte.
Pak nga pak filloi të dallonte një rregull. Sa herë që ajo përpiqej të fliste, të vendoste një kufi, Nexhmije Sala niste menjëherë të qante. Ashtu, me lot sipas nevojës: sy të skuqur, buzë që dridheshin, zë i këputur. “Ia kam kushtuar gjithë jetën tim biri, dhe tani më përzënë.” Ledioni vraponte menjëherë ta qetësonte, pastaj e shihte Eriolën me qortim, sikur t’i thoshte: e sheh çfarë bëre?
Ishte mjeshtëri. E vërtetë.
Një mëngjes prilli, Eriola shkoi te zyra e shërbimeve administrative.
Jo sepse kishte ndodhur diçka atë ditë. Thjesht kishte ardhur momenti. Ajo e bluante prej kohësh në mendje — që nga vera e kaluar, kur Nexhmije Sala, për herë të parë dhe me zë të lartë, në sy të Vjosa Dedës, kishte deklaruar: “Ky apartament është i Ledionit, të mos e harrojë.” Eriola atëherë nuk kishte thënë asgjë. Vetëm e kishte futur mirë në kujtesë.
Në sportel priti dyzet minuta në radhë. Mori një vërtetim nga regjistri i pasurive të paluajtshme. Kur i hodhi sytë letrës, gjithçka ishte e shkruar qartë, e zezë mbi të bardhë. Pronare: Eriola Elezi. Vetëm ajo. Sepse kredia ishte marrë në emrin e saj, sepse parapagimin — dyqind e tridhjetë mijë Lekë — e kishte nxjerrë nga kursimet e veta, sepse Ledioni atëherë i kishte thënë: “Ti ia del vetë, të ardhurat i ke më të qëndrueshme.”
E fotografoi dokumentin me telefon. Pastaj e futi letrën në çantë.
Më pas hyri në kafenenë përballë, porositi një kapuçino dhe i telefonoi së ëmës.
— Mami, e ke të lirë divanin në dhomën e miqve?
— Sigurisht që është i lirë. Do vish?
— Ndoshta. Jo tani. Shpejt.
E ëma nuk bëri pyetje të tepërta. Ajo kishte një aftësi të rrallë: e ndiente kur duhej të heshtte.
Gjithçka u vendos të shtunën.
Që në mëngjes, Nexhmije Sala ishte zgjuar me nerva. Diçka i kishte thënë Vjosa Deda në telefon; çfarë saktësisht, nuk merrej vesh. Ajo sillej nëpër shtëpi, psherëtinte me zë, zhvendoste tenxheret nga një vend në tjetrin dhe përplaste dyert e dollapëve. Eriola ishte ulur në tavolinën e kuzhinës me kafe përpara dhe me dokumente pune të hapura; duhej të kontrollonte rezervimet para së hënës.
— Të paktën pastro pak, moj, — ia hodhi vjehrra teksa kaloi pranë saj.
Eriola ngriti sytë.
— Do ta pastroj sot në darkë.
— Në darkë! Në darkë do pastrojë zonja! — Nexhmije Sala u kthye menjëherë nga ajo, dhe në zërin e saj u shfaq ajo nuanca e njohur: e lartë, shtypëse, si të mos fliste në shtëpinë e dikujt, por në mes të pazarit. — A e kupton fare si jeton këtu? Pisllëk gjithandej, rrëmujë në çdo cep, s’ka kush t’i gatuajë Ledionit të shkretë…
— Mjaft.