— Nexhmije Sala, ju lutem, pa këto, — tha Eriola Elezi dhe e mbylli dosjen me një lëvizje të prerë.
— Pa çfarë?! Pa të vërtetën?! — Nexhmija tashmë po afrohej drejt tavolinës, me duart ngulur në ijë. — Po ti, moj, as vetë s’e di për çfarë rri këtu! As zonjë shtëpie, as grua siç duhet!
— Mami, boll tani, — u dëgjua Ledion Imeri nga dhoma. Doli i shpupuritur, me bluzë të vjetër, me fytyrën e një njeriu të cilit sapo i kishin prishur gjumin.
— S’ka boll! — ia priti Nexhmija, duke e ngritur edhe më shumë zërin. — Nëse s’të pëlqen, shko te nëna jote!
Eriola heshti për një çast. Pastaj pohoi me kokë. Ngadalë. Qetë. Aq qetë, sa dukej sikur vendimi ishte marrë prej kohësh.
— Mirë.
U ngrit nga karrigia, mori dosjen me letrat — atë ku mbante certifikatën e pronësisë nga ASHK-ja, kontratën e kredisë së banesës dhe të gjitha mandatpagesat e tre viteve të fundit — dhe hyri në dhomën e gjumit. Hapi dollapin, nxori çantën që e kishte bërë gati më parë. Ledioni e ndiqte me sy nga pragu i derës.
— Eriola, ç’po bën? Ku do shkosh?
— Te mami, — u përgjigj ajo thjesht.
— Po flet seriozisht? Vetëm pse tha ajo dy fjalë?
Eriola tërhoqi zinxhirin e çantës. Mori telefonin, karikuesin, çelësat e makinës. Dosjen e vendosi sipër, që të mos i shtypej.
— Po. Shumë seriozisht.
Në korridor, Nexhmije Sala kishte mbetur në vend dhe, për herë të parë atë mëngjes, nuk po thoshte asgjë. Ndoshta nuk e kishte pritur. Ndoshta kishte qenë e bindur se Eriola, si gjithmonë, do ta gëlltiste fyerjen, do të futej në banjë, do të dilte pas pak dhe do të vazhdonte jetën sikur asgjë të mos kishte ndodhur.
Por Eriola hapi derën e hyrjes, doli jashtë dhe e mbylli pas vetes. Pa e përplasur. Pa zhurmë.
Në ashensor, uli sytë te dosja që mbante në duar. Letrat e apartamentit. Tre vjet këste. Banesa e saj.
Telefoni nisi të dridhej. Ledioni po e merrte vetëm dy minuta pasi ajo kishte dalë. Ajo e refuzoi thirrjen. Ai telefonoi përsëri. E refuzoi edhe një herë. Pastaj e futi celularin në xhep dhe doli në parking.
Makina ndezi që me herën e parë. Një shenjë e mirë, mendoi.
E ëma jetonte në anën tjetër të qytetit; rreth dyzet minuta rrugë, nëse trafiku nuk bëhej pengesë. Eriola ecte përgjatë bulevardit të gjerë dhe, për çudi, brenda kokës së saj kishte heshtje. As mendime që përplaseshin, as “po sikur”, as “ndoshta u nxitova”. Vetëm rruga, semaforët dhe radioja që dëgjohej ulët.
Telefoni ra edhe tri herë të tjera. Dy herë ishte Ledioni. Një herë një numër i panjohur. Ajo nuk iu përgjigj asnjërës.
E ëma ia hapi derën para se Eriola të arrinte të shtypte zilen; me siguri e kishte parë nga dritarja.
— Hyr, bijë. Çajin e kam vënë.
Nuk e pyeti çfarë kishte ndodhur. Nuk nisi të psherëtinte, as të tundte duart me ankth. Thjesht mori çantën, e vendosi në një qoshe dhe të dyja u ulën në kuzhinë, përballë njëra-tjetrës, si dikur kur Eriola ishte fëmijë, me filxhanët e ngrohtë në duar.
— Do rrish gjatë? — pyeti e ëma.
— Nuk e di ende, — tha Eriola me sinqeritet.
E ëma pohoi lehtë dhe i shtoi çaj në filxhan.
Ledioni erdhi të nesërmen, të dielën, afër mesditës. Ra zilja dhe Eriola e pa nga syri magjik i derës. Qëndronte aty me xhupin hapur, me atë pamjen e njohur prej njeriu fajtor. Skenë klasike.
Ajo ia hapi.
— Eriola, hajde të flasim pak, — nisi ai, duke hyrë në korridor dhe duke hedhur sytë përreth, sikur të mos kishte ardhur te vjehrra, por në një mbledhje pune. — Mami u nxeh. Ti e di si bëhet ndonjëherë ajo…
— Ledion, — Eriola kryqëzoi krahët në gjoks. — Ke ardhur të kërkosh falje apo të më shpjegosh pse nuk duhet të mërzitem?
Ai u ngatërrua.
— Epo… edhe njërën, edhe tjetrën.
— Atëherë fillo nga e para.
Ledioni rrudhi fytyrën fare pak, por ajo e vuri re. Ishte pikërisht ajo shprehje që i dilte sa herë i kërkohej diçka konkrete, diçka që nuk mund ta shmangte me fjalë të përgjithshme. Ai nuk i donte gjërat e qarta. Sepse qartësia kërkonte përgjegjësi.
— Më fal, — tha më në fund. — Duhej të kisha folur me të më herët. Ke të drejtë.
— Kur të flasësh me të siç duhet dhe kur ajo të kthehet në apartamentin e vet, më telefono. Atëherë do të kthehem.
Ledioni hapi gojën.
— Eriola, po ajo nuk mundet thjesht…
— Ka shtëpinë e saj, — e ndërpreu Eriola me zë të qetë. — Punimet kanë mbaruar prej kohësh. Tetë muaj më parë.
Ai u largua pas njëzet minutash, pa arritur asgjë. Ndërsa në kuzhinën e së ëmës mbeti vetëm një koment i shkurtër, por që i thoshte të gjitha:
— Djalë i mirë. Gjynah që është ende i mamit.
Të hënën, Eriola shkoi në punë si zakonisht: në nëntë fiks, me kafenë e marrë nga aparati në holl. Koleget ose nuk vunë re gjë, ose bënë sikur nuk vunë re. Dita kaloi me ritëm të shpejtë: sezon udhëtimesh, paketa turistike, klientë, telefonata pa fund. Deri në orën gjashtë të mbrëmjes, ajo gati e harroi se jeta e saj kishte marrë kthesë.
Gati.
Të mërkurën e mori Nexhmije Sala. Eriola e pa ekranin për disa sekonda, duke peshuar nëse duhej ta hapte apo jo. Në fund, e hapi.
— Eriola, — zëri i vjehrrës tingëllonte çuditërisht i ulët. Gati njerëzor. — Ti je grua e rritur. Nuk bëhen kështu gjërat, të marrësh plaçkat e të ikësh.
— Bëhen, — u përgjigj Eriola.
— Ndoshta unë e teprova pak me fjalët…
— Nexhmije Sala, ta themi drejt. Ju keni tetë muaj që jetoni në apartamentin tim. Kredinë e paguaj unë. Ju ftoni mysafirë, nuk pastroni pas vetes dhe hidhni gjërat e mia pa më pyetur. Kjo nuk është “e teprova pak”. Kjo është mënyrë sjelljeje.
Në anën tjetër ra heshtje.
— Ç’na qenka kjo “mënyrë sjelljeje” tani, — turfulloi vjehrra, dhe aty u kthye menjëherë toni i vjetër: i mprehtë, i njohur, thumbues. — Apartamenti është në emrin tënd vetëm sepse Ledioni kishte probleme me historikun e kredisë. Po ta marrësh njerëzisht, prapë është shtëpia e tij.
Eriola për pak qeshi. Njerëzisht.
— E kuptova qëndrimin tuaj, — tha ajo, pa e ngritur zërin. — Mirupafshim.
Dhe e mbylli telefonatën.
Atë mbrëmje nxori përsëri dosjen me dokumente dhe i lexoi një nga një, me kujdes. Kontrata e kredisë: huamarrëse Eriola Elezi. Certifikata e pronësisë: pronare Eriola Elezi. Mandatpagesat: paguese Eriola Elezi. Gjithçka ishte e rregullt. Gjithçka ishte e saj.
Pastaj hapi aplikacionin e bankës dhe pa shumën që i kishte mbetur për të shlyer. Edhe katër vjet këste mbeteshin.