Kjo ishte e përballueshme. Tre vitet e fundit ia kishte dalë vetë; do t’ia dilte edhe më tej.
E ëma i solli një pjatë me djathë të prerë hollë dhe e vendosi pranë saj pa bërë asnjë koment. Eriola e kapi veten duke menduar se kishte kohë që nuk kishte përjetuar një qetësi të tillë: heshtje pa ankth, pa pritjen e një dere që përplaset, pa frikën se pas pak do të dëgjohej ndonjë thumbim i hidhur.
Të enjten, Ledioni i shkroi:
“Ma pranoi. Do të largohet. Takohemi të flasim?”
Eriola e lexoi mesazhin dy herë. Fjala “pranoi” nuk i pëlqeu aspak. Tingëllonte sikur Nexhmije Sala po i bënte ndonjë nder, jo sikur po ndreqte një rrëmujë që vetë e kishte krijuar. Megjithatë, kjo tashmë ishte çështje dytësore.
Ajo iu përgjigj:
“Mirë. Nesër në mbrëmje, te kafeneja në Rrugën e Dibrës, në shtatë.”
Vend neutral. Kjo kishte rëndësi.
Kafeneja ishte e thjeshtë: tavolina pranë dritareve, muzikë e ulët në sfond, aromë kafeje dhe brumi të sapopjekur. Ledioni kishte ardhur më herët; ishte ulur tashmë kur Eriola hyri. Dukej i lodhur. Poshtë syve i ishin bërë hije të errëta, ndërsa xhaketa i rrinte e zhubrosur.
— Tung, — tha ai.
— Tung.
Ajo u ul përballë tij dhe porositi te vajza që erdhi pranë tavolinës. Ledioni nuk fliste. Vetëm paloste e shpaloste një pecetë letre mes gishtave.
Më në fund tha:
— Ajo ikën këtë fundjavë. Do ta ndihmoj me gjërat.
— Mirë.
— Eriolë… — Ai ngriti sytë drejt saj. — Do të kthehesh?
Ajo e vështroi gjatë. Ky ishte njeriu me të cilin kishte jetuar katër vjet. Nuk ishte njeri i keq, në thelb. Vetëm se kishte qenë tepër i përshtatshëm për të gjithë. Për të gjithë, përveç saj.
— Po e mendoj, — u përgjigj sinqerisht.
— Kjo nuk është “po”.
— Por nuk është as “jo”.
Ai tundi kokën ngadalë. E pranoi. Edhe kjo ishte diçka e re. Më parë do të kishte nisur ta bindte, do t’i ishte futur me mëshirë, madje do ta kishte marrë të ëmën në telefon aty për aty, nga tavolina, për të kërkuar këshillë.
Kafenë ua sollën. Jashtë kalonin makina; te tavolina ngjitur një grup njerëzish qeshnin me zë të ulët.
— Nuk e dija që ti ndiheshe kaq keq, — tha Ledioni, pothuaj me pëshpërimë.
— E dije, — ia ktheu Eriola pa zemërim. — Vetëm se ishte më e lehtë të bëje sikur nuk e shihje.
Ai nuk kundërshtoi. Edhe kjo ishte ndryshe.
Eriola piu një gllënjkë kafe dhe hodhi sytë nga dritarja. Në mendje i sillej tashmë një mendim i qartë, jo panik, më shumë si një pikë pune që duhej kontrolluar: duhej të sigurohej nëse në apartament kishte mbetur diçka për të cilën ajo nuk ishte në dijeni. Biseda me Nexhmijen e kishte ngacmuar. Sidomos ajo fraza: “njerëzisht, kjo është shtëpia e tij”. Ishte thënë me shumë siguri për të qenë thjesht fjalë të hedhura në ajër.
Shumë siguri.
Të premten në mbrëmje, Eriola shkoi deri te pallati. Nuk kishte ndërmend të hynte, vetëm të shihte. Parkoi përballë dhe qëndroi në makinë rreth dhjetë minuta. Dritat e apartamentit ishin ndezur. Pas perdes lëvizte një hije; Nexhmije Sala ecte nëpër dhomë.
Eriola nxori telefonin dhe i ra një juristi që njihte, Endrit Gjinit. Kishin studiuar bashkë në universitet dhe herë pas here flisnin për çështje pune.
— Endrit, kam një pyetje. Nëse apartamenti është në emër të një pronari të vetëm, kredia është po në emrin e tij dhe kësti fillestar është paguar prej tij, a mund të pretendojë dikush tjetër pjesë?
Endriti heshti një çast.
— Gjatë martesës?
— Po, gjatë martesës. Por burri nuk ka paguar. Asgjë fare.
— Ke prova? Mandatpagesa, lëvizje bankare?
— Kam mandatpagesa për tre vjet. Të gjitha në emrin tim.
— Atëherë, në rast ndarjeje pasurie, mund të provohet mjaft bindshëm që prona është blerë me të ardhurat e tua personale. Sidomos nëse ai nuk ka dhënë as këstin fillestar. Për ku po e çon fjalën?
— Për momentin, askund, — tha Eriola. — Thjesht dua të di ku qëndroj.
— E kuptova, — ai dukej sikur buzëqeshi. — Në thelb, po mendon drejt. Ruaji dokumentet.
— I kam me vete.
E shtuna nisi me një mesazh nga Ledioni:
“Eja në dymbëdhjetë. Mami po mbledh plaçkat.”
Eriola mbërriti rreth dymbëdhjetë e gjysmë. Derën ia hapi Ledioni. Dukej sikur nuk kishte vënë gjumë në sy gjithë natën. Nga dhoma vinte zhurmë e rëndë, si tërheqje mobiliesh ose valixhesh të mëdha.
Në korridor ishte vendosur një trastë e madhe me kuadrate dhe dy çanta të tjera. Eriola i pa pa thënë asgjë.
— Ka paketuar gjërat kryesore, — tha Ledioni me zë të ulët. — Të tjerat do t’i marrë më vonë.
— Kur më vonë?
— Eriolë…
— Thjesht po pyes.
Nga dhoma doli Nexhmije Sala me një tjetër çantë në dorë, ngjyrë blu të errët, e fryrë deri në shqyerje. Sapo pa Eriolën, ndaloi.
Për tre sekonda u panë në sy. Pastaj vjehrra nxori një nënqeshje përçmuese dhe ktheu kokën mënjanë.
— Erdhët, pra.
— Erdha, — pohoi Eriola qetësisht.
— Gëzohu. Ia arrite qëllimit.
Eriola nuk iu përgjigj. Shkoi në kuzhinë dhe vuri çajnikun. Nga korridori dëgjonte Ledionin që i fliste së ëmës me zë të ulët, ndërsa ajo ia kthente shkurt, me nerva.
Kuzhina dukej sikur nuk ishte pastruar prej një jave. Në parvazin e dritares kishin mbetur rrathë të tharë gotash; mbi tavolinë kishte thërrime; soba ishte mbuluar me njolla që nuk kuptohej nga kishin ardhur. Eriola i pa të gjitha dhe mendoi se në mbrëmje do të merrte leckën e do ta rregullonte. Pa inat, pa britma. Thjesht do ta bënte.
Nga korridori u dëgjua zëri i Nexhmijes, këtë herë më i lartë:
— Unë, sa për dijeni, i kam dhënë vite të jetës këtij fëmije! Dhe kjo këtu na bën zonjën e shtëpisë!
— Mami, më ngadalë, — i kërkoi Ledioni.
— Jo, nuk flas më ngadalë! Le të dëgjojë! Dokumentet i paska ajo! — Toni iu bë tallës. — Edhe çfarë pastaj që ka dokumente? Unë jam nëna!
Eriola doli nga kuzhina dhe u ndal te pragu i korridorit.
— Nexhmije Sala, dokumentet kanë shumë rëndësi, — tha ajo me zë të barabartë. — Do të thotë se vendimet këtu i marr unë. Jo ju.
Vjehrra u kthye menjëherë nga ajo.
— Ti…
— Për tetë muaj kam heshtur, — vazhdoi Eriola me të njëjtën qetësi.