— Ju m’i hodhët gjërat pa më pyetur. Ftonit njerëz në shtëpinë time sikur të ishte e juaja. Pinit duhan në banjë, edhe pse ju kisha lutur të mos e bënit. Më thatë të shkoja te ime më. Unë ika. Dhe mora me vete dokumentet. Sepse janë të miat.
Në korridor ra një heshtje e rëndë. Edhe Ledioni nuk nxori më zë.
Nexhmije Sala e vështroi nusen e djalit gjatë. Diçka në atë shikim u thye, ose ndoshta thjesht ndryshoi vend. Nuk ishte zbutje. Jo. Ishte vetëm kuptimi i vonuar se mënyra e saj e zakonshme nuk po jepte më rezultat. Përballë nuk kishte më një Eriolë të hutuar, të trembur, që mund ta shtypte edhe pak. Tani qëndronte një grua tjetër: e qetë, e përmbajtur dhe e prerë në çdo fjalë.
— Ledion, — tha më në fund vjehrra, këtë herë më ulët. — Më thirr një taksi.
Ai nxori telefonin pa folur.
Makina erdhi pas rreth pesëmbëdhjetë minutash. Ledioni mori trastën e madhe dhe çantat, i zbriti poshtë dhe i vendosi në bagazh. Nexhmije Sala, ndërkohë, po vishte pallton para pasqyrës. E bëri ngadalë, me kujdes të tepërt, sikur nuk po largohej nga një shtëpi ku sapo ishte mundur, por po përgatitej për një dalje të rëndësishme.
Para se të dilte, u kthye edhe një herë. Sytë ia nguli Eriolës, gjatë, hetueshëm.
— Ti kujton se fitove, — tha ajo.
— Unë mendoj vetëm se jam lodhur, — iu përgjigj Eriola. — Nuk është e njëjta gjë.
Dera u mbyll. Brava bëri klik.
Ledioni u kthye pas disa minutash; me sa dukej, e kishte ndihmuar t’i çonte gjërat deri te makina. Hyri brenda, hoqi këpucët, vari xhaketën dhe shkoi drejt kuzhinës. U ul në tavolinë pa thënë asgjë.
Eriola përgatiti dy çajra. Njërën filxhan ia vendosi përpara, tjetrën e mori vetë dhe u ul përballë tij.
Për një kohë të gjatë nuk folën. Nga jashtë vinte zhurma e qytetit: motorë makinash, zëra të largët nga oborri, diku një muzikë e mbytur.
— Nuk e dija që do të arrinte deri këtu, — tha më në fund Ledioni.
— Për çfarë e ke fjalën? Për apartamentin? Apo për gjithçka?
— Për gjithçka. — Ai mbante sytë ulur mbi filxhan. — Ajo gjithmonë ka qenë kështu. Hynte diku dhe e mbushte gjithë hapësirën me veten. Unë u mësova. Mendova se edhe ti do të mësoheshe.
— Unë nuk kisha pse të mësohesha, — tha Eriola, pa qortim. Thjesht si një të vërtetë që nuk kishte nevojë për zbukurime.
— E di.
Ajo e pa gjatë. Nuk kishte përballë një njeri të keq. As mizor. Vetëm një burrë që për shumë kohë kishte jetuar nën hijen e dikujt tjetër. Fillimisht nën hijen e së ëmës, pastaj duke lejuar që ajo hije të shtrihej mbi gjithçka përreth.
— Ledion, dua të kuptosh diçka, — tha ajo ngadalë. — Unë nuk u largova për shkak të nënës sate. U largova sepse ti heshtje. Çdo herë heshtje. Nuk e di nëse kjo mund të rregullohet. Por dua ta kuptoj.
Ai ngriti kokën.
— Edhe unë dua ta kuptoj.
Ndoshta ishte biseda më e sinqertë që kishin bërë në dy vitet e fundit. Pa britma, pa lot, pa një zë të tretë pas murit. Vetëm dy njerëz të ulur në tavolinën e kuzhinës, me çajin që po ftohej para tyre.
Në mbrëmje Eriola rregulloi kuzhinën. Lau sobën, fshiu parvazin e dritares, hodhi qesen me mbeturinat që ishte mbledhur prej ditësh. Pastaj hapi dritaren dhe ajri i freskët hyri në dhomë si një lehtësim i vogël.
Më vonë i telefonoi së ëmës.
— Gjithçka është në rregull, — i tha. — Ajo iku.
— Po ti si je?
Eriola u mendua pak.
— Mirë. Vërtet mirë, — dhe këtë herë ishte e sinqertë. — Mami, faleminderit që nuk më bëre pyetje të tepërta.
— Ti je vajzë e zgjuar, — ia ktheu e ëma thjesht. — I gjete vetë rrugën gjërave.
Dosja me dokumentet qëndronte në raftin e dhomës së gjumit, pranë librave, e vendosur me kujdes. Kontrata e kredisë, vërtetimet, faturat. Edhe katër vite pagesa. Në rregull. Do t’ia dilte.
Atë natë Eriola u shtri në gjumë në dhjetë e gjysmë, për herë të parë pas shumë muajsh pa atë ndjesinë se të nesërmen duhej të përgatitej për diçka të pakëndshme. Do të ishte thjesht e nesërmja. Një ditë e re. Asgjë më shumë.
Jashtë, qyteti vazhdonte të gumëzhinte. Diku, në anën tjetër të tij, Nexhmije Sala ndoshta po i vendoste sendet në dollapët e vet. Diku lëviznin makina, ndizeshin dritare, njerëzit jetonin historitë e tyre.
Kurse këtu, në apartamentin e Eriolës, kishte qetësi. Ishte mirë. Vërtet mirë.
Dhe dokumentet ishin tek ajo.
Kaluan tri javë.
Nexhmije Sala nuk telefonoi. Ledioni shkoi ta takonte vetëm një herë, të mërkurën pas pune, dhe u kthye i heshtur, por i qetë. Eriola nuk kërkoi hollësi. Ajo histori nuk i përkiste më.
Me Ledionin tani flisnin ndryshe. Pa zëra në sfond, pa mendimin e një personi të tretë për çdo çështje. Ishte e pazakontë dhe pak e sikletshme, si kur përpiqesh të mësosh nga e para diçka që mendon se e ke ditur gjithmonë.
Një mbrëmje, Ledioni lau enët. Pa ia kërkuar njeri. Thjesht u ngrit dhe i lau. Eriola e vuri re, por nuk tha gjë. Vetëm tundi lehtë kokën. Ndonjëherë heshtja është përgjigjja më e mirë.
Në fund të muajit erdhi fatura e radhës e kredisë së shtëpisë. Eriola hapi aplikacionin e bankës për të kryer pagesën dhe papritur pa se gjysma e shumës ishte paguar tashmë nga Ledioni. Një orë më parë.
Ajo doli në korridor. Ai qëndronte para pasqyrës, duke u bërë gati për të dalë.
— E pashë, — tha ajo.
— Duhej ta kisha bërë prej kohësh, — u përgjigj ai thjesht.
Nuk folën më për këtë.
Nexhmije Sala telefonoi të shtunën në mëngjes, krejt papritur, pa paralajmërim. Eriola e hapi telefonin.
— Dua të vij të marr disa gjëra të miat, — tha zëri i vjehrrës. I thatë, pa hyrje të gjata.
— Mirë, — u përgjigj Eriola. — Të dielën, në tre. Ledioni do të jetë në shtëpi.
U bë një pauzë e shkurtër.
— Po ti?
— Edhe unë do të jem.
Nexhmije Sala erdhi fiks në tre. Mori një kuti me ca sende të sajat, një batanije të hollë dhe një vazo të vjetër. Lëvizi nëpër apartament pa folur, nuk dha urdhra, nuk preku asgjë për ta zhvendosur. Kur po largohej, u ndal në hyrje.
— Shtëpia qenka e pastër, — tha me zor, sikur fjalët i dolën pa dëshirë.
— Përpiqem, — iu përgjigj Eriola.
Asgjë tjetër nuk u tha. Dera u mbyll qetë, pa përplasje.
Atë mbrëmje, Eriola nxori dosjen me dokumentet. Nuk i rilexoi. Vetëm e mbajti pak në duar. Tri vite pagesa pas shpine. Firma e saj në çdo faqe. Apartamenti i saj.
Pastaj e vendosi sërish në raft.
Jashtë, qyteti zhurmonte si gjithmonë. Gjërat po ecnin në rrjedhën e tyre.