— Tavolinën tënde të tualetit, Arlinda Vrioni, do ta nxjerrim në ballkon. Këtu, përkundrazi, do të rrijë për bukuri bufeja ime rumune.
Shiriti i verdhë metalik i metrit u tërhoq mbrapsht me një kërcitje të mprehtë, gati grabitqare, dhe për pak sa nuk ia preu thoin Hyrie Hysës. Vjehrra ime qëndronte në mes të dhomës sonë të gjumit me qëndrimin e një komandanti që po shënonte vetë kufijtë e një krahine të pushtuar.
Unë mbeta e ngrirë te pragu. Madje kisha harruar të hiqja këpucët e rrugës në korridor. Sytë më shkuan nga ajo te krevati ynë.
Mbi të ishte vendosur një dyshek dopio, i huaj, i mbështjellë ende me najlon fabrike.
Burri im, Luan Elezi, rrinte pranë dritares dhe kalonte peshën nga njëra këmbë te tjetra, sikur dërrasa e poshtme e murit të ishte gjëja më magjepsëse në botë. Kishte pamjen e një molusku që papritur kishte kuptuar se dikush kishte harruar ta fuste në guaskë.
Mbi komodinën time të natës shkëlqente, si tallje e pastër, tufa e çelësave rezervë të banesës sonë. Po ata çelësa që Luani i mbante gjithmonë në çantën e tij të dorës.
— Çfarë bufeje, zonja Hyrie Hysa? — pyeta qetë, ndërsa brenda meje ndieja si po mblidhej një sustë e ftohtë, e tendosur fort.
— E imja. Ajo e sallonit, — preu shkurt vjehrra dhe shtyu me neveri shishet e mia të parfumit. — Edhe këto kozmetikat hiqi që këtu. Jam alergjike ndaj kimikateve.
Pastaj ngriti mjekrën, sikur po më njoftonte një vendim shtetëror:
— Luani nuk të ka thënë gjë? Mua më është bërë e rëndë të jetoj vetëm në apartamentin me dy dhoma, në anën tjetër të qytetit. Tensioni më luan. Po shpërngulem te ju. Ti je grua e re, do të lëshosh vend.
Ajo tregoi me dorë nga korridori.
— Rrobat e tua do t’i kalosh te ajo dhomëza e vogël ku mbani gjithë ato gjëra pa vlerë. Dhomën e gjumit do ma jepni mua. Luani ma ka porositur tashmë edhe dyshekun ortopedik.
Më në fund, Luani e shkëputi shikimin nga dyshemeja. Vuri në fytyrë një shprehje të ndershme, të vuajtur, dhe mërmëriti:
— Arlinda, seriozisht… Mami ka nevojë për kujdes. Jemi familje, apo jo? Ti vetëm kalo gjërat e tua.
Ai u kollit lehtë, sikur kërkonte të gjente fjalët më të buta.
— Unë me mamin këtu… domethënë, do t’i rregullojmë të gjitha. Ti do ankohesh pak në fillim, pastaj do mësohesh.
Nga korridori erdhi një rënkim i rëndë dhe në prag u shfaq fqinja jonë e katit, e kudogjendura teze Nora Jakupi. Në duar mbante me kujdes një kuti kartoni, të mbushur me kristalet e rënda të gjyshes.
— Ku ta vë, moj Hyrie? — pyeti me një zë të ëmbëlsuar, ndërsa më vështronte me kureshtje të hapur.
— Atje, pranë dollapit, Nora e dashur, — tha vjehrra, duke bërë me dorë.
Pastaj u kthye nga unë dhe e ngriti zërin aq sa fqinja ta dëgjonte pa asnjë dyshim:
— Nuset vijnë e ikin, moj bijë, kurse nëna për djalin është vetëm një.
Ajo buzëqeshi me një mirësi të rreme.
— Arlinda Vrioni është grua me mend. Nuk do ta nxjerrë në rrugë një nënë të moshuar e të sëmurë nga shtëpia e të birit. Nesër do të fillojmë edhe punët me dokumentet.