— Do të shkojmë në zyrën e gjendjes civile, Luan Elezi do të më regjistrojë këtu, dhe pastaj do të jetojmë rehat, — vazhdoi ajo, sikur gjithçka të ishte vendosur prej kohësh.
Unë e sodita atë skenë “prekëse” të pushtimit të territorit tim dhe e kuptova menjëherë: kjo nuk ishte ndonjë tekë e çastit.
Ishte një veprim i menduar mirë.
Nuk më kishin vënë thjesht para faktit të kryer. Më kishin paketuar me kujdes, më kishin nxjerrë në anë të jetës sime dhe, sipër, më kishin ngjitur një etiketë ku shkruhej: “budallaqe e përshtatshme”.
Shenjtëria është gjë tepër komode, sidomos kur aureolën tënde e paguan dikush tjetër.
Luan Elezi kishte vendosur të bëhej djali shembullor, i përkushtuar e i dhembshur, duke përdorur nervat e mi dhe metrat katrorë të mi si këst hyrës për fisnikërinë e vet.
Dhe këtë e kishte bërë pas shpinës sime.
Histeria është armë për ata që nuk kanë tjetër mjet.
Një grua me arsim të lartë ekonomik nuk bërtet. Ajo nxjerr dokumentet dhe makinën llogaritëse.
— Mirë, — thashë me një ton të qetë, pa e ngritur zërin. — Nora Jakupi, vendoseni kutinë në dysheme. Luan Elezi, Hyrie Hysa, ju pres në kuzhinë. Tani.
Nuk u lashë asnjë sekondë të mblidhnin veten.
Kur vjehrra, me buzët e shtrënguara, u ul rëndë mbi stol, ndërsa Luan Elezi u mbështet pranë parvazit të dritares, unë vendosa mbi tavolinë një dosje kartoni, të fryrë nga letrat.
— Pra, të dashur familjarë, — u ula në krye të tavolinës dhe hapa dosjen. — Para se ai bufé rumun të kalojë pragun e kësaj shtëpie, le të bëjmë një inventar të iluzioneve.
— Çfarë iluzionesh na qenkan këto? — turfulloi Hyrie Hysa. — Unë nesër shkoj e regjistrohem këtu! Djali im ka të drejtë!
— Djali juaj tani do të shfrytëzojë një rast të rrallë: të dëgjojë, përpara se të premtojë përsëri diçka në emrin tim, pas shpinës sime, — ia preva aq ftohtë, sa Luan Elezi uli kokën instinktivisht mes shpatullave.
— Shikoni këtu, Hyrie Hysa. Kjo është kontrata e shitblerjes së dhomës sime në banesën e përbashkët. Ajo dhomë ishte blerë para martesës me djalin tuaj.
E nxora fletën tjetër dhe e shtyva drejt tyre.
— Kjo, ndërsa, është pasqyra bankare. Ditën kur u shit ajo dhomë, e njëjta shumë kaloi te ndërtuesi si pagesë e parë për këtë apartament.
Pastaj radhita mbi tavolinë dokumentet e tjera.
— Këto janë lëvizjet nga karta ime e pagës. Kredia, riparimet, mobiliet. Respekti nuk paguhet me kredinë e dikujt tjetër, Hyrie Hysa.
Luan Elezi u zverdh në fytyrë.
— Arlinda, po pse po e bën këtë? Apartamentin e blemë gjatë martesës, është i përbashkët!
— Juristi ma shpjegoi edhe më thjesht: pjesa jote këtu nuk është kurorë mbretërore mbi kokë, Luan, — i buzëqesha ftohtë burrit tim.
— Paratë e mia të para martesës nuk u avulluan vetëm pse në dokument u vu një vulë martese. Nëse çështja shkon në gjykatë, unë do ta provoj kontributin tim personal me pasqyra bankare, pagesa dhe data.
— Dhe atëherë ëndrra jote për të komanduar gjithë apartamentin do të tkurret në disa metra katrorë shumë modestë.
Heshta për një çast, që fjalët t’i shkonin në vesh pikërisht atij që duhej.