Pastaj shtova, pa ia hequr sytë:
— Edhe diçka: nëna jote nuk bëhet zonjë e dhomës sime të gjumit vetëm ngaqë ti nuk pate guxim t’i thuash “jo”.
— Ta fusësh këtu, t’i japësh çelësat dhe të rregullosh regjistrime pa miratimin tim, harroje. Ky është apartament, jo han me dyer hapur ku në hyrje vendoset një bufe e vjetër si flamur pushteti.
Hyrie Hysa u përkul përpara, gati të shpërthente, por fjala iu pre në grykë.
Metri që i dilte nga xhepi i trikos, papritur, nuk dukej më si shenjë sundimi. Ishte thjesht një copë plastike e lirë.
Ligji qëndronte mbi tavolinë, i rëndë dhe i pashmangshëm, si një tigan gize që s’e shtyn dot me fjalë.
— Ti… ti po përzë nënën e burrit tënd? — nxori ajo me zor, duke e kthyer tonin urdhërues në një vajtim të lagësht.
— Ju nuk jeni në rrugë. Keni apartamentin tuaj shumë të mirë me dy dhoma, — ia ktheva qetë. — Por, me sa duket, ju rëndon vetmia? Keni nevojë për përkujdesje?
U ktheva nga burri im.
— Luan, ti doje ta rehatoje mamanë, apo jo? I dhe çelësat pas shpinës sime? I bleve dyshek? Shumë bukur. Detyra e djalit është kjo. Shko, mblidh plaçkat.
— Si domethënë… ku të shkoj? — Luan Elezi hapi e mbylli sytë, i hutuar.
— Te mamaja. Dashuria për të afërmin digjet më fort kur ai i afërm banon diku tjetër.
— Do të shkosh të jetosh me Hyrie Hysën. Do ta ndihmosh në shtëpi, do t’i masësh tensionin dhe do t’ia dëshmosh dashurinë me vepra, jo me kurrizin tim.
— Dhe po u përpoqe të qëndrosh këtu, nesër dorëzoj kërkesën për ndarjen e pasurisë.
— Do marrësh metrat e tu modestë, do t’i shesësh për dy lekë dhe, në fund, prapë te mamaja do përfundosh. Vetëm se atëherë përgjithmonë.
Po atë mbrëmje, ia ndihmova vetë të fuste rrobat në një çantë sportive, thirra taksi dhe i nxora të dy jashtë dere, bashkë me kutinë e kristaleve.
Pastaj nisi një javë heshtjeje të përsosur.
Kthehesha në apartamentin tim të pastër, flija në dhomën time — pasi e kisha shtyrë dyshekun e huaj përtokë — dhe e dija fare mirë se, në anën tjetër të qytetit, katastrofa ishte vetëm çështje kohe.
Luan Elezi ishte burrë me zakone të rrënjosura.
Ai ishte mësuar që këmishët e lara të shfaqeshin vetë në dollap, frigoriferi të prodhonte qofte si me magji, ndërsa çorapet e pista, të hedhura pranë divanit, të zhdukeshin pa lënë gjurmë.
Hyrie Hysa, nga ana tjetër, kishte dhjetë vjet që jetonte vetëm: në pastërti klinike, në qetësi dhe në një regjim ku edhe pluhuri dukej sikur e dinte vendin e vet.
Që ditën e tretë, Luan më telefonoi me zë të përvuajtur për të më pyetur si ndizet lavatriçja.
Ditën e pestë më erdhën lajme nga të tretët: Hyrie Hysa i ishte ankuar sërish po asaj Nora Jakupit për “atë burrë sa një mal” që boshatiste frigoriferin, rrinte para televizorit deri në mesnatë dhe nuk pastronte as thërrimet pas vetes.
Doli se të mburreshe me djalin para komshijeve ishte një gjë më vete.