ishte diçka krejt tjetër. Ndërsa ta mbaje mbi shpinë, në shtëpinë tënde, një burrë të rritur që nuk dinte të përballonte as punët më elementare të përditshme, ishte një histori më vete.
Fiks pas shtatë ditësh, zilja e derës ra me një tingull të ndrojtur.
Në prag qëndronte Luan Elezi. Vetëm. I rrudhur në fytyrë, i zënë në faj dhe me pamjen e një njeriu që sapo kishte humbur betejën më të rëndësishme të jetës.
— Arl… unë… u ktheva, — tha ai, duke lëvizur peshën nga njëra këmbë te tjetra. — Mami është shumë më mirë. Tensionin e ka në rregull. Tha se ia del për bukuri edhe vetë.
Unë u vendosa drejt e në mes të hyrjes, kryqëzova krahët mbi gjoks dhe nuk bëra as gjysmë hapi mënjanë.
— Sa bukur. Shërim i mrekullueshëm, për t’u botuar në revista mjekësore, — i thashë me një buzëqeshje të ftohtë. — Dëgjo mirë, Luan. Në këtë shtëpi hyn vetëm me kushtet e mia.
Ai uli kokën, si nxënës që pranon dënimin.
— E para, — nisa unë, duke i ndarë fjalët një nga një, — tani, në këtë çast, më kalon në llogari paratë e dyshekut që bleve me lekët e përbashkëta.
Ai nxori telefonin pa kundërshtuar.
— E dyta: transportuesit i telefonon vetë. Dhe nesër ai dyshek del nga dhoma ime e gjumit.
Luan vetëm pohoi lehtë.
— E treta: nëse më vjen edhe një herë në vesh se ke premtuar diçka pas krahëve të mi, ose i ke dhënë dikujt çelësat e banesës sime, ti shkon te mamaja jote me valixhe në dorë dhe me kërkesën për divorc. U shpreha qartë?
— Qartë, — murmuriti ai, ndërsa hapte aplikacionin e bankës.
— Edhe çelësat, — shtova unë.
Pa thënë asnjë fjalë, Luan Elezi shkëputi nga tufa çelësat e apartamentit dhe m’i vendosi në pëllëmbë.
Vetëm atëherë, për herë të parë pas një jave, u largova nga pragu i derës.
Të shtunën filloi akti i dytë i tërheqjes së madhe.
Në fillim erdhën punëtorët dhe morën dyshekun. I mbështjellë ende me plastmasin e fabrikës, ai nuk dukej më si mjet shërues, por si dëshmi turpi.
Pastaj mbërriti Hyrie Hysa për të marrë mbetjet e garnizonit të saj të dështuar: kutitë, kristalet dhe ëndrrën e madhe për të vendosur bufenë rumune në dhomën time të gjumit.
Ajo i tërhiqte sendet drejt ashensorit në heshtje, ndërsa Nora Jakupi, e dalë në sheshpushim, e vëzhgonte me atë shikimin e saj që të çante deri në palcë.
Nga qëndrimi komandues i vjehrrës sime nuk kishte mbetur as hija. Nuk jepte më urdhra. Nuk hidhte më sy nga dhoma ime. Nuk fliste më sikur apartamenti im të ishte tokë e pushtuar.
Sigurisht, Nora Jakupi nuk mund ta linte rastin t’i shpëtonte.
— Moj Hyrie, po puna e regjistrimit në gjendjen civile? Më dukej se do të vendoseshit këtu përfundimisht.
Hyrie Hysa e shtrëngoi kutinë me kristale aq fort pas vetes, sikur brenda të kishte mbetur shtabi i saj i përgjithshëm.
— Ndërrova mendje, — nxori mes dhëmbëve.
— Ndodh, — thashë unë qetësisht. — Ndonjëherë njeriut i mjafton një javë lumturi familjare për të kujtuar adresën e vet.
Ajo javë me djalin e saj e shëroi Hyrie Hysën më mirë se çdo ilaç.
Nga tensioni, nga vetmia dhe sidomos nga zakoni për të jetuar në kurriz të të tjerëve.