— Ilir Tahiri na e ka dhënë tashmë çelësin, ndaj hape shtëpinë dhe mos bëj skena, — tha Elsa Dervishi. — Nesër hyjmë brenda. Dy dhoma do t’i marrim ne, magazinën ia lëmë Krenar Kovaçit për veglat, kurse ti gjithsesi vjen aty vetëm fundjavave.
Sara Basha e mbante telefonin në altoparlant. Në kuzhinë, pranë frigoriferit, qëndronte burri i saj, Ilir Tahiri, i cili po ia ngulte sytë derës së frigoriferit me një vëmendje të çuditshme, sikur magnetin nga Berati ta shihte për herë të parë.
— Iliri ju ka dhënë çelësin e shtëpisë sime? — pyeti Sara.
Elsa qeshi me përbuzje aq fort, sa e dëgjoi edhe Iliri.
— E shtëpisë suaj familjare, Sara. Mjaft më me këtë “e imja” e “e jotja”. Ti je gruaja e vëllait tim, jo ndonjë e huaj që kalon në rrugë. Ne kemi fëmijë, kontrata e qirasë po na mbaron dhe diku duhet të strehohemi.
— Atëherë gjeni një banesë, — u përgjigj Sara ftohtë. — Në shtëpinë time nuk do të hyni.
Iliri ngriti menjëherë kokën.
— Sara, mos ia nis tani. Elsa nuk po të kërkon nga qejfi.
— Ajo nuk po kërkon. Ajo po më vë para faktit.
— Sepse këtë punë e kemi biseduar, — ndërhyri shpejt Elsa. — Mamaja tha se nëntëqind metra katrorë tokë për ty vetëm janë tepër. Shtëpia është e madhe, 96,4 metra katrorë, nuk do të të zërë frymën. Ina Tahirit i duhet një dhomë më vete, edhe Eduart Gjinit i duhet vend, ndërsa Krenari do ta rregullojë oborrin. Madje do të na falënderosh.
Sara ktheu sytë nga Iliri. Ai i uli menjëherë.
Në atë çast ajo kuptoi thelbin: kunata nuk e kishte shpikur këtë zhvendosje në një shpërthim të rastit. Dikush ia kishte premtuar shtëpinë. Pa e pyetur Sarën. Pas shpinës së saj. Me çelës, me ndarje dhomash dhe me atë magazinë ku Krenar Kovaçi, me siguri, në mendjen e vet i kishte vendosur prej kohësh veglat e pafundme.
— Elsa, nesër te porta do t’ju presë refuzimi i pronarit, — tha Sara. — Nëse tentoni të hyni, do të thërras policinë.
Për një sekondë në receptor ra heshtje. Pastaj Elsa shpërtheu në të qeshur të ashpër.
— Policinë për njerëzit e burrit? Bukur e tregove fytyrën tënde. Ilir, po e dëgjon gruan?
Iliri po dëgjonte. Dhe për herë të parë atë mbrëmje pushoi së shtiruri sikur nuk ishte i përfshirë.
— Sara, po e tepron. Ata kanë fëmijë.
— Ata kanë prindër, punë, burrë në shtëpi dhe detyrimin që hallet e veta t’i zgjidhin vetë.
— Flet sikur të ishin të panjohur.
— Për shtëpinë time janë banorë të huaj.
Iliri përplasi pëllëmbën mbi tavolinë. Jo aq fort sa të trembte, më shumë për të bërë zhurmë.
— Kemi tetë vjet të martuar. Edhe unë kam shkuar atje, edhe unë kam ndihmuar, edhe unë kam të drejtë të them fjalën time.
— Ke shkuar, po. Por të drejtë të vendosësh për shtëpinë nuk ke.
Ai u drejtua, sikur ajo t’i kishte rënë me shuplakë, ndonëse Sara kishte thënë vetëm të vërtetën. Shtëpia jashtë qytetit, në zonën e shtëpive verore “Mështekna”, i ishte kaluar asaj me akt dhurimi në maj të vitit 2019. Si ndërtesa, ashtu edhe trualli, figuronin në emrin e saj. Iliri kishte ardhur më vonë. Në fillim shkonte si mysafir, pastaj nisi të ftonte miq, më pas i dha nënës së vet një çelës rezervë “për çdo rast”. Atëherë Sara kishte zgjedhur të mos hapte sherr për një çelës.
Tani ai “çdo rast” po mbërrinte në formën e Elsës, burrit të saj Krenar Kovaçi, dy fëmijëve dhe një makine të mbushur plot me plaçka.
— Do t’i prishësh marrëdhëniet për një shtëpi pushimi? — pyeti Iliri.
— Nuk është shtëpi pushimi për gjithë fisin tuaj. Është shtëpia ime.
— Prapë me letra.
— Po. Sepse me fjalë ju e paskeni ndarë tashmë.
Iliri mori xhaketën nga shpina e karriges.
— Po shkoj te mamaja. Kur të qetësohesh, më merr. Elsa nesër do të vijë sidoqoftë, dhe ti nuk do të bësh turp para fëmijëve.
— Turpin nuk do ta bëj unë. Unë vetëm do ta dokumentoj.
Ai e përplasi derën. Sara mbeti vetëm në kuzhinë, por për herë të parë atë mbrëmje iu lehtësua kraharori. Qetësi nuk ishte, jo. Thjesht u bë e qartë se kjo punë nuk zgjidhej me lutje e bindje.
Ajo nxori nga dollapi dosjen me dokumente: aktin e dhurimit, certifikatën e pronësisë, numrin kadastral të parcelës, faturat e shtëpisë. Pastaj hapi bisedën në telefon. Elsa kishte dërguar një mesazh të ri: “Kemi porositur furgon mallrash për nesër. Po bëre histeri, do ta kesh ti në ndërgjegje.”
Menjëherë pas tij erdhi mesazhi i Ilirit: “Unë ia dhashë çelësin. Mos më turpëro.”
Sara bëri pamje ekrani, ia dërgoi kopjet vetes në email dhe telefonoi policin e zonës, Ramiz Gashi. Numrin e tij e kishte ruajtur që nga ngjarja e vitit të kaluar në lagjen e shtëpive verore, kur fqinjëve u kishin hapur magazinën.
Ramiz Gashi e dëgjoi pa u emocionuar dhe i ndau menjëherë britmat familjare nga faktet.
— Ju jeni pronare e shtëpisë dhe e truallit?
— Po.
— Ata janë të regjistruar atje? Kanë banuar rregullisht? Ka kontratë qiraje, pëlqim me shkrim?
— Jo. Asgjë e tillë.
— Atëherë nesër mbajini dokumentet me vete. Nëse vijnë dhe nisin të hapin portën ose të fusin sendet kundër refuzimit tuaj, telefononi sallën operative. Mos u shtyni me ta, mos u përpiqni t’ua rrëmbeni çelësat, mos debatoni me punëtorët e ngarkesës. Thoni qartë, para dëshmitarëve, se nuk pranoni hyrjen dhe banimin e tyre.
— Ata do të bërtasin se është çështje familjare.
— Le të bërtasin. Policia nuk vendos kujt do t’i mbetet prona.