por njoftimin për një tentativë hyrjeje kundër vullnetit të pronarit janë të detyruar ta regjistrojnë. Pastaj hapet verifikimi përkatës.
Sara Basha i shënoi shkurt gjërat kryesore: dokumentet, refuzimi i thënë me zë, telefonata, kallëzimi. Nuk ishte plan hakmarrjeje. Ishte thjesht rregull. Pikërisht ajo gjë që në familjen e Ilir Tahirit nuk e kishin dashur kurrë.
Të nesërmen, më 10 qershor, Sara mbërriti në kompleksin e vilave “Bregu i Gjelbër” në orën 10:40. Porta ishte e mbyllur me shulin e vjetër nga brenda. Nga jashtë varej ende pllaka prej bronzi ku shkruhej: “Pronë private”. I ati e kishte vendosur vite më parë, kur ia kishte kaluar asaj shtëpinë. Dikur Sarës i dukej shumë e ashpër ajo tabelë për një zonë të qetë vilash. Tani, ato dy fjalë i dukeshin si një bravë tjetër, vetëm se pa hekur.
Brenda, çdo gjë ishte në vendin e vet: dorezat e kopshtit mbi verandë, raftet bosh në dhomën e vogël, dollapi i mbyllur ku mbaheshin veglat. Sara kaloi me qëllim nëpër të gjitha dhomat dhe bëri një video të shkurtër. Jo për kujtim. Për siguri. Në rast se më vonë shfaqeshin sende të huaja dhe dikush niste të thoshte: “Po ne kemi banuar këtu që më parë”.
Në 12:07 i ra telefoni. Ishte Bardha Prendi.
— Sara, çfarë po bën kështu? — ia nisi vjehrra pa përshëndetje. — Elsa gjithë natën s’ka vënë gjumë në sy. Fëmijët pyesin pse tezja Sara po tregohet kaq dorështrënguar.
— Sepse tezja Sara nuk e jep shtëpinë e saj për shpërnguljen e dikujt tjetër.
— Dikujt tjetër? Ajo është motra e burrit tënd!
— Pikërisht. Motra e burrit tim. Jo pronarja.
Bardha lëshoi një frymëmarrje të rëndë, të zhurmshme.
— U fshehe pas letrave. Njeriu duhet të sillet njerëzisht. Elsa po kalon një periudhë të vështirë, Krenari po kërkon punë, fëmijët po mbyten në qytet këtë verë. Ndërsa ti rri vetëm në një shtëpi me oborr nëntëqind metra katrorë.
— Zonja Bardha, nëse ju dhimbset kaq shumë Elsa, merreni te vetja.
Zëri në anën tjetër u ngurtësua menjëherë.
— Unë s’kam vend.
— Keni një dhomë të lirë.
— Kam punime në shtëpi. Dhe, fundja, jam grua e moshuar, nuk e duroj dot zhurmën.
— Pra te ju nuk lejohet zhurma, kurse te unë po?
Vjehrra heshti për pak. Pastaj foli më ulët, por më hidhur:
— Mos e shty Ilirin deri në fund. Një burrë nuk i duron gjatë këto gjëra. Do të mbetesh vetëm me pallatin tënd dhe do të kujtosh si e largove familjen.
— Nëse familja nis me një çelës të huaj dhe me punëtorë ngarkese, atëherë një familje e tillë nuk më duhet.
Sara e mbylli telefonatën e para.
Në 13:20, para portës ndaloi një furgon i bardhë. Pas tij u parkua makina e argjendtë e Elsës. Nga furgoni zbriti Krenar Kovaçi, i veshur me jelek pune; hapi menjëherë pjesën e pasme dhe u thirri punëtorëve të mos humbnin kohë. Brenda dukeshin kuti kartoni, thasë, një krevat fëmijësh i çmontuar dhe një arkë e madhe plastike mbi të cilën ishte shkruar “Kuzhina”.
Elsa zbriti e fundit. Kishte veshur një xhup të ndezur dhe në dorë i varej një varëse e kuqe çelësash. E pa shtëpinë nga lart-poshtë, sikur po kontrollonte nëse dhoma e saj ishte përgatitur siç duhej.
— Hë pra? — i tha me zë të lartë Sarës. — Hape. Punëtorët paguhen me orë.
Sara qëndronte në verandë, me telefonin në dorë.
— Kthejeni makinën mbrapsht. Unë nuk pranoj të hyni këtu.
— Mos ia nis para fëmijëve, — Elsa bëri me dorë nga Eduart Gjini dhe Ina Tahiri. — Ne e kemi liruar apartamentin. Iliri tha se kjo punë është zgjidhur.
— Iliri nuk vendos për shtëpinë time.
Krenari iu afrua portës dhe buzëqeshi me tallje.
— Zonjë, ne i shkarkojmë plaçkat, pastaj flisni qetë. Pse t’i mbajmë njerëzit kot?
— Ju nuk do të shkarkoni asgjë.
— E çfarë do të bësh ti? — Elsa ngriti çelësin. — Ne kemi hyrje.
Ajo e futi çelësin në bravë. Sara nuk vrapoi drejt saj, nuk ia kapi dorën dhe nuk hyri në debat me Krenarin. Vetëm ndezi regjistrimin në telefon dhe foli qartë, aq fort sa ta dëgjonin të gjithë:
— Elsa Dervishi, unë, Sara Basha, pronare e shtëpisë dhe e truallit, ju ndaloj juve, bashkëshortit tuaj dhe punëtorëve të hyni në pronë dhe të fusni sende brenda. Nuk kam dhënë pëlqim për banim.
Elsa e rrotulloi çelësin me forcë. Brava kërciti, por porta nuk u hap: shuli nga brenda e mbante të bllokuar. Krenari u afrua menjëherë te gardhi, sikur donte të shihte nëse mund ta hapte me dorë përmes ndonjë hapësire.
— Mos e prekni gardhin, — tha Sara dhe telefonoi sallën operative. — Jam në kompleksin e vilave “Bregu i Gjelbër”, prona është imja. Disa persona po përpiqen të hyjnë me një çelës që nuk ua kam dhënë unë dhe të fusin plaçka kundër refuzimit tim. Dokumentet i kam me vete.
Elsa papritur nuk po buzëqeshte më.
— Ti po telefonon vërtet?
— Po.
— Ilir! — bërtiti ajo nga rruga, megjithëse Iliri ende nuk kishte ardhur. — Shiko ku ka arritur gruaja jote!
Punëtorët u larguan nga pjesa e pasme e furgonit. Njëri prej tyre i tha Krenarit se nuk përziheshin në sherre familjare. Krenari përplasi me nerva derën e furgonit, por nga porta nuk u largua.
Ilir Tahiri mbërriti pas dhjetë minutash, bashkë me Bardha Prendin. Vjehrra zbriti e para nga makina dhe u nis drejt Sarës pa u hedhur asnjë sy kutive.
— Ti po thërret policinë kundër njerëzve të tu? — fërshëlleu ajo mes dhëmbësh. — Po na turpëron para gjithë lagjes.