— Eduart Dervishi na e ka dhënë tashmë çelësin, prandaj hape shtëpinë dhe mos bëj skena, — tha Drita Fundo. — Nesër hyjmë brenda. Dy dhoma do t’i marrim ne, kasollen ia lëmë Krenar Sinanit për veglat, kurse ti gjithsesi shfaqesh aty vetëm fundjavave.
Eriola Basha e mbante telefonin me altoparlant. Në kuzhinë, pranë frigoriferit, qëndronte burri i saj, Eduart Dervishi, dhe po ia ngulte sytë derës së frigoriferit me një vëmendje të tepruar, sikur magnetin nga Kruja ta shihte për herë të parë.
— Eduarti ju ka dhënë çelësin e shtëpisë sime? — pyeti Eriola.
Drita qeshi me përbuzje aq fort, sa e dëgjoi edhe Eduarti.
— Të shtëpisë suaj familjare, Eriola. Mjaft më me “e imja” e “e jotja”. Ti je gruaja e vëllait tim, jo ndonjë e huaj nga rruga. Ne kemi fëmijë, qiraja po na mbaron, duhet të jetojmë diku.
— Atëherë gjeni banesë, — ia ktheu Eriola. — Në shtëpinë time nuk do të zhvendoseni.
Eduarti ngriti menjëherë kokën.
— Eri, mos e nis kështu. Drita nuk po e kërkon nga qejfi.
— Ajo nuk po kërkon. Po më vë përpara faktit.
— Sepse e kemi biseduar tashmë, — ndërhyri shpejt Drita. — Mamaja tha që për ty vetëm nëntë ari tokë janë luks i tepërt. Shtëpia është e madhe, 96,4 metra katrorë, nuk do të të bjerë tavani mbi kokë. Sara Prifti ka nevojë për dhomën e vet, edhe Klajdi Elezi duhet të ketë një vend. Krenar Sinani do ta rregullojë oborrin. Në fund do të na falënderosh.
Eriola vështroi Eduartin. Ai uli sytë.
Në atë çast gjithçka u bë e qartë: motra e burrit nuk e kishte shpikur zhvendosjen në zemërim e sipër. Dikush ia kishte premtuar shtëpinë. Pa Eriolën. Pas shpinës së saj. Me çelës, me dhoma të ndara dhe me kasollen, të cilën Krenar Sinani me siguri e kishte zënë me mend për veglat e tij të pafundme.
— Drita, nesër te porta do t’ju presë refuzimi i pronarit, — tha Eriola. — Nëse përpiqeni të hyni, do të thërras policinë.
Në receptor ra heshtje për një sekondë. Pastaj Drita shpërtheu në të qeshura të ashpra.
— Policinë për njerëzit e burrit? E tregove fytyrën tënde. Eduart, po e dëgjon gruan tënde?
Eduarti po dëgjonte. Dhe për herë të parë atë mbrëmje pushoi së bëri sikur nuk kuptonte.
— Eriola, po e tepron. Ata kanë fëmijë.
— Ata kanë prindër, punë, burrë dhe detyrimin t’i zgjidhin vetë hallet e tyre.
— Flet sikur të ishin të huaj.
— Për shtëpinë time janë banorë të huaj.
Eduarti goditi tavolinën me pëllëmbë. Jo fort; më shumë për zhurmë.
— Kemi tetë vjet të martuar. Edhe unë kam shkuar atje, edhe unë kam ndihmuar, edhe unë kam të drejtë të them fjalën time.
— Ke shkuar, po. Por të drejtë për të vendosur mbi shtëpinë nuk ke.
Ai u drejtua, si të kishte marrë shuplakë, ndonëse Eriola kishte thënë vetëm të vërtetën. Shtëpia jashtë qytetit, në kompleksin e vilave “Mështekna”, i kishte kaluar asaj me akt dhurimi në maj të vitit 2019. Si shtëpia, ashtu edhe trualli, ishin regjistruar në emrin e saj. Eduarti kishte ardhur më vonë. Në fillim vinte si mysafir, pastaj nisi të ftonte shokë dhe më pas ia la çelësin rezervë nënës së tij “për çdo rast”. Atëherë Eriola kishte zgjedhur të mos hapte sherr për një çelës.
Tani ai “çdo rast” po vinte në formën e Dritës, bashkëshortit të saj Krenar Sinani, dy fëmijëve dhe një makine plot me plaçka.
— Do t’i prishësh marrëdhëniet për një shtëpi pushimi? — pyeti Eduarti.
— Nuk është shtëpi pushimi për gjithë fisin tuaj. Është shtëpia ime.
— Prapë me letra.
— Po. Sepse me fjalë ju e paskeni ndarë tashmë.
Eduarti mori xhaketën nga shpina e karriges.
— Po shkoj te mamaja. Kur të qetësohesh, më telefono. Drita nesër do të vijë sidoqoftë, dhe ti nuk do të na turpërosh para fëmijëve.
— Unë nuk do të bëj turp. Do ta dokumentoj.
Ai përplasi derën. Eriola mbeti vetëm në kuzhinë, por për herë të parë atë mbrëmje ndjeu një lehtësim të çuditshëm. Jo qetësi. Thjesht e kuptoi se kjo nuk shërohej me lutje e bindje.
Nxori nga dollapi dosjen me dokumente: aktin e dhurimit, vërtetimin nga regjistri i pasurive të paluajtshme, numrin kadastral të parcelës, faturat e shtëpisë. Pastaj hapi bisedat në telefon. Drita kishte dërguar një mesazh të ri: “Kemi porositur furgonin për nesër. Po bëre histeri, do ta kesh në ndërgjegje.”
Menjëherë pas tij erdhi mesazhi i Eduartit: “Unë ia dhashë çelësin. Mos më turpëro.”
Eriola bëri pamje ekrani, ia dërgoi kopjet vetes në email dhe telefonoi policin e zonës, Bashkim Gjoka. Numrin e tij e kishte ruajtur që nga ngjarja e vitit të kaluar në kompleks, kur fqinjëve u kishin hapur kasollen.
Bashkim Gjoka e dëgjoi pa emocion dhe menjëherë i ndau britmat familjare nga faktet.
— Ju jeni pronarja e shtëpisë dhe e truallit?
— Po.
— Ata janë të regjistruar aty? Kanë banuar rregullisht? Ka kontratë qiraje ose pëlqim me shkrim?
— Jo. Asgjë e tillë.
— Atëherë nesër mbajini dokumentet me vete. Nëse vijnë dhe fillojnë të hapin portën ose të fusin plaçkat kundër refuzimit tuaj, telefononi sallën operative. Mos u shtyni, mos ua rrëmbeni çelësat, mos debatoni me transportuesit. Thoni qartë, para dëshmitarëve, se nuk jepni pëlqim për hyrje dhe banim.
— Do të bërtasin se është grindje familjare.
— Le të bërtasin. Policia nuk hyn në gjykime se kujt i takon prona.