se kujt do t’i mbetet prona, ama njoftimin për një tentativë hyrjeje kundër vullnetit të pronarit janë të detyruar ta regjistrojnë. Më pas nis verifikimi.
Eriola Basha i shënoi shkurt, në një fletë: dokumentet, refuzimi me zë të lartë, telefonata, kallëzimi. Nuk ishte skemë hakmarrjeje. Ishte thjesht rregull. Dhe pikërisht rregullin, në familjen e Eduart Dervishit, nuk e kishin dashur kurrë.
Mëngjesin e 10 qershorit, Eriola mbërriti te zona e vilave “Bregu i Gjelbër” në orën 10:40. Porta e vogël ishte e mbyllur me shulin e vjetër nga brenda. Nga jashtë varej një pllakë e vogël prej tunxhi ku shkruhej: “Pronë private”. I ati e kishte vendosur aty që kur ia kishte kaluar shtëpinë Eriolës. Dikur asaj i dukej tepër e ashpër për një zonë të zakonshme vilash. Tani, ato dy fjalë i dukeshin si një bravë normale, vetëm se pa metal.
Brenda shtëpisë çdo gjë ishte në vendin e vet: dorezat e kopshtit në verandë, raftet bosh në dhomën e vogël, dollapi i veglave i kyçur. Eriola kaloi qëllimisht nga një dhomë në tjetrën dhe bëri një video të shkurtër. Jo për kujtim. Për çdo rast, nëse më vonë do të shfaqeshin sende të huaja dhe do të nisnin fjalët: “Ne kemi jetuar këtu prej kohësh”.
Në orën 12:07 ra telefoni. Ishte Vjosa Leka.
— Eriola, çfarë po bën kështu? — ia nisi vjehrra pa përshëndetje. — Drita gjithë natën s’ka vënë gjumë në sy. Fëmijët pyesin pse teta Eriola po tregohet kaq dorështrënguar.
— Sepse teta Eriola nuk e jep shtëpinë e saj për shpërnguljen e dikujt tjetër.
— Dikujt tjetër? Ajo është motra e burrit tënd.
— Pikërisht. Motra e burrit tim, jo pronarja e shtëpisë.
Vjosa nxori frymën me zhurmë.
— Je fshehur pas letrave. Njeriu duhet të jetojë si njeri. Drita po kalon një periudhë të vështirë, Krenari po kërkon punë, fëmijët po mbyten në qytet gjatë verës. Kurse ti rri vetëm në një shtëpi me nëntëqind metra oborr.
— Vjosa Leka, nëse ju vjen kaq shumë keq për Dritën, merreni te shtëpia juaj.
Në anën tjetër zëri u bë menjëherë më i prerë.
— Unë s’kam vend.
— Keni një dhomë të lirë.
— Jam me punime në shtëpi. Dhe, fundja, jam njeri në moshë, nuk më bën mirë zhurma.
— Pra, te ju zhurma nuk lejohet, ndërsa te unë po?
Vjehrra nuk u përgjigj menjëherë. Pastaj foli më ulët, por me më shumë helm:
— Mos e çoji Eduartin deri në fund. Një burrë nuk i duron gjatë këto gjëra. Do të mbetesh vetëm me pallatin tënd dhe do ta kujtosh mirë si e shtyve familjen larg.
— Nëse familja fillon me çelës të huaj dhe me punëtorë transporti te porta, mua një familje e tillë nuk më duhet.
Eriola e mbylli telefonatën e para.
Në orën 13:20, përpara portës ndaloi një furgon i bardhë. Pas tij u parkua makina e argjendtë e Drita Fundos. Nga furgoni zbriti Krenar Sinani, me jelek pune. Ai hapi menjëherë pjesën e pasme dhe u thirri punëtorëve të mos vonoheshin. Brenda dukeshin kuti, thasë, një krevat fëmijësh i çmontuar dhe një arkë e madhe plastike ku ishte shkruar: “Kuzhina”.
Drita zbriti e fundit. Kishte veshur një xhaketë të ndezur, ndërsa në dorë i varej një mbajtëse e kuqe çelësash. Ajo e vështroi shtëpinë si të kontrollonte nëse dhoma e saj ishte përgatitur siç duhej.
— Hë pra? — i tha me zë të lartë Eriolës. — Hape portën. Punëtorët paguhen me orë.
Eriola qëndronte në prag, me telefonin në dorë.
— Kthejeni makinën mbrapsht. Unë nuk jap pëlqim që të hyni këtu.
— Mos ia nis para fëmijëve, — Drita bëri me dorë nga Klajdi Elezi dhe Sara Prifti. — Ne e kemi liruar banesën. Eduarti tha se çështja është zgjidhur.
— Eduarti nuk ka të drejtë të vendosë për shtëpinë time.
Krenari iu afrua portës dhe qeshi me nënqeshje.
— Zonja, ne do t’i shkarkojmë plaçkat dhe pastaj flisni me qetësi. Pse po i mbani njerëzit kot?
— Ju nuk do të shkarkoni asgjë.
— E çfarë do të bësh ti? — Drita ngriti çelësin. — Ne kemi hyrje.
Ajo futi çelësin në bravë. Eriola nuk vrapoi drejt saj, nuk ia kapi dorën dhe nuk nisi të zihej me Krenarin. Thjesht aktivizoi regjistrimin në telefon dhe foli fort, që ta dëgjonin të gjithë:
— Drita Fundo, unë, Eriola Basha, pronare e shtëpisë dhe e truallit, ju ndaloj ju, bashkëshortin tuaj dhe punëtorët të hyni në pronë dhe të fusni sende brenda. Nuk kam dhënë asnjë pëlqim për banim.
Drita e rrotulloi çelësin me forcë. Brava kërciti, por porta nuk u hap: nga brenda e mbante shuli. Krenari u afrua menjëherë te gardhi, sikur po shihte nëse mund ta hapte me dorë nga ndonjë hapësirë.
— Mos e prekni gardhin, — tha Eriola dhe formoi numrin e sallës operative. — Jam në adresën e zonës së vilave “Bregu i Gjelbër”, parcela është imja. Disa persona po përpiqen të hyjnë me një çelës që nuk u takon dhe të fusin sende kundër refuzimit tim. Dokumentet i kam me vete.
Drita, papritur, e humbi buzëqeshjen.
— Po telefonon seriozisht?
— Po.
— Eduart! — bërtiti ajo nga rruga, megjithëse Eduarti ende nuk kishte ardhur. — Shiko ku ka arritur gruaja jote!
Punëtorët u larguan nga pjesa e pasme e furgonit. Njëri prej tyre i tha Krenarit se ata nuk përziheshin në sherre familjare. Krenari e përplasi derën e furgonit me nervozizëm, por nuk u largua nga porta.
Eduarti mbërriti pas dhjetë minutash, bashkë me Vjosa Lekën. Vjehrra doli e para nga makina dhe iu drejtua menjëherë Eriolës, pa u hedhur asnjë sy kutive.
— Ti po thërret policinë kundër njerëzve të tu? — fërshëlleu ajo. — Turp për gjithë zonën e vilave.