— Unë po thërras policinë sepse po tentohet të hyhet në shtëpinë time pa lejen time.
— Mos guxo të flasësh kështu për Dritën, — ia ktheu Vjosa Leka. — Ajo është me fëmijë.
— Fëmijët nuk i japin askujt të drejtën të zërë dhomat e një tjetri.
Eduart Dervishi iu afrua portës dhe u përpoq ta mbante zërin të ulët, por qetësia nuk po i bindej.
— Eriola, hape portën. Ta zgjidhim mes nesh, pa polici. Drita u nxeh, edhe ti u nxitove. Le t’i lënë gjërat përkohësisht te magazina, pastaj në mbrëmje flasim si njerëz.
— Jo.
— Janë vetëm kuti e valixhe.
— Jo, Eduart. Kjo nuk është thjesht shkarkim sendesh. Është hapi i parë për t’u futur këtu me banim. Dhe ti e di shumë mirë.
Drita Fundo nuk duroi më dhe hyri menjëherë në mes:
— Po, sigurisht që për banim! Ku të shkojmë tani ne? Ti vetë the se ajo do ankohej pak, pastaj do qetësohej.
Eduarti e pa të motrën prerë. Vetëm në atë çast kuptoi se Drita nuk po e ndihmonte të dilte nga situata, por po e fundoste me çdo fjalë.
— Unë thashë se do flisja me Eriolën, — mërmëriti ai.
— Jo, nuk është e vërtetë. Ti the: “Çelësin do ta keni, hyni, unë e rregulloj.”
Eriola ktheu sytë nga burri. Tani nuk kishte më nevojë të vërtetonte asgjë. Fjalën më të rëndësishme sapo e kishte thënë vetë Drita.
Në rrugë u duk makina e patrullës. Bashkim Gjoka zbriti bashkë me një polic tjetër, përshëndeti shkurt dhe kërkoi dokumentet. Eriola i zgjati dosjen, kartën e identitetit dhe printimet e mesazheve.
Drita ngriti menjëherë zërin:
— Kjo është çështje familjare. Nuk jemi hajdutë. Kemi ardhur te vëllai im, ai na ka dhënë leje.
Bashkim Gjoka u kthye nga Eduarti.
— Ju jeni pronari i shtëpisë apo i truallit?
Eduarti nuk foli.
— Jo, — u përgjigj Eriola. — Pronare jam unë. Këtu është certifikata.
Polici i hodhi një sy dokumenteve, i shfletoi me kujdes dhe pastaj iu drejtua Dritës.
— Pa pëlqimin e pronares nuk hyni në oborr dhe nuk shkarkoni asnjë send. Nëse mendoni se keni ndonjë të drejtë banimi, ndiqni procedurat ligjore. Për momentin, refuzimi ju është bërë i qartë.
Krenar Sinani u vrenjt.
— Ne kemi çelës.
— Çelësi nuk provon të drejtë banimi, — tha Bashkim Gjoka. — Aq më pak kur pronarja kundërshton shprehimisht.
Drita u skuq nga zemërimi.
— Domethënë të mbetemi në rrugë me fëmijët? Vetëm se ajo është koprrace?
Për herë të parë atë ditë, Eriola nuk iu përgjigj Dritës, por vjehrrës.
— Zonjë Vjosa, ju keni një dhomë bosh. Fundja, jeni familje.
Vjosa Leka e uli menjëherë shikimin.
— Unë kam punime në shtëpi. Edhe tensionin e kam keq. Nuk i duroj zhurmat.
Drita u kthye ngadalë nga e ëma.
— Pra, te ti nuk bëhet, kurse këtu bëhet?
— Mos ia nis tani, — tha Vjosa me nervozizëm. — Jam plakur, dua qetësi.
— Po unë çfarë të bëj? — zëri i Dritës u thye nga inati. — Eduarti më tha se puna ishte e mbyllur!
Eduarti rrinte pranë portës me sytë përdhe. Roli i tij si njeriu që “i zgjidhte të gjitha” kishte marrë fund pikërisht aty ku duhej të mbante përgjegjësi për premtimet e veta.
Eriola nxori telefonin dhe hapi bisedat.
— Kërkoj të merret kallëzimi im. Ja mesazhi i Dritës për shpërnguljen. Ja mesazhi i Eduartit ku pranon se u ka dhënë çelësin. Sot erdhën me gjithë plaçkat, u përpoqën të hapnin portën dhe të fusnin sendet, megjithëse unë kisha refuzuar.
Eduarti ngriti kokën.
— Po tregon edhe mesazhet e mia?
— Po. Sepse ti ke shpërndarë hyrjen në shtëpinë time pa miratimin tim.
— Ti dole kundër familjes.
— Jo, Eduart. Ju erdhët kundër meje.
Bashkim Gjoka shkruante shpjegimet pa shtuar komente të panevojshme. Pikërisht kjo i rëndonte edhe më shumë. As Drita, as Vjosa Leka nuk po arrinin ta kthenin bisedën në atë shtegun e zakonshëm: “jemi të afërm, merremi vesh vetë”. Në letër nuk mbeteshin më hatërmbetje, por veprime konkrete: çelësi, punëtorët, tentativa për të hapur portën, refuzimi i pronares.
Punëtorët kërkuan pagesën për pritjen dhe rrugën. Krenari nisi të kundërshtonte, por e kuptoi shpejt se askush nuk do t’i kthente kutitë falas. Drita tashmë nuk po i bërtiste Eriolës, por Eduartit.
— Ti na fute në kurth! Unë u thashë njerëzve se po shpërnguleshim. Banesën e lamë. Gjërat i paketuam. Po tani?
Eduarti u përpoq të thoshte se gjithçka mund të ishte zgjidhur me qetësi, por as Vjosa Leka nuk ia hodhi sytë. Ajo kishte vetëm një hall: të shpëtonte veten.
— Drita, hajde për dy-tri ditë te unë, — tha më në fund, pa dëshirë. — Por mos i sillni të gjitha plaçkat. Vërtet nuk kam vend.
Drita qeshi shkurt, me një të qeshur të hidhur.
— Patjetër. Në shtëpinë e Eriolës mund të hyjmë edhe me krevat, kurse te ti “mos i sillni të gjitha”.
Eriola heshti. Tani kjo skenë nuk kishte më nevojë për praninë e saj. Të afërmit që një orë më parë kishin bërë front të përbashkët kundër saj, tani po ndanin mes tyre bezdinë, pagesën e furgonit dhe pasojat e premtimeve të pambajtura.
Bashkim Gjoka ia ktheu dokumentet Eriolës.
— Kallëzimi do të regjistrohet. Për rezultatin e verifikimit do të njoftoheni. Për momentin atyre iu bë e qartë: nuk mund të hyjnë dhe nuk mund të shkarkojnë sende pa pëlqimin tuaj.
— Faleminderit, — tha Eriola.
Drita e dëgjoi dhe e shpoi me shikim.
— Je e kënaqur tani? Na turpërove para të gjithëve, nxore familjen në rrugë, bashkë me fëmijët.
— Jo, Drita.