— A e kupton fare çfarë po thua?! — zëri i Fatmir Marashit në telefon ishte aq i ashpër, sa Vjollca Gjeloshi e largoi vetvetiu celularin nga veshi. — Po të flas normalisht, si njeri, ndërsa ti më bën skena!
Vjollca qëndronte pranë dritares së zyrës së saj — ish-zyrës, siç kishte marrë vesh vetëm një orë më parë — dhe vështronte jashtë. Poshtë rridhte dita si gjithmonë: korrierë me monopatina, radhë te kafeneja, pëllumba mbi kornizën përballë. Gjithçka ishte në vendin e vet. Vetëm jeta e saj jo.
— Fatmir Marashi, — tha ajo me zë të qetë, — ju dëgjova.
— Ja, shumë mirë! — ai u zbut menjëherë, sapo kuptoi se ajo nuk po ngrinte zërin. — Klea është vajzë e zgjuar, ka sy të freskët, vjen me mendësi të re. Ti je profesioniste, kuptoje situatën. Puno me të dy muaj, krah për krah, dorëzoja punët, dhe unë nuk do të të lë keq. Bonus, rekomandim i mirë, gjithçka në rregull.
Gjithçka në rregull. Shtatë vite punë — dhe “gjithçka në rregull”.
Vjollca nuk foli menjëherë. Sytë i mbetën mbi tavolinën e saj: dosje kontratash të vendosura njëra mbi tjetrën, letra ngjitëse me shënime, fotografia e të birit në kornizë — aty Ylli Peshkatari ishte tre vjeç, ndërsa tani kishte mbushur dhjetë. Për shtatë vjet ajo tavolinë kishte qenë e saj. Për shtatë vjet kishte ardhur e para dhe kishte ikur e fundit. Për shtatë vjet e kishte ngritur nga hiçi bazën e klientëve: kishte telefonuar, takuar, bindur, mbajtur, pajtuar, zgjidhur. Njëqind e dyzet e dy klientë. Secilin e njihte me emër; dinte si quheshin sekretaret e tyre, kujtonte kush parapëlqente e-mailin dhe kush nuk bindet pa takim ballë për ballë.
— Mirë, — tha më në fund. — Do ta kuptoj situatën.
Klea Kastrati u shfaq në zyrë mëngjesin tjetër: atlete të bardha, gotë rozë nga ajo kafeneja moderne poshtë dhe pamjen e njeriut që e ka vendosur tashmë vendin e vet në botë. Njëzet e gjashtë vjeçe, praktikë në Dubai, diplomë nga një shkollë evropiane online — Vjollca i mësoi shpejt të gjitha, sepse kolegët flisnin me dëshirë dhe me një keqardhje që nuk përpiqeshin ta fshihnin.
— Vjollcë, mbahu, — i pëshpëriti Mimoza Qafoku nga financa, teksa prisnin pranë aparatit të kafesë. — Është mbesa e gruas së tij. E kupton? Mbesa.
— E kuptoj, — pohoi Vjollca dhe mbushi filxhanin.
Në të vërtetë, e kuptonte shumë më mirë sesa mendonte Mimoza.
Klea nuk ishte e ligë; po të ishte, do të kishte qenë më e thjeshtë. Ajo ishte thjesht e ftohtë, e painteresuar. I shikonte dosjet e kontratave sikur të ishin gazeta të vjetra për t’u hedhur. Në takime buzëqeshte bukur, përdorte fjalët e duhura, por njerëzit nuk i dëgjonte. Nuk kuptonte se Dashamir Kola nga “Atlas” në të vërtetë nuk kërkonte ulje çmimi, por respekt dhe pak durim. Nuk kuptonte se Afërdita Lika nga “Prima Group” telefononte vetë çdo herë jo sepse çështja ishte urgjente, por sepse kishte nevojë të ndiente se gjithçka ishte nën kontroll. Gjëra të tilla nuk futen në tabela Excel-i.
Fatmir Marashi e shikonte Klean me atë butësi të veçantë me të cilën nuk sheh një punonjës, por një investim. Investim familjar.
Vjollca i vërente të gjitha. Nuk komentonte. Dhe vazhdonte punën.
Mbrëmjeve, në shtëpi, hapte laptopin mbi tavolinën e kuzhinës, pinte çaj dhe bënte me qetësi atë që dinte më mirë: vendoste rregull. Kishte një numër personal telefoni, jo atë të punës, ku disa klientë i shkruanin drejtpërdrejt sepse kështu ishte më praktike. Kishte arkivin e vet të mesazheve. Kishte edhe shënime në një bllok të vjetër — një zakon pak i dalë mode, të cilin nuk e kishte braktisur as kur të gjithë kaluan te aplikacionet.
Blend Lufta, i shoqi, hynte në kuzhinë, shihte fytyrën e saj të përqendruar dhe, pa bërë zhurmë, i linte pranë një pjatë me sanduiçë.
— Është vonë, — i thoshte.
— E di.
— Ylli pyeti nëse do të shkosh të shtunën në ndeshjen e tij.
— Do të shkoj. Patjetër që do të shkoj.
Blend ulej përballë dhe e vështronte.
— Vjollcë. A ia vlen gjithë kjo?
Ajo ngrinte sytë nga ekrani.
— Ende nuk e di çfarë vlere ka saktësisht, — përgjigjej sinqerisht. — Por do ta kuptoj.
Ai nuk e shtynte. Kjo ishte gjëja më e çmuar tek ai: nuk ushtronte presion. Thjesht merrte pjatën, e vendoste në lavaman dhe shkonte të flinte, duke ditur se ajo do të vinte kur ta kishte mbaruar punën.
Pas tri javësh, Vjollca regjistroi biznesin e saj individual.
Pa nxitim. Pa bujë. QKB, tatime, llogari bankare — të gjitha bëhen brenda pak ditësh, nëse di nga t’ia nisësh. Ajo e dinte.
Pastaj shkoi në një takim. Jo takim pune, të paktën jo zyrtarisht. Një kafene e vogël në një rrugë të qetë pranë qendrës, ku filtri i kafesë bëhej mirë dhe xhazi dëgjohej ulët, pothuajse si frymëmarrje. Aty e priste tashmë Dashamir Kola: trupmadh, rreth të pesëdhjetave, me stilolapsin e përhershëm në xhepin e brendshëm të xhaketës.
— Kam dëgjuar se te ju ka lëvizje, — tha ai, duke trazuar kafenë.
— Pak, — pranoi ajo.
— Dhe si po shkon?
Vjollca e pa drejt në sy.
— Zoti Dashamir, unë po hap diçka timen. Një agjenci të vogël. Do të punoj njësoj siç kam punuar gjithmonë — ju e dini këtë. Pyetja është e thjeshtë: do të vini me mua?
Ai heshti për rreth tri sekonda. Pastaj nxori stilolapsin.
— Më jepni të dhënat.
Dy javët që pasuan, Vjollca ishte çdo ditë në takime: para orarit, pas pune, gjatë pushimit të drekës. Kafe, salla mbledhjesh, parqe, holl-e qendrash biznesi. Nga njëqind e dyzet e dy klientë, shtatëdhjetë e tetë thanë “po” menjëherë. Katërmbëdhjetë të tjerë kërkuan një pauzë për t’u menduar.