Ishte e ndershme.
Në zyrë, ajo vazhdoi të paraqitej në orar, si më parë. I dorëzonte Klea Kastratit dosjet, u përgjigjej pyetjeve, sqaronte hollësitë. Buzëqeshte. Shpjegonte. “E kuptonte situatën” — pikërisht ashtu siç kishte premtuar.
Fatmir Marashi ishte i kënaqur. Përpara tij shfaqej një Vjollca e qetë, e butë, pa ankesa, pa kërkesa, pa hije kundërshtimi. Dhe kjo e bëri të ulte vigjilencën.
Por kishte diçka që ai nuk e dinte.
Qetësia ka dy fytyra. Njëra vjen kur njeriu nuk ka më çfarë të humbasë. Tjetra, kur vendimin e ka marrë tashmë.
Te Vjollca Gjeloshi ishte e dyta.
Ditën e fundit të punës, ajo la mbi tavolinë kërkesën për dorëheqje me vullnet të lirë, mori fotografinë e Ylli Peshkatarit me kornizë dhe doli nga zyra. Në ashensor, sytë i kapën pasqyrimin në derën metalike me shkëlqim dhe, për një çast, pothuajse u habit nga pamja e vet. Nuk dukej e rraskapitur. As e humbur.
Dukej e mbledhur.
Telefoni iu drodh në çantë. Ishte mesazh nga Afërdita Lika, nga “Prima-group”: “Vjollca, firmosëm me agjencinë tuaj të re. Ju urojmë fat. Do të punojmë vetëm me ju.”
Ajo e futi telefonin sërish në çantë.
Dyert e ashensorit u hapën në holl. Vjollca doli jashtë.
Shtatë vjet. Llogari e mbyllur.
Dhe, në të vërtetë, gjithçka sapo kishte nisur.
Zyrën e mori me qira një javë më vonë: një ambient i vogël, në katin e dytë të një qendre biznesi pranë Lanës. Dy dritare, një dhomë mbledhjesh për katër veta, një kënd i ngushtë kuzhine me aparat kafeje. Asgjë e tepërt. Por ishte e saj.
Të shtunën në mëngjes, Blend Lufta e ndihmoi të ngrinte kutitë, ndërsa Ylli Peshkatari luante me top në oborr me djemtë e fqinjëve. Ai vendosi kutinë e fundit në dysheme dhe hodhi sytë rreth e rrotull.
— Pak e vogël, — tha.
— Për momentin mjafton, — iu përgjigj Vjollca, teksa zgjidhte kabllon e monitorit.
— Nuk e kisha për këtë. — Ai ndaloi pak. — Dua të them se, për atë që di të bësh ti, është pak.
Ajo ngriti kokën. Blend Lufta nuk po tallej; thjesht po thoshte atë që mendonte. Vjollca buzëqeshi. Për herë të parë pas disa javësh, buzëqeshi vërtet — jo për klientët, jo për kolegët, por për vete.
— Tani për tani mjafton, — përsëriti ajo. — Çdo gjë në kohën e vet.
Fatmir Marashi e telefonoi ditën e tretë pas largimit të saj. Vjollca pa numrin në ekran dhe e la të binte dy herë. Jo nga inati; thjesht po mbyllte një email për një klient.
— Pra, kështu e paske vendosur, — nisi ai pa përshëndetje. Zëri i tij nuk ishte ai i buti, bindësi, me të cilin fliste për “gjëra të rregulluara bukur”. Tani tingëllonte më i ashpër. — Na more njerëzit. Klientët tanë.
— Fatmir Marashi, — tha ajo qetësisht, — klientët zgjedhin vetë me kë duan të punojnë. Unë nuk kam marrë askënd me zor.
— Mos ma luaj mua këtë lojë. I kuptoj shumë mirë të gjitha.
— Atëherë mirë, — pranoi ajo. — S’kemi çfarë të diskutojmë.
Ai heshti. Dhe ajo heshtje tha më shumë se çdo fjali. Pastaj e mbylli telefonin.
Vjollca e vendosi celularin mbi tavolinë dhe iu kthye emailit. Duart nuk i dridheshin.
Telashet nuk nisën menjëherë. Me njerëzit e zgjuar dhe të duruar, ato nuk vijnë kurrë menjëherë. Fatmir Marashi ishte pikërisht i tillë.
Telefonata e parë i erdhi nga Dashamir Kola, të mërkurën, rreth mesditës.
— Vjollca, kemi një punë pak të çuditshme… — fliste me kujdes, sikur po provonte terrenin. — Dje më mori në telefon Lavdrim Tola. E njeh?
Ajo e njihte. Lavdrim Tola ishte partner i Fatmirit, mik i vjetër, pronar i një firme të vogël konsulence. Nga ata njerëz që vetë nuk bëjnë kurrë asgjë drejtpërdrejt, por çuditërisht gjenden gjithmonë afër kur dikujt i duhet punë e pistë.
— Çfarë tha Lavdrimi? — pyeti ajo.
— La të kuptohej se keni… probleme me reputacionin. Se paskeni ikur jo edhe aq bukur. Se është më mirë të mos lidhemi me ju.
Vjollca mbylli sytë për një sekondë.
— Dashamir Kola, ju keni punuar shtatë vjet me mua, drejtpërdrejt. E dini vetë si punoj.
— Unë e di, — tha ai, me një ton pak fajtor. — Prandaj po të telefonoj ty, jo Tolës.
— Faleminderit, — u përgjigj ajo. — Vërtet.
Pasi e uli telefonin, qëndroi gjatë ulur, duke parë nga dritarja. Pra, kështu. Lavdrim Tola. Fatmiri nuk kishte zgjedhur përplasjen ballë për ballë; kishte hyrë nga anët, nëpër lidhje, nëpër miqësi të vjetra. T’u pëshpërisje fjalët e duhura njerëzve të duhur — këtë ai e bënte mjeshtërisht.
Vjollca hapi një dokument të ri dhe nisi të shkruante. Një listë. Kujt mund t’i telefononin, çfarë mund të thoshin, si do të përgjigjej ajo. Kështu vepronte gjithmonë: kur nuk e dinte çfarë e priste më tej, bënte lista. Kjo e qetësonte.
Ndërkohë, Klea Kastrati e mbante me rregull karrigen e saj të dikurshme. Vjollca e mësonte nga Mimoza Qafoku, e cila i shkruante herë pas here — shkurt, me kujdes, sikur kontrollonte mos e dëgjonte dikush.
“Klientët po largohen një nga një. Klea s’e kupton pse. Fatmiri bërtet pas dyerve të mbyllura.”
Më pas erdhi një tjetër: “Kanë marrë njëfarë Ibrahim Kalemi nga Tirana, thonë se është menaxher krizash. Sillet nëpër zyrë si kirurg para operacionit.”
Vjollca i lexonte këto mesazhe pa ndier kënaqësi të ligë. Kishte vetëm një lodhje të njohur. Ajo e kishte parashikuar. Jo me zë të lartë, jo për Fatmirin, por e dinte se si përfundon kur punën e gjallë e zëvendëson një pamje e bukur.
Ibrahim Kalemi doli të ishte figurë interesante. Një javë pas shfaqjes së tij në kompani, i shkroi vetë. Shkurt, prerë, në mënyrë pune, sikur njiheshin prej kohësh.
“Vjollca, mirëmëngjes. Do të më interesonte të takoheshim. Pa detyrime — thjesht për të biseduar.”
Ajo e mbajti gjatë shikimin mbi mesazh.
Pa detyrime.